II SA/Gl 956/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu D. P. od postanowienia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 956/12 w sprawie ze skargi D. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania p o s t a n a w i a 1. zwolnić skarżącą od kosztów sądowych; 2. ustanowić dla skarżącej adwokata z urzędu . Odpowiadając na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 6 sierpnia 2012 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego skarżąca D. P. wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie z kosztów sądowych. W przesłanym formularzu skarżąca sprecyzowała wniosek domagając się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata wskazała, że prowadzi gospodarstwo domowe razem z małoletnią córką, która rozpoczęła edukację szkolną. Podniosła, że źródłem jej dochodu jest wynagrodzenie ze stosunku pracy w wysokości 1800 zł miesięcznie brutto oraz, że nie posiada żadnych nieruchomości i nie dysponuje zasobami pieniężnymi ani też przedmiotami, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Odpowiadając na wezwanie referendarza sądowego skarżąca w piśmie z dnia 16 października 2012 r. oświadczyła, że wraz z córką zamieszkuje przez dwa tygodnie w miesiącu u swojego ojca, a przez następne dwa tygodnie u znajomej. Ponoszone z tego tytułu koszty wynoszą średnio po 250 zł dla każdej z tych osób. Do pisma skarżąca dołączyła 2 kopie zestawienia swojego wynagrodzenia za miesiące sierpień i wrzesień bieżącego roku z których wynika, że skarżąca otrzymała w tych miesiącach wynagrodzenie w wysokości po 1101 zł netto. Postanowieniem z dnia 26 października 2012 r. Referendarz oddalił wniosek D. P. o przyznanie prawa pomocy. W ustawowym terminie D. P. wniosła sprzeciw od tego postanowienia domagając się ponownego przeanalizowania swojej sytuacji finansowej ze szczególnym uwzględnieniem wydatków związanych z rozpoczęciem edukacji szkolnej przez córkę skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 245 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy może nastąpić bądź w zakresie całkowitym, bądź częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przysługuje ono osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje tylko zwolnienie od opłat sądowych w całości lub części, albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków, lub obejmuje tylko ustanowienie fachowego pełnomocnika, przy czym częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej. Przyznaje się je takim osobom, które wykażą, że nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Jak wynika z treści powołanych przepisów, kryterium przesądzającym o przyznaniu lub odmowie przyznania prawa pomocy jest stan majątkowy wnioskodawcy. Ustawa w sposób precyzyjny określa warunki przyznania prawa pomocy, zaś kryteria te każdorazowo są odnoszone do sytuacji finansowej ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy. Dopiero analiza podanych we wniosku okoliczności dokonywana w związku z przepisami ustawy daje odpowiedź, czy w odniesieniu do konkretnej sytuacji zachodzą przesłanki przemawiające za uwzględnieniem wniosku. Analiza sytuacji materialnej D. P. prowadzi do przekonania, że jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu sytuacja materialna skarżącej jest bardzo trudna, jej źródłem utrzymania jest wynagrodzenie w wysokości 1101 zł oraz, jak wynika z akt administracyjnych alimenty otrzymywane od męża w wysokości 300 zł. Wskazana kwota 1400 zł, która ma być przeznaczona na utrzymanie dwóch osób, w tym uczącego się dziecka jest na tyle niska, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie, jak również kosztów związanych z ustanowieniem adwokata. Należy zatem przyjąć, że dochód skarżącej pozwala na zaspokojenie jedynie elementarnych potrzeb i stąd jej wniosek należało uwzględnić. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 260 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1, w zw. z art. 245 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.