II SA/Gl 964/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lutego 2019 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości treści sentencji postanowienia w sprawie dozoru pojazdu oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Starosta W., po rozpatrzeniu wniosku spółki z o.o. "A" z siedzibą w W. ( dalej: Spółka), orzekł o zwrocie na jej rzecz koniecznych wydatków, związanych z wykonywaniem dozoru nad pojazdem marki Opel Kadet o numerze rejestracyjnym [...] od 1 listopada 2008 r. do 13 września 2011 r., w wysokości ogółem 1884,13 zł oraz wynagrodzenie za ten okres w kwocie 5235,00 zł. Pismem z dnia 2 października 2017 r., Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, działając na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a., zwróciła się o wyjaśnienie wątpliwości co do treści ww. postanowienia, pytając czy przyznane Spółce należności zostały wyrażone w kwotach brutto czy netto. Jednocześnie wniesiono o wyjaśnienie wątpliwości poprzez uznanie, że przedmiotowe należności zostały wyrażone w kwotach netto, wymagające wobec tego powiększenia o należny podatek od towarów i usług. Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Starosta W. wyjaśnił, że kwota wyrażona w sentencji postanowienia Starosty W. z [...] została przyznana za dozór pojazdu w trybie art. 102 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i przysługuje dozorcy, jako zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. W dniu 3 stycznia 2018 r. zażalenie na to postanowienie wniosła Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, zarzucając m.in. naruszenie art. 113 § 2 w zw. z art. 126 k.p.a. W uzasadnieniu podano, że organ w żaden sposób nie wyjaśnił wątpliwości Spółki. Organ, jej zdaniem, miał wszelkie podstawy, aby przyznać Spółce należności w kwotach netto. W postanowieniu z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: Kolegium) uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że w postanowieniu z dnia [...] pojawiły się wymagające wyjaśnienia wątpliwości, jednak w postanowieniu wydanym w trybie art. 113 § 2 k.p.a. organ I instancji kwestii tej nie wyjaśnił. W sytuacji, w której chodzi o cenę za usługę, doprecyzowanie przez organ wydający postanowienie tego, czy przyznana kwota stanowi wartość netto, czy brutto, jest konieczne i stanowi wyraz właściwego stosowania prawa podatkowego, a nie interpretacji. W postanowieniu z dnia [...], nr [...], Starosta W. wyjaśnił, że kwota wyrażona w sentencji postanowienia tego organu z [...] jest kwotą zawierającą wszelkie obciążenia i potrącenia (kwota brutto) przyznaną za dozór pojazdu w trybie art. 102 u.p.e.a., przysługującą dozorcy jako zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. W uzasadnieniu powołano się na słownikową definicję pojęć "brutto" i "netto". Organ egzekucyjny określa wydatki i wynagrodzenie za dozór w razie przechowania zajętych nieruchomości (art. 102 § 3 ustawy). Określona w postanowieniu kwota obejmuje wszelkiego rodzaju obciążenia związane z wykonywanym dozorem na rzecz organu administracji. Zażalenie na to postanowienie wniosła Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika. W uzasadnieniu podano, że w zaskarżonym postanowieniu organ sam sobie przeczy. Dokonane wyjaśnienie wskazuje na wewnętrzną sprzeczność pomiędzy, będąca przedmiotem wyjaśnienia, sentencją postanowienia a jego uzasadnieniem. Zdaniem Spółki, z uzasadnienia postanowienia wynika, że należności jej przyznane zostały wyrażone w kwotach netto. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Kolegium utrzymało w mocy w całości postanowienie Starosty W. z dnia [...]. W uzasadnieniu Kolegium powołało się na orzecznictwo sądowe, które wyjaśniało znaczenie art. 113 § 2 k.p.a. W postanowieniu z dnia [...] w istocie pojawiły się wątpliwości, które wyjaśnione zostały w zaskarżonym postanowieniu Starosty W. z dnia [...]. Organ I instancji w sentencji wskazał, że kwota wyrażona w sentencji postanowienia z [...] jest kwotą zawierająca wszelkie obciążenia i potrącenia (kwota brutto), przyznaną za dozór pojazdu w trybie art. 102 u.p.e.a. W ocenie Kolegium, wyjaśnienia organu I instancji zawarte w zaskarżonym postanowieniu są klarowne i dostateczne. W skardze z dnia 15 października 2018 r. Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu podano, że przyjmowane przez organ II instancji rozumienie instytucji regulowanej art. 113 § 2 k.p.a., czyni z kontroli instancyjnej postanowienia o wyjaśnieniu wątpliwości tryb całkowicie martwy i bezcelowy. Nadto, organ II instancji nie odniósł się do wszystkich zawartych w zażaleniu zarzutów Spółki. W dalszej części uzasadnienia powtórzono argumenty prezentowane w zażaleniu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w kwestionowanym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skarg oraz wskazaną podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie "A" sp z o.o. (Spółka) zwróciła się – w trybie art. 113 § 2 k.p.a. – o wyjaśnienie wątpliwości co do treści postanowienia z dnia [...]. Ich istota sprowadza się pytania, czy przyznane Spółce należności tytułem wynagrodzenia za wykonywanie dozoru nad pojazdem marki Opel Kadet nr rej. [...] w okresie od 1 listopada 2008 r. do 13 września 2011 r. w kwocie 5.235,00, zostały wyrażone w kwotach brutto czy netto. Wątpliwości co do treści postanowienia wyjaśnił Starosta W. w postanowieniu z dnia [...] wskazując, że chodzi o kwotę brutto. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach. Rozstrzygnięcia organów administracji publicznej zapadły na podstawie art. 113 § 2 k.p.a., stanowiącym, że "organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji". Instytucja uregulowana w tym przepisie ma prowadzić do usunięcia niejasności co do treści decyzji administracyjnej (lub postanowienia na podstawie art. 126 k.p.a.), w szczególności wtedy, gdy to rozstrzygnięcie jest niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19.6.2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 548/07). Z tego też względu mechanizm ten jest wyznaczony zakresem rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia, a więc wątpliwość musi wynikać z treści decyzji, a zatem organ administracji publicznej nie ma prawa wykraczać poza ich granice, gdyż naruszyłby tożsamość sprawy (por. wyrok WSA w Warszawie z 29.9.2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1259/10). W postępowaniu o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji nie można zmieniać decyzji ani jej uzupełniać o nowe elementy, co skutkowałoby koniecznością zmodyfikowania dotychczasowej oceny stanu faktycznego lub prawnego. Nie jest również dopuszczalne, aby w tym trybie dokonywać interpretacji przepisów prawa, gdyż wówczas mielibyśmy do czynienia z wykładnią prawa, a nie z wyjaśnieniem treści decyzji. Określony przepisem art. 113 § 2 k.p.a. zakres działania organu jest więc ograniczony wyłącznie do wyjaśniania wątpliwości co do znaczenia zawiłych lub niejednoznacznych sformułowań zawartych w osnowie decyzji i po części w jej uzasadnieniu, ale tylko wówczas gdy jest to konieczne do odkodowania treści jej sentencji. Postanowienie z dnia [...] rzeczywiście było niejasne w zakresie określenia kwoty 5.235,00 – nie precyzowało bowiem, czy jest to kwota brutto czy netto. Organ pierwszej instancji, w reakcji na wniosek strony, postanowieniem z dnia 26 czerwca 2018 r. sprecyzował to niejednoznaczne sformułowanie wskazując, że chodzi o kwotę brutto. Uczynił więc zadość żądaniu strony, spełniając jednocześnie warunki stawiane przez art. 113 § 2 k.p.a. – wyjaśnił stronie treść postanowienia, a nie skorygował go. Rozwiązanie przewidziane w art. 113 § 2 k.p.a. nie może zastępować przewidzianych przepisami prawa mechanizmów zmiany lub weryfikacji rozstrzygnięcia, a w szczególności służyć stronie postępowania administracyjnego, która nie skorzystała z możliwości złożenia odwołania do organu II instancji, do spowodowania ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Zaś możliwość weryfikacji ostatecznego postanowienia rozpatrywać należy w kontekście możliwości zastosowania nadzwyczajnych środków weryfikacji rozstrzygnięć organu administracji. W związku z tym, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a, należało skargę oddalić.