II SA/Gl 97/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska,, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Protokolant specjalista Anna Koenigshaus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 15 listopada 2023 r. nr SKO.UL/41.7/391/2023/20400/RS w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 11 sierpnia 2023 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 11 sierpnia 2023 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 i in. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 977 – dalej "u.p.z.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 – dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku E. K. i R. W., złożonego w dniu 10 marca 2017 r., po wznowieniu postępowania, ustalił warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] na działce nr 1 (km. 1, obręb [...]) w K., zgodnie z wynikami analizy architektoniczno-urbanistycznej i załącznikiem graficznym, stanowiącymi integralną część decyzji. Podano również szczegółowe wymagania. W uzasadnieniu wskazano m. in., że na powyższym terenie brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Strony miały prawo do zapoznania się z aktami sprawy na każdym etapie postępowania, w tym z analizą, wynikami tej analizy i projektem decyzji oraz miały możliwość końcowego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Odwołanie od powyższej decyzji złożył K. K. (dalej: strona, skarżący), zarzucając organowi m. in. naruszenie: 1) art. 61 ust. 5a w związku z art. 52 ust. 2 pkt 1a u.p.z.p., poprzez nieuzasadnione i tendencyjne przyjęcie większego obszaru analizy urbanistycznej niż minimalny obszar określony w ustawie; 2) art. 61 ust. 1 pkt 3 oraz pkt 5 u.p.z.p., przez błędne przyjęcie, że posiadanie ułamkowej własności kanalizacji na działce nr 2 pozwala na dokonanie podłączeń dodatkowych obiektów (zwłaszcza o dużym obciążeniu), co znacznie przekracza ramy zwykłego zarządu, bez zgody wszystkich pozostałych właścicieli, pomimo wskazania, że oświadczenie o podłączeniu kanalizacji sanitarnej w ramach istniejących przyłączy nie odpowiada prawdzie (gdyż wymaga to zgody wszystkich pozostałych współwłaścicieli kanalizacji); 3) art. 61 ust. 1 pkt 3 oraz pkt 5 u.p.z.p., przez błędne przyjęcie, że przedstawione przez inwestora pismo K. S.A z dnia 1 czerwca 2023 r. jest wymaganą przez ustawę umową pomiędzy właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem, gwarantującą wykonanie uzbrojenia terenu w zakresie kanalizacji sanitarnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: SKO) decyzją z dnia 15 listopada 2023 r., nr SKO.UL/41.7/391/2023/20400/RS, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podano m. in., że w przedmiotowej sprawie obszar analizowany został wyznaczony na kopii mapy zasadniczej, a jego granice są oddalone od granic terenu inwestycji o minimum 60 m (szerokość frontu terenu wynosi bowiem 20 m). Po wyznaczeniu obszaru dokonano szczegółowej analizy wszystkich budynków pod kątem ich funkcji oraz gabarytów. Na obszarze analizowanym znajduje się 17 nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi (w zabudowie szeregowej, bliźniaczej i wolnostojącej) oraz jedna nieruchomość zabudowa budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym. W przypadku każdego obiektu podano wszystkie wskaźniki i parametry. Inwestorzy planują budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a więc o funkcji dominującej w obszarze analizowanym. Spełnione zostały także pozostałe przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz zawarte w przepisach szczególnych. Skargę na powyższą decyzję SKO złożyła strona, zaskarżając ją w całości. Zarzucono m. in. naruszenie: 1) art. 61 ust. 5a w związku z art. 52 ust. 2 pkt 1a u.p.z.p., poprzez nieuzasadnione i tendencyjne przyjęcie większego obszaru analizy urbanistycznej niż minimalny obszar określony w ustawie; 2) art. 61 ust. 1 pkt 3 oraz pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 199 Kodeksu cywilnego, poprzez błędne przyjęcie, że posiadanie ułamkowej własności kanalizacji na działce nr 2 pozwala na dokonanie podłączeń dodatkowych obiektów (zwłaszcza o dużym obciążeniu), co znacznie przekracza ramy zwykłego zarządu, bez zgody wszystkich pozostałych właścicieli, pomimo wskazania, że oświadczenie o podłączeniu kanalizacji sanitarnej w ramach istniejących przyłączy nie odpowiada prawdzie (gdyż wymaga to zgody wszystkich pozostałych współwłaścicieli kanalizacji); 3) art. 61 ust. 1 pkt 3 oraz pkt 5 u.p.z.p., przez błędne przyjęcie, że przedstawione przez inwestora pismo K. S.A. z dnia 1 czerwca 2023 r. jest wymaganą przez ustawę umową pomiędzy właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem, gwarantującą wykonanie uzbrojenia terenu w zakresie kanalizacji sanitarnej lub zapewnieniem, że umowa taka w przyszłości zostanie zawarta. Na tej podstawie wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji w całości, wycofanie ich z obiegu prawnego oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu strona podniosła argumentację sprowadzającą się do twierdzenia, że brak było przesłanek do wydania decyzji pozytywnej. W dacie złożenia wniosku istniała sprzeczność w brzmieniu u.p.z.p. z wydanym do niej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm. – dalej: rozporządzenie), w którym znalazł się sprzeczny z brzmieniem ustawy zapis dotyczący wyznaczania obszaru analizy. Również obecnie obowiązujące brzmienie art. 61 ust. 5a u.p.z.p., co do zasady mierzenia odległości od granic terenu wskazanego we wniosku a nie od granic działki, jest w zakresie dotyczącym przedmiotowej sprawy identyczne ze stanem prawnym na dzień złożenia wniosku. Wyznaczenie obszaru analizowanego bez prawidłowego uzasadnienia przyjętej jego wielkości, czyni sporządzoną na jego podstawie analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wadliwą. W przedłożonej dokumentacji nie ma w ogóle mowy o jakiejkolwiek realnej możliwości podłączenia i odprowadzania ścieków z projektowanego budynku do istniejącej kanalizacji sanitarnej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał twierdzenia oraz wnioski zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2024 roku, poz. 935 – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazało, że jest on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 §1 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 §1 k.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m. in. w art. 77 §1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Zasadą jest, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Zasada wolności budowlanej, jako prawo do zabudowy, ma dwa aspekty: cywilnoprawny i publicznoprawny. W aspekcie cywilnoprawnym prawo zabudowy jest pochodną prawa własności nieruchomości (ewentualnie innego prawa majątkowego o charakterze rzeczowym lub nawet obligacyjnym, w którym mieści się "prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane"); można więc przyjąć, że pośrednio zakotwiczone jest w art. 64 Konstytucji, gwarantującym "prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia" (ust. 1), równą dla wszystkich ochronę prawną (ust. 2) oraz dopuszczającym ograniczenie własności "tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności" (ust. 3). Trybunał Konstytucyjny - trafnie zaznaczając, że prawo własności stanowi najszersze przedmiotowo (zawierające otwarty katalog uprawnień właścicielskich) i najsilniejsze prawo do rzeczy, skuteczne erga omnes, i powołując się na art. 140 Kodeksu cywilnego (k.c.) – przyjmuje jednak klasyczną konstrukcję, że właściciel może czynić z rzeczą wszystko, z wyjątkiem tego, co zakazane. Co jednak istotniejsze twierdzi, że: "art. 140 k.c. wymienia jedynie podstawowe uprawnienia składające się na prawo własności, które jednakże nie wyczerpują jego treści, obejmujące m. in. - w odniesieniu do nieruchomości - uprawnienie do jej zabudowania" (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. Kp 7/09; OTK-A 2011/3/26). W tym samym orzeczeniu TK zauważa również, że granice prawa własności wynikają zarówno z norm prawa cywilnego (stanowiącego część prawa prywatnego), jak i z prawa administracyjnego (stanowiącego część prawa publicznego). W odniesieniu do prawa zabudowy - składowej prawa własności nieruchomości – można wręcz stwierdzić, że kształtowane jest ono przede wszystkim przez prawo publiczne. Normy administracyjnoprawne, wyznaczające granice prawa własności nieruchomości gruntowej, zawarte są głównie w przepisach z zakresu szeroko pojętego prawa budowlanego (wraz z przepisami techniczno-budowlanymi) oraz przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także w aktach prawnych dotyczących ochrony: przyrody, środowiska, gruntów rolnych i leśnych i zabytków, jak również w prawie wodnym, geologicznym i górniczym. Znaczna część tych przepisów odnosi się wyłącznie lub głównie do sposobu korzystania z prawa własności nieruchomości, ponieważ każde ograniczenie prawa zabudowy jest pośrednio ograniczeniem prawa własności nieruchomości. Ograniczenie to musi być rzeczywiście uzasadnione koniecznością ochrony innych wartości. W świetle art. 61 ust. 1 pkt 1 – 3 i 5 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wskazanych w ustawie warunków, w tym: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; teren ma dostęp do drogi publicznej; istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, itd. Skarżący już przed wydaniem decyzji organu I instancji zarzucał, że wyznaczony do analizy obszar jest dowolny, zbyt szeroki. Organ I instancji w treści decyzji w ogóle nie odniósł się jednak do tej spornej kwestii. Jako załącznik do decyzji przyjął dość skrótowe "wyniki analizy", a nie samą analizę, która była dużo bardziej rozbudowana i odnosiła się bardziej szczegółowo do analizowanego obszaru. Nie ona stała się jednak załącznikiem do decyzji, a "wyniki analizy", zawierające jedynie wnioski końcowe. W świetle § 9 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Niewątpliwie więc uczynienie samych tylko wyników analizy załącznikiem decyzji ma swoją podstawę prawną. W wyroku WSA w Poznaniu z dnia 31 stycznia 2019 r., II SA/Po 782/18, orzeczono, że "Przepis § 9 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. (...) nakłada obowiązek załączenia do decyzji >wyników analizy<, (...), zawierających część tekstową i graficzną, nie zaś >analizę< sensu stricto." Oznacza to jednak, że pozostałe treści zawarte w analizie nie stają się załącznikiem do decyzji; nim jest tylko "wynik analizy". Stąd organ powinien odnieść się szczegółowo w uzasadnieniu decyzji do wszystkich niezbędnych kwestii uzasadniających rozstrzygnięcie, które wykraczają poza treść będących integralną częścią decyzji "wyników analizy", a zwłaszcza w kwestiach spornych. Przyjmuje się, że zasadą jest wyznaczanie obszaru analizowanego w podstawowych jego wymiarach. Powiększenie obszaru analizowanego zawsze musi jednak służyć zachowaniu ładu przestrzennego. Uzasadnienie dla takiego poszerzenia powinno być szczegółowo umotywowane w analizie oraz w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy. W pewnych wyjątkowych przypadkach, z uwagi na charakterystykę danego terenu, konieczne może być wyznaczenie terenu objętego analizą urbanistyczną w sposób nieodpowiadający kształtem okręgowi. W szczególności, w realiach danej sprawy może zachodzić potrzeba rozszerzenia granic terenu analizowanego. Takie działania organu powinny jednak zostać dokładnie uzasadnione (np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 sierpnia 2023 r., II SA/Kr 506/23). Zatem skoro ani treść decyzji organu I instancji nie uzasadniała poszerzenia obszaru analizy, ani nie czynią tego będące integralną częścią decyzji Prezydenta Miasta "wyniki analizy", to oznacza, że owa sporna kwestia nie została poprawnie wyjaśniona i uargumentowana, co zaakceptowało SKO. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 k.p.a., polega bowiem na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy przez organy obu instancji. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy (np. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 1 grudnia 2023 r., II SA/Bd 821/23). Decyzja SKO nie jest nadto spójna. Pomijając już błąd co do oznaczenia kontrolowanej decyzji organu I instancji, który został sprostowany, SKO pisze (s. 5 decyzji): "Dodatkowo planowany jest dach płaski." Dalej jednak stwierdza, że dach ma być wielospadowy (s. 6 decyzji). Jest to kwestia istotna w kontekście wyników analizy cech zabudowy w wyznaczonym obszarze. Nadto, organ I instancji pisał, że w trakcie postępowania dokonano niezbędnych uzgodnień, m. in. z Ministrem Klimatu i Środowiska (s. 8 decyzji). Należy zauważyć, że wniosek inwestorów był wielokrotnie modyfikowany, dokonano kilku analiz funkcji i parametrów nieruchomości w wyznaczonym obszarze oraz sporządzono kilka projektów decyzji. Z akt nie wynika, by ostatni projekt decyzji organu I instancji był przedłożony organowi współdziałającemu. Tymczasem w świetle art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Podzielić należy pogląd wyrażony m. in. w wyroku WSA w Krakowie z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn. II SA/Kr 131/13, w którym zauważa się, że zasadnicze znaczenie po sporządzeniu projektu decyzji ma w sprawie o ustalenie warunków zabudowy etap jego uzgodnienia, czego dotyczą stosowane odpowiednio regulacje z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. (w zw. z art. 64 u.p.z.p.) Uzgodnienia trzeba odróżnić od opinii, które w przeciwieństwie do tych pierwszych nie są wiążące przy wydaniu decyzji. Stosownie do art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym, że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Powołane wyżej przepisy obejmują kwestie przynależne do etapu postępowania wyjaśniającego, zaś organ właściwy do wydania decyzji powinien ustalić stan faktyczny i prawny terenu przewidzianego pod inwestycję w celu podjęcia właściwych kroków dla dokonania wymaganych uzgodnień. Jak zauważa WSA w Krakowie w przywołanym wyżej orzeczeniu zajęcie stanowiska przez organy uzgadniające, dokonywane w trybie art. 106 k.p.a, jest wiążące dla organu prowadzącego postępowanie główne, a wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez wymaganego przez prawo uzgodnienia z innym organem stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.). W niniejszej sprawie organ I instancji zatem, pomimo wielokrotnego modyfikowania wniosku przez inwestorów, treści projektu decyzji i wyników analiz, bezzasadnie odstąpił od procedury dokonania uzgodnienia ostatniego projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy, choć potrzebę takiego uzgodnienia dostrzegał. Organ odwoławczy podjął próbę wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, jednak i on nie dostrzegł wadliwości aktu, który utrzymał w mocy, popełniając kolejne błędy, przez co należy uznać i jego rozstrzygnięcie za nieodpowiadające prawu. Sąd nie podzielił natomiast argumentów dotyczących tego, czy posiadanie ułamkowej własności kanalizacji pozwala na dokonanie podłączeń dodatkowych obiektów (zwłaszcza o dużym obciążeniu), co znacznie przekracza ramy zwykłego zarządu, bez zgody wszystkich pozostałych właścicieli. Organ ani Sąd w kontrolowanym postępowaniu nie są władne, by rozstrzygać jakiekolwiek spory o własność, bądź sposób zarządu mieniem. Kwestie dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz szczegółowe zagadnienia dotyczące przyłączenia obiektu do sieci będą istotne w czasie starania się o ewentualne pozwolenie na budowę. Wszystkie te uchybienia przepisom postępowania, w tym art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, do której zmierzają niektóre zarzuty skargi. Stan faktyczny nie został bowiem prawidłowo ustalony, a kontrola zastosowania prawa materialnego następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu. Zatem kontrola przestrzegania przez organy administracyjne norm prawa materialnego może być przeprowadzona dopiero w ostatniej kolejności (zob. wyrok NSA z 10 lutego 1981 r., sygn. SA 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7; T. Woś [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 757 – 757). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcia odpowiadały prawu materialnemu. Treści rozstrzygnięcia Sąd nie przesądza, bowiem nie pozwalają na to niepełne ustalenia faktyczne. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi (500 zł) Sąd rozstrzygał w oparciu o art. 200 p.p.s.a. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.