II SA/Gl 960/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Pismem z dnia 12 stycznia 2015 r. "A" Sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika S. K., wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę pawilonu handlowo-usługowego wraz infrastrukturą techniczną oraz wewnętrzną instalacją gazu. Pismem z dnia 19 lutego 2015 r. Prezydenta Miasta C. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, a następnie pozytywnie rozpatrując wniosek inwestora, decyzją z dnia [...] r., przywołując w podstawie prawnej art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2013, poz. 1409 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił "A" Sp. z o.o. w P. pozwolenia na budowę pawilonu handlowo-usługowego wraz instalacjami sanitarnymi i elektrycznymi o danych charakterystycznych budynku: powierzchnia zabudowy 2.538,96 m², powierzchnia użytkowana - 2,685,55m², kubatura 18.418,63m³ kategoria obiektu budowlanego - XVII oraz 34 miejsc postojowych - kategoria obiektu budowlanego - XXII na działce w C. przy ulicy [...] o nr ewidencyjnym gruntów [...] obręb [...]. W uzasadnieniu stwierdził, że pierwotnie przedłożony projekt budowlany przewidywał budowę miejsc postojowych w odległości mniejszej niż 20 m od okien pomieszczeń mieszkalnych budynku zlokalizowanego przy ulicy [...] (działka nr [...]), co jest niezgodne z § 19 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie, W związku z powyższym za stronę niniejszego postępowania uznano, zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, właściciela tej działki – M. C., a organ, postanowieniem z dnia [...] r., wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym. Po ponownym sprawdzeniu poprawionego projektu organ stwierdził, że spełnia on wymagania wskazane w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, tzn. jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy (nr [...] z dnia [...] r.), utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., Nadto projekt zagospodarowania terenu działki nr [...] jest zgodny z przepisami, w tym przepisami techniczno- budowlanymi, projekt budowlany jest kompletny, wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia. W nowo przedłożonym projekcie zlikwidowano część miejsc parkingowych (narożniku działki), przez co i odległość od granicy działki budowlanej jest zgodna z rozporządzeniem i wynosi ponad 20 m. Dodatkowo działka wzbogacona została nasadzeniami zieleni izolacyjnej. Wyjaśniono też, że zgodnie z zapisem projektu inwestycja obsługiwana będzie samochodami dostawczymi z wyłączeniem samochodów typu TIR, stąd hałas na działce inwestora nie przekroczy wartości normatywnych. Dodatkowo obsadzenie tego terenu od strony południowej i zachodniej żywopłotem, stanowić będzie naturalną barierę zmniejszającą hałas. Po dokonanych zmianach w projekcie budowlanych inwestycja nie będzie oddziaływać na sąsiednie działki budowlane. W konsekwencji wobec spełnienia przez inwestora wymagań wskazanych w art. 32 ust. 4 oraz w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła, reprezentowana przez pełnomocnika, M. C. Zaskarżając decyzję w całości zarzuciła jej naruszenie prawa materialnego w postaci § 19 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie poprzez przyjęcie, że miejsca te przeznaczone są dla samochodów osobowych. Wniosła o uchylenie tej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołania podniosła, że odległość inwestycji od okien jest nazbyt krótka, a to będzie negatywnie oddziaływać na sąsiednią, należącą od niej nieruchomość. Dodała, że istnieje uzasadniona obawa, że wskutek planowanej rozbudowy immisje emitowane przez pawilony zyskają na intensywności, m.in. z uwagi na przewidziane od tej strony miejsce wyładunku towarów. Nie można też zgodzić się, że miejsca parkingowe przeznaczone będą dla samochodów osobowych, wszak towary dowożone są samochodami ciężarowymi, które wykorzystują obecne miejsca postojowe do rozładunku. Dodatkowo rozbudowa parkingu zwiększy ruch pojazdów w sąsiedztwie jej nieruchomości, czyli zwiększy się hałas, ilość splin itp., co w istotny sposób pogorszy jakość życia. Spowoduje to także wartości jej nieruchomości. Uciążliwością będzie także budowa agregatów chłodniczych/urządzeń klimatyzacyjnych, które są także dodatkowym źródłem hałasu. Jej zdaniem, nie można zgodzić się z tezą uzasadnienia, że obsadzenie terenu zwartym żywopłotem powodować będzie naturalną barierę zmniejszającą hałas. Uczynić to może dopiero budowa ekranów dźwiękochłonnych. Rozpatrując sprawę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż przepis art. 35 Prawa budowlanego nakłada na organ administracji architektoniczno- budowlanej sprawdzenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę m.in. zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, względnie decyzji o warunkach zabudowy oraz zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi. Oceniając usytuowanie projektowanych miejsc postojowych na działce nr [...], organ stwierdził zgodność z wymogami wskazanymi w § 19 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Organ odwoławczy potwierdził ustalenia organu pierwszej instancji, że projektowany budynek handlowo- usługowy jest w całości zgodny z warunkami określonymi w decyzji Prezydenta Miasta C. o warunkach zabudowy tj. zlokalizowany jest z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 10,85 m od południowo- wschodniej i w odległości 16,12 m od południowo- zachodniej granicy nr [...]. Spełnione zostały wskaźniki ustalone w tej decyzji, tj. powierzchnia zabudowy - 38.50% przy max. 40%, wielkość biologicznie czynna - 15,46% powierzchni działki przy min. 15%, zaprojektowano też pas zieleni od strony ulicy [...] i [...]. Zgodne z ustaleniami są także wskaźniki szerokości elewacji frontowej i wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometria dachu. Zaprojektowano też wymaganą ilość miejsc parkingowych, a także zapewniono, wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane - poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. W ocenie organu podnoszona możliwość powstawania hałasu z inwestycji odnosi się do faktycznego oddziaływania, którego nie można utożsamiać z oddziaływaniem polegającym na wprowadzeniu ograniczeń dla właścicieli sąsiednich nieruchomości w rozumieniu art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego. Z projektu wynika bowiem, że emitowany hałas nie będzie przekraczał norm dopuszczalnych, a nadto dodatkową - naturalną barierę zmniejszającą hałas stanowić będzie zwarty żywopłot w postaci zieleni zimozielonej od strony południowej i zachodniej. Organ wyjaśnił nadto, że działka odwołującej się - nr [...] nie graniczy bezpośrednio z działką objętą inwestycją, oddzielona jest od niej ulicą [...]. Nie ma podstaw do poparcia postulatu wybudowania ekranów dźwiękoszczelnych. Organ odwoławczy dodał też, że prowadząc postępowanie w zakresie udzielenia pozwolenia na budowę nie ma możliwości ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego. O tej zawartości decyduje inwestor przedkładając gotowy projekt, a rzeczą organu jest jego weryfikacja i ocena pod kątem zgodności przyjętych rozwiązań z prawem. . W zakresie zarzutu dotyczącego spadku wartości działki, to kwestia ta nie jest regulowana przepisami Prawa budowlanego i można ją rozpatrywać ewentualnie na gruncie prawa cywilnego - stosunków sąsiedzkich. Podsumowując organ dodał, że większość zamierzeń inwestycyjnych łączy się z różnym stopniem utrudnień dla sąsiednich nieruchomości. Nie może to jednak doprowadzić do zaprzestania inwestowania. W okolicznościach niniejszej sprawy przedłożony projekt budowlany spełniał wymagania określone w obowiązujących przepisach, przygotowany został przez uprawnione osoby, a zatem brak było podstaw do odmowy wydania wnioskowanej decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła, reprezentowana przez pełnomocnika, M. C. Zarzucając decyzji naruszenie przepisów postępowania tj. art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego w postaci przepisów art. 3 pkt 20 i art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze powtórzyła argumentację zaprezentowaną już w odwołaniu. Podniosła, że wobec uciążliwych immisji planowanej inwestycji jedyną gwarancją zmniejszenia uciążliwego hałasu byłoby wybudowanie przez inwestora ekranów dźwiękochłonnych. W ocenie skarżącej naruszono przepisy procedury administracyjnej, gdyż organ nie wyjaśnił sprawy pod kątem naruszenia wskazanych przepisów. Zarzuciła dokonanie błędnej wykładni art. 3 pkt 20 przepisów Prawa budowlanego poprzez uznanie, iż w jego zakresie nie mieszczą się kwestie związane ze spadkiem wartości jej działki, odwołując się w tym zakresie do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Dodała też, że organ uchybił art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, uznając, że zaprojektowany budynek handlowo- usługowy zapewnia poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (...). Ocena organu jest jej zdaniem zbyt wąska. Powinna także odnieść się do ochrony przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oaz ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie czy ochronę przed zanieczyszczaniem powietrza, wody lub gleby. W niniejszej sprawie organ pominął zaś podnoszoną przez skarżącą okoliczność, a mianowicie uciążliwości związane z powstającym hałasem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącej, iż organ nie zajął stanowiska wobec spostrzeżenia skarżącej, że jedyną gwarancją zmniejszenia uciążliwości hałasu byłoby wybudowanie przez inwestora ekranów dźwiękochłonnych, czym naruszył przepisy art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ wskazał bowiem w uzasadnieniu decyzji, iż rozwiązania przyjęte w projekcie gwarantują nieprzekroczenie dopuszczalnych poziomu hałasu wskazanego w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 20067 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Przywołane zaś w skardze wyroki sądów administracyjnych są wiążące w sprawach, w których zapadły. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa Zgodnie bowiem z zapisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Kontrolują zatem czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) prrzy czym, po myśli art.134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, czyli rozpatrują sprawę w jej całokształcie. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w aspekcie zarzutów podniesionych w skardze oraz wziętych pod rozwagę przez Sąd z urzędu w zakreślonych powyżej ramach wykazała, iż odpowiada ona prawu, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych ani przepisów procedury. Zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy. Okoliczności spełnienia przez inwestora tych wymagań są bezsporne. Inwestor przedłożył organowi projekt budowlany dotyczący budowy pawilonu handlowo- usługowego wraz z instalacjami sanitarnymi i elektrycznymi oraz 34 miejsc postojowych na działce w C. przy ulicy [...] o nr ewidencyjnym gruntów [...] obręb [...]. Wobec wyrażanego przez skarżącą niezadowolenia wobec wniosku o pozwolenie na budowę przedmiotowego pawilonu handlowo- usługowego, organ dokonał dokładnej analizy przedłożonego projektu, a wobec stwierdzonych nieprawidłowości w tym przygotowanym projekcie budowlanym, postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta C. nałożył na inwestora "A" Sp. z o. o. z siedzibą w P. obowiązek usunięcia dokładnie wymienionych nieprawidłowości, w tym m.in. przestawienia projektu zagospodarowania terenu z prawidłową ilością i lokalizacją miejsc postojowych (pkt 4), uzupełnioną instalacją kanalizacji deszczowej i sanitarnej oraz przyłącza wody (pkt 5), czy wykazania w projekcie spełnienia wymogu wynikającego z decyzji o warunkach zabudowy i § 323 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., iż przedmiotowy obiekt i urządzenia z nim związane zaprojektowano i będą wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który narażeni będą użytkownicy lub ludzie znajdujący się w sąsiedztwie nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach (pkt 8), czy uzgodnienia dotyczące odwodnienia działki (pkt 15). W poprawionym projekcie uwzględniono wymienione w postanowieniu wymogi, wprowadzono niezbędne i konieczne poprawki. Dopiero wówczas po stwierdzeniu kompletności złożonego projektu organ, zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy organ administracji architektoniczno- budowlanej dokonał powtórnego sprawdzenia zgodności projektu z uzyskaną wcześniej decyzją Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu położonego przy ulicy [...] w C. (działka nr [...]). Prezydent Miasta C. uznał, że przedłożony projekt budowlany zgodny jest z wymienioną decyzją o warunkach zabudowy, a projekt zagospodarowania działki nr [...] zgodny jest z przepisami, w tym przepisami techniczno- budowlanymi. Organ uznał też, że projekt jest kompletny, uzupełniony o wymienione w postanowieniu uzgodnienia, wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia. Jako, że projekt nie dotyczy inwestycji wymienionej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie wymagał też uprzedniego, tzn. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania decyzji, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 .r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Tak więc wobec spełnienia niezbędnych wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane stosowanie do treści art. 35 ust. 4 tej ustawy właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wbrew zarzutom skargi, podkreślić trzeba, że orzekające w sprawie organy dokonały wnikliwej analizy przedłożonego projektu budowlanego, a po dostrzeżeniu nieprawidłowości zobowiązały inwestora do ich usunięcia. Dopiero wówczas wobec spełnienia ustawowych wymogów Prezydent Miasta C. zatwierdził przedłożony projekt i udzielił pozwolenia na budowę. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że projekt ten wbrew twierdzeniom skarżącej nie narusza przepisów ustawy Prawo budowlane, a w szczególności nie można podzielić stanowiska, iż dokonano błędnej wykładni art. 3 ust. 20 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 tej ustawy. Organy w sposób prawidłowy określiły obszar oddziaływania projektowanego obiektu, uznając, że nieruchomość należąca do skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu. Trzeba jednak podkreślić, że właściciel takiej nieruchomości może domagać się poszanowania swoich interesów wynikających z prawa do korzystania ze swojej własności, ale tylko w takim zakresie w jakim jest to "uzasadnione". Nie chodzi zatem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które wiążą się z naruszeniem konkretnych przepisów szeroko rozumianego prawa budowlanego, prawa cywilnego - w głównej mierze tzw. prawa sąsiedzkiego. Niewątpliwie badanie tego zagadnienia wymaga wyważenia interesów inwestora i właścicieli nieruchomości sąsiednich, przy uwzględnieniu istniejącej zabudowy, a także możliwości zabudowy działek sąsiednich w przyszłości. (zob. Prawo budowlane, Komentarz pod red. A. Glinieckiego, LexisNexis 2012, s. 68-69). Respektowanie uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być jednak rozumiane jako przedkładanie interesów tych osób nad interesy inwestorów. Interesy tez muszą pozostać stosownie wyważone. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany ma być tak projektowany i budowany, aby zapewnione zostało poszanowanie, występujących w obszarze jego oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich (...). Zdaniem Sądu organy administracji architektoniczno- budowlane wydając zaskarżone pozwolenie na budowę normy tej nie naruszyły. Dla uznania bowiem, że ochrona interesów osób trzecich nie została należycie zabezpieczone nie wystarcza subiektywne poczucie strony formującej taki pogląd, ale musi on mieć oparcie w okolicznościach obiektywnych znajdujących potwierdzenie w przepisach obowiązującego prawa, w szczególności w przepisach techniczno- budowlanych. Naruszenia tych przepisów w sprawie jednak nie stwierdzono. Wobec pierwotnego naruszenia zapisu § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie, inwestor został wezwany do skorygowania odległości planowanych miejsc postojowych zgodnie z wymienionym przepisem. Po dokonanych poprawkach, likwidacji części miejsc parkingowych, odległość od granicy działki budowlanej skarżącej jest zgodna z obowiązującymi przepisami i wynosi wymagane 20 m, zatem nie jest mniejsza niż 20 m. Zatem w tym zakresie nie można mówić o naruszeniu obowiązujących przepisów, tj. wymogów wskazanych w § 19 ust. 1 pkt 3 wymienionego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Zastrzeżenia skarżącej, iż miejsca te dotyczą nie tyko samochodów osobowych, ale także dostawczych jest niczym nie popartym twierdzeniem skarżącej Nadto należy mieć na uwadze, że samochody dostawcze będą jedynie dostarczać towar do pawilonu, nie będą zaś parkingować na tym terenie. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż budowa przedmiotowej inwestycji narusza interesy skarżącej poprzez negatywne oddziaływanie na środowisko, m.in. z uwagi na zwiększenie ruchu ciężkich samochodów powodujących drgania, hałas oraz zanieczyszczenie spalinami, należy podnieść, iż planowana inwestycja realizowana jest na działce inwestora zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Nie zostały w tym względzie naruszone przepisy. Możliwość powstawania hałasu z inwestycji odnosi się do faktycznego oddziaływania, którego nie można utożsamiać z oddziaływaniem polegającym na wprowadzeniu ograniczeń dla właścicieli sąsiednich nieruchomości w rozumieniu art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego. Z przedłożonego projektu wynika bowiem, że emitowany hałas nie będzie przekraczał norm dopuszczalnych, a nadto dodatkową - naturalną barierę zmniejszającą hałas stanowić będzie przewidziany w tym zwarty żywopłot w postaci zieleni zimozielonej, właśnie od strony południowej i zachodniej, czyli m.in. od strony działki skarżącej. Dodać przy tym trzeba, działka skarżącej - nr [...] nie graniczy bezpośrednio z działką objętą inwestycją, oddzielona jest od niej ulicą [...]. Odbywa się na niej normalny ruch drogowy, jak po każdej drodze publiicznej ogólnodostępnej. Nie ma stąd podstaw do poparcia postulatu wybudowania ekranów dźwiękoszczelnych. Zgodzić należy się także z twierdzeniem orzekających organów, że kwestia ewentualnego spadku wartości nieruchomości skarżącej nie jest sprawą z zakresu Prawa budowlanego i może być przedmiotem postępowania przed sadem powszechnym. Podsumowując, należy podzielić twierdzenie organu odwoławczego, że większość zamierzeń inwestycyjnych łączy się z różnym stopniem utrudnień dla sąsiednich nieruchomości. Nie może to jednak doprowadzić do zaprzestania inwestowania. Ponadto w okolicznościach niniejszej sprawy należy przyznać, że przedłożony projekt budowlany spełniał wymagania określone w obowiązujących przepisach, przygotowany został przez uprawnione osoby, a zatem brak było podstaw do odmowy wydania wnioskowanej decyzji. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organ odwoławczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) oddalił skargę.