II SA/Gl 968/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.G. w przedmiocie wymierzenia - Wojewodzie [...], grzywny w sprawie niewykonania orzeczenia sądu w przedmiocie niewydania decyzji dotyczącej mienia pozostawionego poza granicami kraju p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. A.G. reprezentowany przez fachowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego wniósł, za pośrednictwem Wojewody [...] skargę, domagając się wymierzenia temu organowi grzywny w sprawie niewykonania orzeczenia sądu w przedmiocie niewydania decyzji dotyczącej mienia pozostawionego poza granicami kraju. Zarządzeniem z dnia 15 maja 2013 r. Przewodniczący Wydziału II zobowiązał pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego upoważniającego do działania w imieniu skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach lub przed sądami administracyjnymi. Dla dokonania powyższej czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to, jak wynika z akt sprawy doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 27 maja 2013 r., a zatem termin do uczynienia zadość powyższemu zobowiązaniu upłynął w dniu 3 czerwca 2013 r. W piśmie procesowym z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pod pojęciem przesłanek dopuszczalności zaskarżenia należy rozumieć wszystkie warunki wymagane przez przepisy prawne do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego. Zatem skarga, jako pierwsze pismo strony (skarżącego) w postępowaniu sądowym, powinna czynić zadość wymaganiom formalnym określonym w art. 46 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.,) zwanej dalej: P.p.s.a. Nadto zgodnie art. 37 § 1 P.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik skarżącego mimo prawidłowego wezwania, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności nie złożył pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego A.G. przed tut. Sądem lub sądami administracyjnymi. W konsekwencji powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 3 oraz art. 37 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Na marginesie wskazać należy, iż merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07). Ponadto należy zauważyć, że oświadczenie o cofnięciu skargi nie mogło rodzić żadnych skutków prawnych, bowiem mimo prawidłowego wezwania nie złożono pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżącego A.G., a pismo zawierające przedmiotowe oświadczenie o cofnięciu skargi obarczone zostało analogicznym brakiem formalnym. W świetle tych okoliczności Sąd nie był uprawniony do umorzenia postępowania sądowego, lecz zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. obowiązany był skargę odrzucić.