II SA/Gl 989/11

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S., L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podziału nieruchomości w kwestii wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: zwolnić skarżących od kosztów sądowych Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy E. i L. S. wystąpili o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując, że pomimo stałych dochodów nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Z treści formularza wynika, że skarżący wraz z dwójką synów prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, zamieszkując w budynku o pow. 150 m2. Wnioskodawcy nie posiadają żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani tez przedmiotów, których wartość przekraczałby 3000 euro. Źródłem utrzymania się ich rodziny jest świadczenie emerytalne L. S. w wysokości 1714 zł netto miesięcznie oraz świadczenie rodzinne w wysokości 89 zł. Bieżące koszty utrzymania skarżący określili na kwotę około 750 zł i zaliczyli do nich opłaty za wodę, energię elektryczną, usługi telekomunikacyjne oraz wywóz śmieci a także spłatę zaciągniętej pożyczki bankowej. Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawcy nadesłali szereg dokumentów obrazujących ich sytuacje materialną, z treści których wynika, że miesięczne koszty zakupu mediów kształtują się na poziomie około 350 zł, a wysokość raty zaciągniętej pożyczki bankowej wynosi 263 zł, natomiast świadczenie rodzinne, uzyskane w grudniu 2011 r. wyniosło 141 zł. Z nadesłanego zaświadczenia wynika również, że pełnoletni syn skarżących – W. S. jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna, niepobierająca zasiłku (vide zaświadczenie wystawione przez Powiatowy Urząd Pracy w Z. z dnia [...] r.). Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 P.p.s.a. konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Mając na uwadze podane przez skarżący okoliczności, dotyczące ich stanu majątkowego i rodzinnego uznano, że złożony wniosek zasługuje na uwzględnienie, a wobec tego zwolniono ich od kosztów sądowych w całości. Podane przez wnioskodawców informacje dają podstawę do stwierdzenia, że sytuacja materialna ich rodziny jest na tyle ciężka, że zasadną jest rezygnacja z należnego Skarbowi Państwa dochodu w postaci kosztów sądowych. Zważyć bowiem trzeba, że pomimo stałego dochodu bieżące koszty utrzymania czteroosobowej rodziny E. i L. S. są na tyle wysokie, że nie będą oni w stanie samodzielnie ponieść wydatków związanych z postępowaniem sądowym. Po odliczeniu udokumentowanych wydatków, których zasadność nie budzi zastrzeżeń, do dyspozycji stron pozostaje kwota około 1100 zł, co w przeliczeniu na członka rodziny daje około 300 zł miesięcznie. Jest to więc kwota na tyle niewielka, że pierwszeństwo należy przyznać zaspokojeniu potrzeb egzystencjalnych członków rodziny skarżących, a tym samym zrezygnować z należnych Skarbowi Państwa dochodów. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.