II SA/Gl 96/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ukarania grzywną za nieokazanie przedmiotu oględzin p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. nałożył na F. K. grzywnę w wysokości [...] zł z tytułu nieokazania przedmiotu oględzin, tj. budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego przy ul. [...] w R., na działce o nr geodez. [...]. Postanowienie to zawierało pouczenie, że przysługuje od niego stronie zażalenie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., za pośrednictwem organu I instancji, w terminie 7 dni od daty jego otrzymania. Rozstrzygnięcie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przez F. K. reprezentowaną przez pełnomocnika w osobie H. G. W odpowiedzi na skargę organ I instancji wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia oraz upływ terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. jest postanowieniem wydanym w pierwszej instancji. Czyniąc natomiast zadość zasadzie dwuinstancyjności postępowania, która wynika wprost z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej kpa, na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zgodnie z art. 141 § 1 kpa zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Z powyższego wynika, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść od postanowienia wydanego przez organ II instancji po rozpatrzeniu środka zaskarżenia od postanowienia wydanego przez organ I instancji. Zaskarżone postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia zażalenia. Pomimo takiego pouczenia skarżąca wniosła jednak skargę na postanowienie wydane przez organ I instancji. Wobec powyższego złożenie niniejszej skargi do Sądu nie może skutkować rozpatrzeniem sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do kontroli legalności postanowienia organu administracji I instancji. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że wniesienie skargi na postanowienie organu I instancji jest niedopuszczalne, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.