II SA/Gl 972/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Krawczyk po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej postanawia: przywrócić skarżącemu termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 8 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Odpis tego orzeczenia wraz z uzasadnieniem doręczono profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego, ustanowionemu w ramach prawa pomocy, w dniu 12 sierpnia 2013 r. W dniu 11 września 2013 r. skarżący złożył do Sądu osobiście sporządzone pismo zatytułowane "Odwołanie do NSA od wyroku WSA". Pismo to zostało potraktowane przez Sąd jako osobista skarga kasacyjna i następnie odrzucone postanowieniem z dnia 23 września 2013 r. Odpis tego orzeczenia doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 2 października 2013 r. Z kolei w piśmie z dnia 7 października 2013 r. zatytułowanym "Zażalenie-wniosek" skarżący oświadczył, że profesjonalny pełnomocnik odmówił sporządzenia skargi kasacyjnej, w związku z powyższym zaskarża postanowienie Sądu z dnia 23 września 2013 r. oraz wnosi o przyznanie mu pełnomocnika, celem sporządzenia skargi kasacyjnej. W piśmie z dnia 11 października 2013 r. wyjaśniono skarżącemu, że z wnioskiem o zmianę pełnomocnika z urzędu należy wystąpić do Okręgowej Rady Adwokackiej w K. (zwanej dalej Radą). Z kolei postanowieniem Sądu z dnia 28 października 2013 r. odrzucono przedmiotowe zażalenie. Następnie w piśmie z dnia 4 listopada 2013 r. Okręgowa Rada Adwokacka w K. poinformowała Sąd o wyznaczeniu dla skarżącego nowego pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata M. J. w miejsce dotychczasowego adwokata C. C. W dniu 25 listopada 2013 r. pełnomocnik ten wystąpił do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, składając jednocześnie skargę kasacyjną od powyższego wyroku. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że pismo Rady z dnia 4 listopada 2013 r. informujące o wyznaczeniu go pełnomocnikiem skarżącego otrzymał w dniu 18 listopada 2013 r. Powołując się natomiast na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt SK 17/12 wskazał, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej ustaje z dniem, w którym powiadomiony o ustanowieniu pełnomocnik ma realną możliwość sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, i od tej chwili wniosek o przywrócenie terminu powinien być wniesiony do sądu w ciągu siedmiu dni. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie wniosku przez zainteresowanego w wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. W ocenie Sądu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest merytorycznie uzasadniony i zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie uznać należy, iż wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Wskazać trzeba w tym miejscu stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt I FZ 198/2006 (publ. LexPolonica nr 418112), zgodnie z którym w wypadku ustanowienia adwokata w trybie art. 224 p.p.s.a., dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest dzień, w którym adwokat miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej po zapoznaniu się z aktami sprawy, nie później jednak niż dzień upływu 30 dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do występowania w sprawie. W rozpoznawanej sprawie ustanowiony pełnomocnik z urzędu odmówił skarżącemu sporządzenia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku. W związku z czym skarżący wystąpił do Rady z wnioskiem o zmianę pełnomocnika. Wyznaczony przez Radę nowy pełnomocnik z urzędu złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w terminie 7 dni od dnia, w którym dowiedział się o wyznaczeniu go pełnomocnikiem dla skarżącego. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu został w niniejszej sprawie zachowany, skoro wniosek ten został złożony jeszcze przed upływem 30 dni od powiadomienia adwokata o ustanowieniu jej pełnomocnikiem skarżącej. Odnosząc się natomiast do przesłanki określonej w art. 87 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którą w piśmie (wniosku) należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, w ocenie Sądu fakt ustanowienia nowego pełnomocnika z urzędu po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jest zdaniem Sądu okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.