II SA/Gl 956/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 26 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Zarządzeniem z dnia 6 sierpnia 2012 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł – zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). W odpowiedzi na to wezwanie zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych podnosząc, że zarabia najniższą krajową i samotnie wychowuje dziecko. Oprócz tego, ze względu na kłopoty zdrowotne i związane z tym zwolnienie lekarskie jej dochód jest niższy. Na wezwanie Sądu D. P. złożyła wniosek na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z jego treści wynika, że wnioskodawczyni otrzymuje dochód w wysokości 1800 zł brutto miesięcznie i nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Pismem z dnia 28 września 2012 r. referendarz sądowy wezwał skarżącą do uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych we wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez: - udokumentowanie wydatków związanych z utrzymaniem się: opłat za energię elektryczną, dostawy gazu, wody, usługi telekomunikacyjne itp., - nadesłanie kopii dokumentów obrazujących aktualną wysokość uzyskanego wynagrodzenia za pracę, - wskazanie, do kogo należy lokal mieszkalny lub budynek, w którym obecnie zamieszkuje wraz z córką. W odpowiedzi skarżąca oświadczyła, że wraz z córką zamieszkuje na zmianę w lokalu mieszkalnym należącym do jej ojca oraz u znajomej – A.N. Z tytułu zamieszkiwania we wspomnianych lokalach mieszkalnych skarżąca ponosi co miesiąc wydatek rzędu około 500 zł. Wedle przedstawionego zaświadczenia wnioskodawczyni otrzymuje wynagrodzenie za pracę w kwocie 1101 zł netto miesięcznie, a za usługi telekomunikacyjne w miesiącu wrześniu zapłaciła 144 zł. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że prawo pomocy, zwłaszcza w zakresie całkowitym, może być udzielone przede wszystkim osobie, której sytuacja jest wyjątkowo ciężka, a więc na przykład komuś, kto nie uzyskuje żadnego dochodu, bądź też, kogo dochód jest bardzo niski. Zarazem osoba taka powinna wykazać, że nie jest w stanie uzyskać jakiegokolwiek wsparcia materialnego, które umożliwiłoby jej wygospodarowanie środków na wydatki związane z postępowaniem sądowym. Oceniając z tej perspektywy wniosek D.P. nie znaleziono podstaw do jego uwzględnienia Sytuacja materialna skarżącej nie jest bowiem na tyle ciężka aby można było stwierdzić, że nie będzie ona w stanie ponieść wydatków związanych z postępowaniem sądowym. Przede wszystkim stwierdzić należy, że skarżąca dysponuje stałym źródłem dochodu - wynagrodzeniem za pracę, które wynosi około 1100 zł netto miesięcznie. Strona w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że ponosi jakiekolwiek wydatki związane z pobytem u swojego ojca lub też u A. N. Abstrahując od tej okoliczności, wskazać trzeba, że strona nie wyjaśniła, czy nadal otrzymuje świadczenie alimentacyjne od swojego małżonka w kwocie 300 zł. Z materiału dowodowego zgromadzonego a katach administracyjnych wynika, że A. P. (mąż wnioskodawczyni) przelewał na jej rachunek wspomniane świadczenie w 2011 r., zaś w dniu [...] r. na posiedzeniu Sądu Okręgowego w K. (sygn. akt [...]) złożył oświadczenie, że godzi się na ponoszenie alimentów we wspomnianej kwocie. Okoliczność ta ma zaś istotne znaczenie dla oceny wniosku strony. Skarżąca nie przedstawiła również jakiejkolwiek wiarygodnej przyczyny, dla której jej ojciec nie jest w stanie udzielić jej wsparcia finansowego, chociażby poprzez jednorazową rezygnację z kwoty 250 zł, którą strona rzekomo mu płaci za utrzymanie. W opisywanej sytuacji istnieje zbyt wiele wątpliwości dotyczących rzeczywistej sytuacji materialnej strony aby można było z całym przekonaniem stwierdzić, że wniosek D. P. zasługuje na uwzględnienie. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.