II SA/Gl 961/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2008 r. sprawy ze skargi R.M. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2007 r. o sygn. akt I OSK 1232/07 w sprawie ze skargi R.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej przydziału lokalu zamiennego w zamian za wywłaszczoną nieruchomość postanawia: stwierdzić swą niewłaściwość i przekazać sprawę Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Postanowieniem z dnia 5 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Gl 84/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przydziału lokalu zamiennego w zamian za wywłaszczoną nieruchomość. Powodem odrzucenia skargi było jej wniesienie z uchybieniem terminu. Z akt administracyjnych wynikało bowiem, że zaskarżona decyzja została doręczona R. M. w dniu [...] r., a wobec tego ustawowy termin do jej wniesienia upływał w dniu [...] r., zaś skarżący nadał skargę na poczcie w dniu [...] r. Po otrzymaniu postanowienia Sądu R. M., w piśmie procesowym z dnia [...] r. wyjaśnił, iż organ nie przesłał Sądowi całości akt sprawy, gdyż po otrzymaniu wspomnianej decyzji, w dniu [...] r. wystąpił o jej uzupełnienie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożył po doręczeniu mu postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. nr [...] z dnia [...] r. odmawiającego uzupełnienia wskazanej wyżej decyzji, a wobec tego z zachowaniem terminu do wniesienia skargi. Wezwany do sprecyzowania treści wspomnianego pisma, R. M. wskazał, iż przede wszystkim domaga się wszczęcia postępowania zmierzającego do ustalenia winy Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. i ukaranie organu grzywną. Postanowieniem z dnia 19 września 2007 r. sygn. akt I OSK 1232/07 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną R. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 lutego 2007 r. W skardze o wznowienie postępowania sądowego z dnia [...] r. zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Gl 84/07 R. M. zawarł zarzut nieważności postępowania z uwagi na pozbawienie go możliwości obrony swoich praw. Wobec tego skarżący zażądał uchylenia tego orzeczenia ze względu na zaistnienie okoliczności opisanych w art. 271 pkt 2 oraz art. 273 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W uzasadnieniu wskazał, że przyczyną odrzucenia jego skargi było rzekome uchybienie terminu do jej wniesienia, gdy tymczasem termin ten został zachowany, co zresztą podnosił w swoich wcześniejszych pismach, które wszakże nie zostały przez Sąd uwzględnione. Skarżący podkreślił, że w istocie wspomniana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. została mu doręczona w dniu [...] r., tyle tylko, że następnie wystąpił o jej uzupełnienie w trybie art. 111 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiedź organu na ten wniosek została doręczona w dniu [...] r., a wobec tego nadanie skargi w dniu [...] r. dokonane było z zachowaniem terminu do jej wniesienia. Organ przesyłając niekompletne akta administracyjne naruszył tym samym dyspozycję art. 54 § 2 P.p.s.a. pozbawiając go możliwości obrony swoich praw. Powołując się z kolei na art. 273 § 1pkt 1 P.p.s.a. skarżący podniósł, że organ celowo wprowadził Sąd w błąd nieprzesyłając części akt administracyjnych i wnosząc o odrzucenie jego skargi jako spóźnionej. Postanowieniem z dnia 6 marca 2008 r. skarga o wznowienie postępowania sądowego została skierowana na rozprawę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o oddalenie skargi z tym, że odpowiedź ta nie dotyczyła skargi o wznowienie postępowania ale decyzji tego Kolegium z dnia [...] roku utrzymującej w mocy własną decyzję z dnia [...] roku w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miasta Z. z dnia [...] r. o przydziale lokalu zamiennego. Pismem z dnia [...] roku skarżący R. M. cofnął pełnomocnictwo udzielone adwokatowi T. M., który reprezentował skarżącego w sprawie ze skargi o wznowienie w charakterze pełnomocnika z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm., dalej p.p.s.a.) można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Wznowienia postępowania można żądać w określonym terminie ( art. 277 ppsa ) oraz z przyczyn wskazanych w art. 271, 272, 273 ppsa. Właściwość sądu do wznowienia postępowania określa art. 275 ppsa, który łączy tę właściwość z podstawami wznowienia. Właściwość ta ma charakter wyłączny. Sądem właściwym do wznowienia postępowania z przyczyn nieważności jest ten Sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie. Jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów obu instancji, właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny. Natomiast do wznowienia postępowania na innej podstawie właściwy jest Sąd, który ostatnio orzekał w sprawie. Oznacza to, że jeżeli skarga o wznowienie postępowania jest oparta na przyczynach restytucyjnych lub wskazanych w art. 272, to właściwy do jej rozpoznania będzie Sąd, który orzekał w sprawie w ostatniej instancji. W skardze o wznowienie postępowania skarżący podał jako przyczyny wznowienia postępowania okoliczności uregulowane w art. 271 pkt 2 ppsa oraz w art. 273 § 1 pkt 1 ppsa. Skoro skarżący jako przesłankę wznowieniową podał oprócz nieważności ( art. 271 pkt 2 ) także przesłankę restytucyjną – art. 273 § 1 pkt 1 ppsa to do rozpoznania skargi o wznowienie – zgodnie z art. 275 ppsa jest Naczelny Sąd Administracyjny, który jako ostatni orzekał w sprawie. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 59 § 1 ppsa orzeczono, jak w sentencji.