II SA/Gl 980/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek,, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Katowicach na uchwałę Rady Miasta Mysłowice z dnia 28 września 2017 r. nr XLII/647/17 w przedmiocie wysokości opłaty za usunięcie i przechowanie pojazdu stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 2. Prokurator Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury Okręgowej (dalej jako: prokurator), pismem z dnia 22 października 2018 r. wniósł skargę na uchwałę Rady Miasta Mysłowice z dnia 28 września 2017 r., nr XLII/647/17 w sprawie ustalenia na rok 2018 wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na wyznaczonym parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z 2017 r., poz. 5341, dalej: uchwała) . Zaskarżonej uchwale Prokurator zarzucił istotne naruszenie prawa, w tym naruszenie art. 130a ust. 6 w zw. z 5c i 6a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1260, z poźń. zm.; dalej: p.r.d.) a oraz art. 7 i 94 Konstytucji RP, poprzez określenie w § 2 uchwały, iż stawki kwotowe za każdą dobę przechowywania pojazdu ustalone w § 1 uchwały: "stosuje się dla każdej rozpoczętej doby", co stanowi przekroczenie delegacji ustawowej upoważniającej radę powiatu do wydania skarżonego aktu prawa miejscowego polegające na uregulowaniu, pomimo braku ku temu stosownego upoważnienia ustawowego i odmiennie niż wynika to z przepisów p.r.d., zasad naliczania opłat. W uzasadnieniu prokurator wskazał, że wysokość stawek kwotowych opłat za przechowywanie pojazdów nalicza się "za każdą dobę przechowywania". Rada powiatu została upoważniona do określenia wysokości opłat za usuwanie pojazdów z dróg i ich przechowywanie na parkingu, pozostając związana górną granicą stawek określonych przez ustawodawcę w odniesieniu do "doby". Przyjęcie w uchwale normy zgodnie z którą opłatę stosuje się do "każdej rozpoczętej doby", stanowi przekroczenie delegacji ustawowej, albowiem organ uprawniony do podjęcia aktu prawa miejscowego jest ściśle związany granicami delegacji ustawowej, która w niniejszym przypadku dotyczy tylko i wyłącznie doby. Nakładanie obowiązku opłaty niejako za "część doby" stanowi istotne naruszenie i przekroczenie uprawnień wynikających z delegacji ustawy. Ponadto w uzasadnieniu przyjęto, iż ustawodawca nie upoważnił organu stanowiącego powiatu do określenia w uchwale "zasad naliczania opłat", a jedynie ich "wysokość". W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Mysłowice wniósł o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu nie podzielił stanowiska prokuratora, zgodnie z którym regulacja § 2 uchwały stanowi naruszenie i przekroczenie uprawnień wynikających z delegacji ustawy. Ponadto podał, iż Gmina Miasto Mysłowice nie posiada własnych parkingów i musi korzystać z parkingu należącego do podmiotów zewnętrznych. Z tego tytułu Miasto Mysłowice ponosi koszty przechowywania naliczane za każdą rozpoczętą dobę przechowywania pojazdu. Przyjęcie stanowiska, iż właściciel usuniętego pojazdu nie ponosi opłat za przechowywanie za czas nie obejmujący pełnej doby oznaczałoby, że skutki finansowe z tym związane ponosiłaby wyłącznie Gmina Miasto Mysłowice. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej "p.p.s.a.") wskazuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Przedmiotowa uchwała stanowi akt prawa miejscowego, którego materialnoprawną podstawę stanowi art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1260, dalej p.r.d. ). Zgodnie z treścią powyższego przepisu, rada powiatu biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z dróg oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat za usuwanie pojazdów z dróg i ich przechowywanie na parkingu oraz wysokość kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu. Maksymalne stawki opłat określone zostały w art. 130a ust. 6a p.r.d., obowiązują one w danym roku kalendarzowym i ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy ( ust. 6b ). Na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza w drodze obwieszczenia maksymalne stawki opłat ( ust. 6c ). Stawki te, jak wynika z analizy art. 130a ust. 6a p.r.d.,w części dotyczącej przechowywania pojazdów, odnoszone są do doby (ustala się maksymalną wysokość stawek opłat, o których mowa w ust. 5c: a) rower lub motorower - za usunięcie - 100 zł; za każdą dobę przechowywania - 15 zł, b motocykl - za usunięcie - 200 zł; za każdą dobę przechowywania - 22 zł, c) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t - za usunięcie - 440 zł; za każdą dobę przechowywania - 33 zł). W ocenie Sądu, w sytuacji w której rada powiatu została upoważniona do określenia wysokości opłat za usuwanie pojazdów z dróg i ich przechowywanie na parkingu, pozostając związana górną granicą stawek określonych przez ustawodawcę, odnoszonych do "doby", to przyjęcie w uchwale normy, zgodnie z którą opłatę stosuje się do każdej "rozpoczętej doby", następuje z przekroczeniem delegacji ustawowej. Innymi słowy rzecz ujmując, organ korzystający z delegacji ustawowej do podjęcia aktu prawa miejscowego, pozostając ściśle związany granicami, w ramach których jest uprawniony do normowania obowiązków obywateli, nakłada tego rodzaju obowiązki (opłatę za część doby), do których nie jest wyraźnie upoważniony. Sąd ma oczywiście świadomość tego, że stanowisko takie rodzi określone problemy w praktyce. Można nawet dojść do wniosku, że powiat nie będzie mógł pobrać opłaty za przechowywanie pojazdu, mimo poniesionych kosztów, jeśli zostanie on odebrany np. kilka minut przed upływem ostatniej doby przechowania (za tę dobę). Jednakże racjonalne argumenty, które wskazywałyby na konieczność pobierania takiej opłaty za ostatnią dobę przechowywania w przeliczeniu np. za godzinę, nie mają tutaj znaczenia, skoro ustawodawca uprawnienia takiego radzie powiatu nie przyznał. W tym należy upatrywać wady zaskarżonej uchwały, polegającej na naruszeniu prawa w sposób istotny, a więc w świetle art. 91 ust. 1 u.s.g. uzasadniający stwierdzenie jej nieważności w części objętej § 2. Mając powyższe na uwadze, w odniesieniu do § 2 uchwały, Sąd działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. uwzględnił skargę w części.