II SA/Gl 972/09

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zameldowania w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy W druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy T. S. zwrócił się o ustanowienie adwokata z urzędu. Z treści formularza wynika, że skarżący po opuszczeniu zakładu karnego pozostaje bez środków do życia, a charakter sprawy jest na tyle zawiły, iż uzasadnia dostatecznie konieczność pozyskania fachowego wsparcia. Ponieważ skarżący nie podał jakichkolwiek okoliczności dotyczących jego stanu rodzinnego oraz źródeł dochodu – pismem z dnia [...]r. został wezwany do podania tych okoliczności (źródeł dochodów oraz tytułu prawnego do lokalu, w którym przebywa). Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. Rozpoznając wniosek o zmianę postanowienia zważono co następuje: Zasada odpłatności postępowania sądowego jest regułą obowiązującą wszystkie jego strony - art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.). Ustawodawca przewidział jednak możliwość odstąpienia od niej poprzez przyznanie stronie prawa pomocy. Zgodnie z treścią art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może ono zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku dla siebie i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). W postępowaniu prowadzonym na skutek wniosku o przyznanie prawa pomocy przedmiotem badania jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. Oznacza to tym samym, że ma on wykazać, iż nie dysponuje żadnymi środkami ani też możliwościami ich zdobycia. Trzeba zarazem stanowczo podkreślić, że treść przepisu art. 246 §1 pkt 2 P.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki przemawiające na rzecz przyznania prawa pomocy ciąży na wnioskodawcy, który w druku wniosku o przyznanie prawa pomocy, w sposób nie budzący zastrzeżeń, winien udzielić wyczerpujących wyjaśnień co do stanu rodzinnego i majątkowego. Ustawodawca formułując cytowany wyżej przepis użył terminu "wykazać" w znaczeniu udowodnić, przedstawić coś w sposób przekonywający, pokazać, unaocznić (por. Słownik języka polskiego pod red. naukową prof. dr Mieczysława Szymczaka, tom III, Wydawnictwo Naukowe PWN Sp. z o.o. Warszawa 1978, wydanie IX 1994 r., s.805). Ewentualne niejasności w opisanym wyżej zakresie mogą być wyjaśnione za pomocą dodatkowych dokumentów (art. 255 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie rzeczywista sytuacja materialna i rodzinna strony jest nieznana. Nic nie wiadomo na temat tego z czego skarżący się utrzymuje i gdzie zamieszkuje. Brak jest również informacji, czy ubiega się o świadczenia socjalne, czy też aktywnie poszukuje pracy. Pasywna postawa strony w tym zakresie zamyka drogę do ewentualnego uwzględnienia jej wniosku. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.