II SA/Gl 962/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2008 r. sprawy ze skargi Z. P. i H. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] r. uzupełnionym następnie pismami z dnia [...] r. i [...] r. H. i Z. P. wystąpili do Wójta Gminy B. o zaopiniowanie wstępnego projektu podziału stanowiącej ich współwłasność zabudowanej działki nr [...] k.m. [...] położonej w B. Zamierzony projekt podziału nieruchomości Wójt Gminy B. zaopiniował negatywnie wskazując na jego niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W postanowieniu z dnia [...] r. wydanym w oparciu o art. 123 k.p.a. oraz art. 93 ust. 1, ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm. – dalej u.g.n.) wskazał on, że podziału nieruchomości można dokonać jeśli jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego poza przypadkami określonymi w art. 95 u.g.n. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy B., sołectwa B. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy w B. z dnia [...] r. Nr [...] (ogłoszony w Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...] r.) przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej, a jak wynika z tekstu planu minimalna powierzchnia nowo wydzielanej na tych terenach działki wynosi [...] m2. Tym samym projektowany podział działki nr [...] polegający na wydzieleniu z niej dwóch działek o powierzchni odpowiednio [...] m2 oraz [...] m2 nie spełnia wymogów planu. Organ I instancji podniósł także, że skoro celem projektowanego podziału miało być polepszenie warunków działki nr [...] to nie mógł też znaleźć zastosowania w sprawie wspomniany wyżej art. 95 u.g.n. W zażaleniu na to postanowienie wnioskodawcy domagali się jego uchylenia i pozytywnego rozpatrzenia zgłoszonego wniosku. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W podstawie prawnej orzeczenia Kolegium powołało art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. W jego uzasadnieniu wskazało zaś przepis art. 93 ust. 1 u.g.n. i ustalenia planu miejscowego dla obszaru, w którym położona jest przedmiotowa nieruchomość. SKO powołując się na art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) podało także, że z dniem wejścia w życie uchwalonego przez radę gminy planu miejscowego stał się on aktem prawa miejscowego i jego ustalenia kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Z. i H. P. wnieśli o uchylenie postanowienia SKO w K. jako niezgodnego z prawem. Zarzucili niewyjaśnienie przez Kolegium wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 93 ust. 1 u.g.n. Wskazali, że istotą sprawy jest nie tylko sam podział, ale dalej sięgające jego następstwa. Jak wynika bowiem ze wstępnego projektu podziału działki nr [...] efektem finalnym tego podziału miało być powstanie trzech zbliżonych obszarowo działek oznaczonych w projekcie numerami: "1", "2+3" i "4". W konsekwencji projektowany podział miał doprowadzić do zniesienia współwłasności nieruchomości budynkowych posadowionych na sąsiedniej działce nr [...]. Podnieśli wreszcie, że negatywne stanowisko Wójta nosi wszelkie znamiona dyskryminacji gdyż narusza zasadę równości wobec prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi Kolegium zrelacjonowało stan sprawy i powtórzyło argumentację zawartą w motywach zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła odnieść skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dokonujący kontroli zaskarżonego postanowienia w aspekcie jego zgodności z prawem, zgodnie z normą zawartą w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) uznał, że nie narusza ono przepisów prawa, a tylko w takim przypadku mógłby on wzruszyć zaskarżony akt administracyjny. Po pierwsze należy wskazać, że poddane kontroli sądowej postanowienie nie uchybia przepisom prawa materialnego. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz Wójta Gminy B., że ramy prawne postępowania w przedmiocie podziału nieruchomości wyznaczone zostały przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z jej art. 93 ust. 1 podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie zaś braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. W kontrolowanym postępowaniu zdanie drugie przywołanego przepisu nie znalazło zastosowania, bowiem proponowana do podziału nieruchomość leży na obszarze objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z rysunku planu stanowiącego załącznik do uchwały Rady Gminy w B. z dnia [...] r. przedmiotowa działka znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem [...], który został przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem nieuciążliwych usług w ramach zabudowy mieszkaniowej. W § 14 ust. 1 lit. c tekstu planu ustalona została minimalna powierzchnia nowowydzielanej działki wynosząca [...] m2. Przywołany przepis planu miejscowego w sposób oczywisty dowodzi, że projekt podziału działki nr [...] naruszał ustalenia planu, bowiem przeznaczona do podziału działka, jak wynika z wypisu z rejestru gruntów, ma powierzchnię [...] m2. Wskazując na przywołane regulacje zawarte w planie zagospodarowania obowiązującym na terenie sołectwa B. Kolegium zasadnie zwróciło uwagę, że plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Powyższe wynika wprost z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie zaś do przepisu art. 87 ust. 2 Konstytucji R.P. akty prawa miejscowego są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Zauważyć trzeba także, że wnioskowany przez skarżących projekt podziału nieruchomości nie został objęty hipotezą art. 95 pkt 1 u.g.n. zgodnie z którą dopuszczalny jest podział nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego. Zamierzony przez skarżących podział bowiem nie miał na celu zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej, co najmniej dwoma budynkami wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę (art. 95 pkt 1 u.g.n.), gdyż zgodnie z projektem podziału tej działki miał z niej zostać wydzielony pas gruntu o pow. [...] m2 przewidziany do scalenia z działką nr [...]. Dopiero ta ostatnio wymieniona działka powiększona w ten sposób do powierzchni [...] m2 zostałaby następnie podzielona na dwie działki "1" i "2+3" zabudowane budynkami. W tym kontekście zauważyć przyjdzie na marginesie, że przywołany art. 95 pkt 1 u.g.n. zezwala współwłaścicielom działki nr [...] na jej podział niezależnie od ustaleń planu miejscowego pod warunkiem jednak, że posadowione na niej budynki mieszkalne zostały wzniesione w oparciu o pozwolenie na budowę. Zaskarżone postanowienie wbrew zarzutom skargi nie narusza także przepisów postępowania administracyjnego. W szczególności Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ odwoławczy dyspozycji art. 7 k.p.a. SKO w K. poprawnie oceniło bowiem zebrane w sprawie dowody i na ich podstawie dokonało trafnych ustaleń faktycznych oraz przeprowadziło w uzasadnieniu postanowienia prawidłowe rozważania prawne. Co się zaś tyczy zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów regulujących tryb uchwalania planu miejscowego, a także ewentualnego naruszenia uchwałą zatwierdzającą ten plan interesu prawnego skarżących należy wyjaśnić, że nie mogły być one przedmiotem kontroli sądowej, gdyż wychodziły poza granice sprawy. Z powyższych względów Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – orzekł jak w sentencji wyroku.