II SA/Gl 984/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka po rozpoznaniu w dniu 27 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. oraz małoletnich K. K. i J.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji W skardze z dnia [...] r. na decyzję w przedmiocie wymeldowania pełnomocnik skarżącej – adwokat T. U. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie powołując jednakże żadnych okoliczności, które jego zdaniem przemawiałyby za uwzględnieniem takiego wniosku. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zauważył co następuje: Oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ewentualne uwzględnienie takiego wniosku strony musi być umotywowane szczególnymi względami, pozwalającymi na odstąpienie od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Oznacza to, że na stronie występującej z takim wnioskiem spoczywa obowiązek wykazania okoliczności potwierdzających słuszność jej żądania (por. postanowienie NSA z dnia 30 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 754/09 – Lex nr 552410), czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji pełnomocnik skarżącej nie uzasadnił bowiem ani jednym słowem, nie odnosząc się tym samym do przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Ponadto zauważyć przyjdzie, że rozstrzygnięcie o wymeldowaniu nie kreuje żadnych obowiązków ani też nie daje żadnych uprawnień względem lokalu lub innej nieruchomości. Tym samym trudno mówić w tym przypadku o wykonalności takiej decyzji w opisanym wyżej rozumieniu. Brak jest więc podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku i udzielenia stronie tzw. ochrony tymczasowej. Z tego też względu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.