II SA/Gl 960/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. na akt Starosty [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy W skardze z dnia [...]r. D. P. zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Ponieważ ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) wymaga, aby tego rodzaju wniosek był złożony na druku urzędowego formularza, skarżącemu przesłano taki druk z pouczeniem o obowiązku jego wypełnienia i odesłania do Sądu. Skarżący zadośćuczynił temu wezwaniu w wyznaczonym terminie. Z treści nadesłanego druku formularza wynika, że D. P. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną oraz trójką uczących się dzieci. W skład majątku strony wchodzi budynek mieszkalny o pow. 140 m2, nieruchomość rolna o pow. 0,7 ha oraz budynek "biurowo – handlowy". Skarżący zaznaczył, że miesięczny dochód w jego rodzinie wynosi około 5000 zł, natomiast stałe wydatki pochłaniają około 4000 zł. Ponadto strona podkreśliła, że posiada dwa kredyty (hipoteczny na kwotę 60.000 euro oraz firmowy na kwotę 280.000 zł). W następstwie dwóch wezwań referendarza sądowego skarżący nadesłał szereg dokumentów. Ich treść pozwoliła ustalić, że koszty mediów pochłaniają kwotę około 500 zł, spłata zobowiązań kredytowych to wydatek rzędu około 3000 zł (wartość ta podlega okresowym fluktuacjom ze względu na zmiany kursu euro, w której to walucie skarżący zaciągnął jeden z kredytów). Córka wnioskodawcy – M. P. uzyskuje dochód w wysokości około 660 zł miesięcznie. W oparciu o nadesłane dokumenty ustalono, że działalność gospodarcza prowadzona przez D. P. przynosi stosunkowo wysokie dochody. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 P.p.s.a. konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Ocena sytuacji materialnej strony, dokonywana ze względu na złożony wniosek, opiera się, z jednej strony na ustaleniu dochodów oraz stanu posiadanego majątku, z drugiej natomiast obejmuje koszty, do poniesienia których strona jest i może być zobowiązana. Z tego punktu widzenia wniosek nie może być uznany za zasadny. W pierwszej kolejności wskazać przyjdzie, że wpis od skargi, ustalony ze względu na wartość przedmiotu sporu wyniesie w niniejszej sprawie, wynosi 708 zł – zgodnie z treścią § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Zestawiając tę kwotę z dochodami skarżącego nie można uznać, że nie jest on w stanie ponieść tego rodzaju wydatku zwłaszcza, że na tym etapie postępowania jest to zasadniczo jedyny wydatek. Z treści przedłożonych deklaracji VAT-7 oraz zestawienia miesięcznego księgi przychodów i rozchodów wynika, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą, której rozmiary, a zwłaszcza wielkość obrotu wskazują na dobrą kondycję finansową jego przedsiębiorstwa. Potwierdzeniem tej tezy jest zestawienie przychodów i wydatków z 2009 r., które pozwoliło stwierdzić, że uzyskany dochód kształtował się na poziomie około 100.000 zł. Trzeba również zauważyć, że koszty postępowania sądowego są daniną o charakterze publicznoprawnym, a wobec tego obowiązek ich poniesienia ma pierwszeństwo przed jakimikolwiek zobowiązaniami względem podmiotów prywatnych. Przywołane przez skarżącego okoliczności nie pozwoliły stwierdzić, ze jego sytuacja materialna jest na tyle ciężka aby uzasadnione było uwzględnienie złożonego przezeń wniosku. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.