II SA/Gl 963/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 86/07 w sprawie ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przydziału lokalu zamiennego w zamian za wywłaszczoną nieruchomość p o s t a n a w i a stwierdzić swą niewłaściwość i przekazać sprawę Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Postanowieniem z dnia 5 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Gl 86/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przydziału lokalu zamiennego w zamian za wywłaszczoną nieruchomość. Powodem odrzucenia skargi było jej wniesienie z uchybieniem terminu. Z akt administracyjnych wynikało bowiem, iż zaskarżona decyzja została doręczona E. P. w dniu [...] r., a wobec tego ustawowy termin do wniesienia skargi upływał z dniem [..] r., gdy tymczasem skargę nadano w urzędzie pocztowym w dniu [...] r. Skarga kasacyjna E. P. na powyższe postanowienie została odrzucona postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2007 r. sygn. akt I OSK 1231/07. W skardze o wznowienie postępowania sądowego z dnia [...] r. zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 86/07 E. P. zarzuciła nieważność postępowania z uwagi na pozbawienie jej możliwości obrony swoich praw oraz zażądała uchylenia tego orzeczenia ze względu na zaistnienie okoliczności określonych w art. 271 pkt 2 oraz art. 273 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). U uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż przyczyną odrzucenia skargi było rzekome uchybienie terminu do jej wniesienia, gdy tymczasem termin został zachowany, co zresztą podnosiła w swoich wcześniejszych pismach, które jednakże nie zostały przez Sąd uwzględnione. Skarżąca przyznała wprawdzie, iż przedmiotowa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. została jej doręczona w dniu [...] r., tyle tylko, że następnie wystąpiła ona o jej uzupełnienie w trybie ar. 111 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiedź organu na jej wniosek w tym zakresie została doręczona w dniu [...] r., a wobec tego nadanie skargi w dniu [...] r. dokonane było z zachowaniem terminu do jej wniesienia. Powołując się z kolei na art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarżąca podniosła, iż organ celowo wprowadził Sąd w błąd nie przesyłając części akt administracyjnych i wnosząc o odrzucenie jej skargi jako spóźnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII powołanej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. Na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie postępowania odrzuca, a w przypadku ich spełnienia – wyznacza rozprawę. Postawy wznowienia zostały zawarte w art. 271 – 273 powołanej ustawy. Właściwość sądu do wznowienia postępowania określa art. 275 p.p.s.a., który łączy tę właściwość z podstawami wznowienia. Właściwość ta ma charakter wyłączny. Sądem właściwym do wznowienia postępowania z przyczyn nieważności jest ten sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie. Jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów obu instancji, właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny. Natomiast do wznowienia postępowania na innej podstawie właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie. To oznacza, że jeżeli skarga o wznowienie postępowania oparta jest na przyczynach restytucyjnych lub wskazanych w art. 272 p.p.s.a., to właściwy do jej rozpoznania będzie sąd, który ostatnio orzekał w sprawie. W niniejszej sprawie w skardze o wznowienie postępowania skarżąca podała jako podstawy wznowienia postępowania również okoliczności uregulowane w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skoro zatem skarżąca jako przesłankę wznowieniową podała oprócz nieważności, także przesłankę restytucyjną (art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), to do rozpoznania skargi o wznowienie zgodnie z art. 275 p.p.s.a., właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, który ostatnio orzekał w sprawie. Brak jest bowiem zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, aby odnośnie tego samego prawomocnego orzeczenia postępowanie wznowieniowe mogło się toczyć jednocześnie zarówno przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, jak i sądem I instancji z podziałem na wskazane podstawy wznowienia. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 59 § 1 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.