II SA/Gl 969/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie o wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez T. M. od decyzji Nr [...] Naczelnika Gminy w M. z dnia [...] r. w sprawie wywłaszczenia nieruchomości i odszkodowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postępowania. W jego uzasadnieniu wskazał przede wszystkim, iż decyzja wywłaszczeniowa nie została doręczona jego matce J. M., tym samym skarżący nie mógł dowiedzieć się o fakcie wydania takiej decyzji. W ocenie skarżącego zaskarżone postanowienie jest błędne, wydane z rażącym naruszeniem prawa, w związku z czym wykonanie takiego postanowienia doprowadziłoby zdaniem skarżącego do dalszego pogwałcenia prawa. W odpowiedzi na skargę organ nie ustosunkował się do wniosku o wstrzymanie wykonania. Odpis skargi wraz z zawartym w niej wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postępowania przesłano uczestnikom postępowania wraz z pouczeniem o możliwości ustosunkowania się do przedmiotowego wniosku w terminie 7 dni. Pełnomocnik uczestnika [...] S.A. w B. wniósł o oddalenie skargi, jednocześnie wskazał, iż żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego postępowania jest bezprzedmiotowe z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji. Wójt Gminy M. w piśmie z dnia [...] r. nie ustosunkował się do wniosku o wstrzymanie, jednakże wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 powołanej ustawy sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Instytucja wstrzymania może mieć zastosowanie nie tylko do zaskarżonego aktu, ale także do wszystkich innych podjętych w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 zd. 3 p.p.s.a.). Rozpoznając wniosek w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis. W-wa 2005, str. 295). Przedmiotem zaskarżenia jest w niniejszej sprawie postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości i odszkodowania. Jest to zatem rodzaj aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności, gdyż nie wymaga ono żadnej czynności stron. Bezzasadny jest zatem wniosek o wstrzymanie jego wykonania. Skarżący zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postępowania, tym samym wniosek ten należy odnieść również do decyzji Naczelnika Gminy w M. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie wywłaszczenia nieruchomości i odszkodowaniu, jako decyzji I Instancji. W ocenie Sądu podstawy wstrzymania wykonania powyższej decyzji nie mogą stanowić sformułowane w skardze zarzuty w zakresie wydania tej decyzji z naruszeniem powołanych tam przepisów prawa. Na tym etapie postępowania Sąd nie jest bowiem upoważniony do rozstrzygania tej kwestii i z tego też względu nie może ona stanowić co do zasady podstawy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie. Jednocześnie biorąc pod uwagę datę wydania tej decyzji, wskazać należy, iż decyzja ta wywołała już określone skutki prawne, tym samym wniosek o wstrzymanie jej wykonania jest bezpodstawny. W związku z powyższym wniosek skarżącego podlegał oddaleniu przy uwzględnieniu treści art. 61 § 5 omawianej ustawy.