II SA/Gl 958/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta D. z dnia [...] nr [...] (znak [...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na nadbudowę garażu i budynku gospodarczego o pomieszczenia mieszkalne oraz dobudowę klatki schodowej położonego w D. – S. przy ul. [...]. W skardze Z.D. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta D. Uzasadniając wniosek wskazał, iż realizacja przedmiotowego, projektowanego zamierzenia budowlanego, spowoduje w stosunku do skarżącego trudne lub wręcz niemożliwe do odwrócenia skutki w postaci ograniczenia go w korzystaniu z jego nieruchomości, która pozbawiona zostanie naturalnego oświetlenia. Skarżący podnosił, że obecnie zabudowania mają ok. [...] metrów wysokości, a zgodnie z zatwierdzonym projektem budynek miałby "urosnąć" o [...] metra, na skutek czego stojący w pobliżu dom wnioskodawcy byłby przez ponad pół dnia zacieniony. Skarżący wskazywał również na nieprawidłowości, które jego zdaniem miały miejsce przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ nie ustosunkował się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji, natomiast pełnomocnik uczestnika postępowania G.B. w piśmie z dnia [...] wniósł o odmowne załatwienie przedmiotowego wniosku, a w przypadku wstrzymania zaskarżonych decyzji, wniósł o uzależnienie wstrzymania wykonania decyzji od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji w wysokości [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Sąd winien ocenić te okoliczności zarówno w stosunku do strony skarżącej, jak i uczestników postępowania, bowiem konsekwencje wstrzymania, bądź braku wstrzymania zaskarżonego aktu mogą dotykać inwestora jak i pozostałe strony postępowania. Rozpatrując złożony wniosek nie można pominąć, iż stosownie do art. 35a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę, wstrzymanie wykonania tej decyzji sąd może uzależnić od złożenia przez skarżących kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania takiej decyzji. Brzmienie przywołanego przepisu dowodzi, że postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowić może dużą dolegliwość dla inwestora, mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż szkoda, jaka może wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję. Dodatkowo, należy zauważyć, iż wykonanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), jest realizacją "prawa zabudowy", określonego w art. 4 tej ustawy, w związku z czym wytrzymanie wykonania takiej decyzji winno mieć charakter wyjątkowy. Prawo to stanowi po części realizację konstytucyjnej zasady ochrony własności, wyrażonej w art. 21 i 64 Konstytucji RP i jako takie, powinno podlegać szczególnej ochronie. Rozpoznając wniosek w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Niewątpliwie istnieje ryzyko, że w przypadku prawomocnego uwzględnienia skargi i przyznania racji skarżącemu mogłoby dojść do powstania znacznej szkody, ale nie po stronie skarżącego, a po stronie inwestorów. W sytuacji bowiem, gdyby inwestorzy świadomi wniesienia skargi i złożenia wniosku o wstrzymanie, podjęli budowę, to przywrócenie stanu poprzedniego, czy też doprowadzenie budowanego obiektu do stanu zgodnego z prawem, byłoby nie tyle trudne, co kosztowne i uciążliwe, z tym że nie dla skarżącego, ale dla inwestorów, którzy także z takiego zagrożenia powinni zdawać sobie sprawę. Natomiast twierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki nie zostało praktycznie uzasadnione, a tym bardziej wykazane. Również działając z urzędu brak jest, zdaniem Sądu podstaw do przesądzenia tej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogły stanowić również sformułowane w skardze zarzuty w zakresie wydania tej decyzji z naruszeniem przepisów prawa. Na tym etapie postępowania Sąd nie jest bowiem upoważniony do rozstrzygania tej kwestii i z tego też względu nie może ona stanowić co do zasady (pomijając np.: ewentualne oczywiste przypadki wydania decyzji w warunkach nieważności) podstawy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie. W związku z powyższym, w świetle art. 61 § 3 omawianej ustawy wniosek skarżącego podlegał oddaleniu.