II SA/Gl 986/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy oddala skargę. W dniu 12 maja 2016 r. do Urzędu Gminy w K. wpłynęło sprawozdanie, złożone przez skarżącego K. S. jako podmiotu prowadzącego działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, obejmujące I kwartał 2016 r. W sprawozdaniu tym wykazano brak odebranych nieczystości /0/. Pismem z dnia 17 maja 2016 r. Wójt Gminy K. powiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wymierzenia kary z tytułu przekazania sprawozdania po terminie, a następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ ten nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1.200 zł. Organ administracji wyjaśnił, że zgodnie z art. 9 o. ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu w czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r. poz. 250) przedsiębiorca zobowiązany jest do złożenia sprawozdania do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy. Zatem sprawozdanie należało złożyć do dnia 30 kwietnia 2016 r. Za złożenie sprawozdania po upływie ustawowego terminu, należało wymierzyć karę w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, czyli 12 dni x 100 zł zgodnie z art. 9 xb. pkt 2 cyt. Ustawy. W odwołaniu od decyzji przedsiębiorca zwrócił się o anulowanie kary z uwagi na zerową statystykę i sytuację finansową jego firmy. Złożył też zapewnienie co do terminowości przekazywania kolejnych sprawozdań. Jednakże zaskarżoną decyzją Kolegium odwołania nie uwzględniło. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, organ odwoławczy stwierdził, że termin do złożenia sprawozdania ma charakter materialny, gdyż jest to czynność materialno-techniczna, a nie czynność procesowa. W sytuacji, gdy sprawozdanie wpłynęło do organu w dniu 12 maja 2016 r. jako złożone po terminie, nałożenie kary było zasadne i zgodne z prawem. Podniesione przez stronę okoliczności nie mogły zatem stanowić podstawy do zwolnienia od wymogów ustawowych. W skardze do sądu K. S. ponowił żądanie anulowania kary. Przedstawiając przebieg postępowania skarżący zarzucił, że urzędnik Gminy K. przed wszczęciem postępowania telefonicznie go zastraszał, grożąc karaniem za brak deklaracji wywozowej. Następnie odmówiono dostępu do akt sprawy jego pełnomocnikowi. Nałożona kara doprowadziła do konieczności wstrzymania działalności z powodu trudności finansowych, których nie rozumieją urzędnicy, a sami nie przestrzegają przepisów w zakresie ochrony środowiska i nie podlegają żadnej kontroli. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła odnieść skutku. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani też organy administracji nie uchybiły regułom procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Przedmiotem kontroli sądowej jest wyłącznie zgodność z prawem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej z tytułu przekazania po terminie sprawozdania za I kwartał 2016 r. Zgodnie z art. 9 o. ust. 1 i 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, wyżej powołanej, podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych jest obowiązany do sporządzania kwartalnego sprawozdania w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy. Redakcja tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że chodzi o podmiot, który został wpisany na swój wniosek do rejestru takiej działalności gospodarczej i dotyczy także sytuacji, gdy w danym okresie sprawozdawczym w rzeczywistości nie odebrał żadnych nieczystości i nie zawarł umowy na tego rodzaju usługi na terenie gminy. W przeciwieństwie do art. 9 n. ust. 1 ustawy, w którym mowa jest o podmiocie odbierającym odpady, w przepisie tym mowa bowiem o podmiocie prowadzącym działalność we wskazanym zakresie. Stąd też, o ile art. 9 n. ust. 6 ustawy, mówi wprost o obowiązku złożenia także sprawozdania zerowego, a brak analogicznej regulacji w treści art. 9 o., nie budzi wątpliwości, że w każdym wypadku obowiązkiem skarżącego jako przedsiębiorcy było złożenie sprawozdania, także zerowego, w terminie ustawowym. Sankcje pieniężne z tytułu przekazania sprawozdania po terminie przewiduje art. 9 b. pkt 2 ustawy. Wysokość kary wynosi 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej niż za 365 dni. Do kar stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (art. 9 zf. ustawy). Zatem organ podatkowy może w pewnych przypadkach odroczyć termin płatności kary pieniężnej, rozłożyć karę na raty lub umorzyć w całości lub w części karę (art. 67 a ordynacji podatkowej). Jednak kwestia ta nie dotyczy etapu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary, lecz dopiero postępowania egzekucyjnego. Zatem nie mają znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy podniesione przez skarżącego okoliczności, dotyczące złej kondycji finansowej jego firmy z powodu braku zleceń. Nie pozbawia to jednak skarżącego możliwości złożenia wniosku o umorzenie kary po wszczęciu postępowania egzekucyjnego. Brak też podstaw do oceny skuteczności takiego wniosku. Nie mogły też odnieść skutku zarzuty pod adresem urzędników Urzędu Gminy oraz niewykonywania przez nich ustawowych obowiązków, nałożonych na gminy w zakresie utrzymania czystości i porządku. Skarga w trybie działu VIII Kpa nie podlega bowiem kontroli sądowej. Jedynie na marginesie zauważyć należy, że gdyby nie telefoniczna interwencja pracownika, kara pieniężna byłaby prawdopodobnie znacznie wyższa, gdyż liczona jest za każdy dzień opóźnienia. Z akt postępowania administracyjnego nie wynika też, aby skarżący ustanowił pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym i tego rodzaju zarzutu nie zawarł w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Trafnie stwierdził zaś organ odwoławczy, że wymierzenie kary pieniężnej jest obligatoryjne, a jej wysokość jest sztywno uregulowana przepisami ustawy. Z tych względów nie stwierdzając naruszenia prawa wymienionego w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy.