II SA/Gl 989/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [A] w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Decyzją z dnia [...] 2008 r. nr [...] Burmistrz K., po rozpoznaniu wniosku L. i J. Z., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej obejmującej trzy wiatraki wraz z zasilaniem elektrycznym (maszty o wysokości do 70 m), przewidzianej do realizacji na działce nr [...] w L.. Rozstrzygnięcie to było dwukrotnie zmieniane decyzjami Burmistrza K. z dnia [...] 2010 r. nr [...] oraz z dnia [...] 2012 r. nr [...]. Pierwszą z nich dokonano aktualizacji oznaczenia działki, na której planowana jest realizacja przedsięwzięcia, wywołanej podziałem działki nr [...] na działki nr [...] i [...] (takie też nowe oznaczenia wprowadzono do decyzji zamiast dotychczasowego numeru [...]). Natomiast druga decyzja wprowadziła zmianę polegającą na zmniejszeniu liczby wiatraków z planowanych trzech do jednego. W dniu 12 grudnia 2012 r. do SKO w C. wpłynął wniosek Stowarzyszenia [...] z siedzibą w L. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] 2008 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Przedmiotowe podanie zawierało również wniosek o dopuszczenie Stowarzyszenia do postępowania na prawach strony. Jako podstawę żądania stwierdzenia nieważności decyzji wskazano rażące naruszenia prawa polegające na tym, że ww. rozstrzygnięcie wydano w oparciu o niekompletny wniosek. Ponadto postanowienia organów, które brały udział w uzgodnieniu wydanej decyzji o warunkach zabudowy, zostały doręczone jedynie inwestorowi. Podniesiono we wniosku również, że jedna ze stron, tj. B. B. nie brał udziału w postępowaniu od samego początku, a dopiero po interwencji, czym naruszono zasadę czynnego udziału strony. Zwrócono również uwagę, iż organ w decyzji powołał się na nieobowiązujący już miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 1992 r. Zarzucono również, że w wyniku przyjęcia błędnego założenia, iż elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej, bezzasadnie odstąpiono od stosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz.U. 2012, poz. 647 z późn. zm.) - zwanej dalej u.p.z.p. Zdaniem Prezesa, reprezentującego Stowarzyszenie, wspomniane elektrownie zakwalifikować należy do zabudowy produkcyjnej. Postanowieniem z dnia [...] 2013 r. nr [...] Kolegium wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K. z dnia [...] 2008 r. nr [...], zmienionej decyzjami z dnia [...] 2010 r. nr [...] oraz z dnia [...] 2012 r. nr [...]. Nadto Kolegium tym samym postanowieniem dopuściło Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu na prawach strony. W wyniku przeprowadzonego postępowania decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] SKO w C. odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji Burmistrza K.. W uzasadnieniu Kolegium zrelacjonowało przebieg postepowania stwierdzając następnie, iż K. K. działając w imieniu Stowarzyszenia [...] jako podstawę stwierdzenia nieważności ww. decyzji wskazał rażące naruszenia prawa, jakimi jego zdaniem dotknięta jest decyzja w sprawie warunków zabudowy. Przesłanki tej skład orzekający Kolegium jednakowoż nie dopatrzył się. Ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów Kolegium wskazało, że Stowarzyszenie podniosło niekompletność wniosku z dnia 29 kwietnia 2008 r. o ustalenie warunków zabudowy albowiem do wniosku nie dołączono załącznika C. Załącznik ten zawierać ma parametry techniczne inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. W ocenie Kolegium informacje te zostały dopisane na załączniku B. Dokonana adnotacja podaje bowiem parametry planowanych do realizacji elektrowni wiatrowych (wysokość, rozpiętość łopat wirnika oraz moc elektryczną i akustyczną turbiny). Dane te należy uznać także jako wystarczające dla oceny wpływu inwestycji na środowisko, co w tym postępowaniu ma znaczenie jedynie przy ustalaniu stron. Prezes Stowarzyszenia wskazał również na brak załącznika D, który stanowi oświadczenie inwestora o gotowości poniesienia kosztów sporządzenia opinii sanitarnej. Wobec tego, że co do zasady wszelkie koszty związane z prowadzonym postępowaniem ponosi organ administracji, załącznik ten ma jedynie takie znaczenie, że wnioskodawca deklaruje chęć pokrycia wydatków za sporządzenie tego rodzaju dokumentu. Podkreślić jednak należy, że art. 52 ust. 2 u.p.z.p nie wymaga przedłożenia takiego oświadczenia. Ponadto, zdaniem Prezesa, do wniosku załączone zostały mapy, które nie odpowiadają wymaganiom określonym w pkt 5 lit. c wniosku. Nie sprecyzował jednak, na czym owa nieprawidłowość miałaby polegać. Odnosząc się jednak do tego zarzutu należy wyjaśnić, że ich oceny należy dokonać w oparciu o art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Mając na uwadze ów przepis należy stwierdzić, że załączona do wniosku mapa zasadnicza w skali 1:1000, spełnia wymagania w tym zakresie. Kolegium stwierdziło następnie, że nie można wymagać od inwestora przedstawienia dokumentu określającego warunki techniczne zaopatrzenia inwestycji w energię elektryczną wydanego przez operatora sieci energetycznej (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.), skoro nie przewiduje się zapotrzebowania na tego rodzaju energię. W aktach sprawy brak jest dokumentu gwarantującego, iż zostanie ona wykonana przez operatora sieci energetycznej. Analiza akt prowadzi jednak do wniosku, że zakres wniosku inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dotyczył również budowy niezbędnej infrastruktury technicznej w tym zakresie. Inwestor podejmując się tego zamierzenia miał wiedzę i winien liczyć się z ryzykiem poniesienia kosztów wybudowania tych urządzeń. W przypadku, gdy w odpowiednim czasie nie stworzy ku temu warunków, jego zamierzenie inwestycyjne zostanie negatywne zweryfikowane w momencie ubiegania się o decyzję o pozwoleniu na budowę (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2010 r. II OSK 1620/09). Podnieść również należy, że: "Celem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych" (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 251/09. Lex nr 553289). Zdaniem Kolegium, ww. okoliczność podniesiona przez Stowarzyszenie jest uchybieniem, które nie wyklucza podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. Natomiast zgodzić się należy z Prezesem Stowarzyszenia, że pierwotny wniosek o ustalenie warunków zabudowy zawierał pewne nieścisłości. Dotyczy to m.in. podanych różnych odległości inwestycji względem drogi wojewódzkiej nr [...]. Analiza pozostałych elementów wniosku, a w szczególności załącznika do niego, pozwala na jednoznaczne ustalenie, że przewiduje się realizację inwestycji w odległości 310 m od drogi wojewódzkiej. Również z tego załącznika wywieść można położenie turbin wiatrowych względem działek sąsiednich. W kategoriach pomyłki należy traktować z kolei oznaczenie mocy generatora turbiny jako 600 kV, podczas gdy winno być 600 kW. Również popełniono błąd dotyczący prawidłowości określenia jednostki, w której określa się hałas. Jednak także i ta omyłka nie jest istotna. Oczywistym jest, iż poprawna oznaczenie decybeli to dB. Kolegium wskazało następnie, że we wniosku o stwierdzenie nieważności podniesiono również, że organy uzgadniające warunki zabudowy nie doręczyły wydanych przez siebie postanowień pozostałym, poza inwestorami, stronom. Dotyczy to postanowienia Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. z dnia [...] 2008 r. nr [...] oraz postanowienia Starosty K. z dnia [...] 2008 r. nr [...]. Tym samym pozbawiono strony prawa do czynnego udziału w tych postępowaniach. Opisana powyżej okoliczność nie stanowi jednak podstawy stwierdzenia nieważności, lecz jest przesłanką uzasadniającą ewentualne wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Jednak wszczęcie takiego postępowania może nastąpić tylko i wyłącznie na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). Takie uprawnienie nie przysługuje zaś organizacji społecznej, która nie jest stroną a jedynie występuje w postępowaniu na prawach strony. Uwagi te należy odnieść także do zarzutu pozbawienia możliwości czynnego udziału B. B. oraz innych osób, które w ocenie Stowarzyszenia nie brały udziału w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Kolegium stwierdziło następnie, że samo przywołanie w uzasadnieniu decyzji nieobowiązującego aktu prawa miejscowego nie jest naruszeniem prawa zwłaszcza, że sam organ wyjaśnił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 1992 r. utracił moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003 r. Rażące naruszenie prawa, zdaniem Stowarzyszenia, przejawia się również poprzez nieuprawnione uznanie elektrowni wiatrowych za infrastrukturę techniczną czym uzasadniono odstąpienie od stosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. W przekonaniu Kolegium interpretacja ta była poprawna, na dowód czego Kolegium przywołało stosowne orzecznictwo. Kolegium, odnosząc się do kolejnych zarzutów wskazało następnie, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie dopuszcza stosowania art. 49 k.p.a. w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy. Nieuprawnionym jest więc stosowanie tego typu zawiadamia stron o wydanych rozstrzygnięciach i innych czynnościach. Niemniej jednak organ niezależnie od trybu przewidzianego w art. 49 k.p.a. jednocześnie doręczał stronom wydane decyzje oraz informował o innych czynnościach za pośrednictwem poczty. Kolegium podkreśliło też, że powołując się na art. 72 ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) - zwana dalej u.i.o.ś. - podniesiono, że zmiany decyzji pierwotnej zostały przeprowadzone bez uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do tego zarzutu Kolegium zaakcentowało, że pierwotna decyzja została wydana w dniu [...] 2008 r. W dacie tej żaden przepis prawa nie obligował inwestora do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wystąpieniem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Taka powinność została wprowadzona w dniu 15 listopada 2008 r. na mocy art. 72 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś. Na tle tego konkretnego przypadku powstaje wątpliwość, czy obowiązek ten należy stosować również wobec ostatecznych decyzji, które zostały wydane przed 15 listopada 2008 r. Skoro w chwili wydawania decyzji pierwotnej w sprawie warunków zabudowy nie istniał obowiązek uprzedniego uzyskania środowiskowych uwarunkowań, to należy przyjąć, że taka powinność nie powstaje w przypadku zmiany takiej decyzji ustalającej warunki zabudowy. Zakładając jednak nawet, że art. 72 ust. 2 u.i.o.ś. znajdował zastosowanie do zmiany decyzji Burmistrza K. z dnia [...] 2008 r. nr [...], to ewentualne uchybienie nie miało charakteru rażącego. Podnieść w tym miejscu należy, że ocenie podlega co do zasady sama decyzja i jej skutki prawne, a poprzedzające ją postępowanie może być elementem prowadzącym do tej oceny (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 11. C.H. BECK 2011, s. 611). Aby ocenić stopień naruszenia prawa polegającego na zaniechaniu przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowań przed wydaniem decyzji o zmianie rozstrzygnięcia w przedmiocie warunków zabudowy, należy przede wszystkim wyjaśnić cel wprowadzenia obligu uzyskania środowiskowych uwarunkowań przed rozpatrzeniem wniosku w sprawie warunków zabudowy. Ustawodawca podkreślił znaczenie i doniosłość rozstrzygnięcia w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań poprzez stwierdzenie, że jest ono wiążące dla organów właściwych do wydania rozstrzygnięć w sprawach enumeratywnie wymienionych w art. 72 ust. 1 u.i.o.ś., a więc także w sprawie warunków zabudowy. Takie uregulowanie z pewnością wprowadza pewien ujednolicony model procesu inwestycyjnego. Ponadto bezsprzecznie decyzja środowiskowa dostarcza wiedzy w kwestii zasięgu oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia na środowisko, co z kolei pozwala na ustalenie stron postępowania. W pozostałym zakresie postanowienia decyzji środowiskowej pozostają bez wpływu na postępowanie w sprawie ustalenia parametrów dla nowej zabudowy. Czynnikiem przesądzającym o rozstrzygnięciu w sprawie warunków zabudowy jest bowiem spełnienie przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., które co do zasady nie koncentrują się na ochronie środowiska, a na ładzie przestrzennym danego obszaru. Tym samym nawet przyjmując, że doszło do naruszenia art. 72 ust. 2 u.i.o.ś. to, zdaniem Kolegium, okoliczność ta nie wpłynęła na poprawność samej decyzji. Decyzja z kolei Burmistrza K. z dnia [...] 2010 r. nr [...] stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko jest decyzją ostateczną korzystającą z domniemania prawidłowości (art. 16 § 1 k.p.a.). Dlatego też w ramach niniejszego postępowania niedopuszczalnym jest jej ocena. Reasumując Kolegium stwierdziło, że rozpatrując przedmiotową sprawę nie dopatrzono się istnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., której wystąpienie prowadziłoby do stwierdzenia nieważności stanowiącej przedmiot postępowania decyzji Burmistrza K. z dnia [...] 2008 r. nr [...]. Ponadto przeprowadzone postępowanie nie ujawniło istnienia innych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Stowarzyszenie [...] złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu reprezentujący Stowarzyszenie stwierdził, że podtrzymuje wszystkie tezy zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, ponownie je formułując. Wskazał nadto, że zgodnie z art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionym na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Załączona do wniosku inwestora mapa jest niezgodna z art. 2, pkt. 7 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne - nie posiada tytułu, oznaczenia skali, nr ewidencyjnego oraz nie określa w sposób jednoznaczny granic terenu, którego wniosek dotyczy oraz granic terenu, na który inwestycja będzie oddziaływać. Nadto inwestor we wniosku o ustalenie warunków zabudowy w pkt. 3 wskazał potrzebę zaopatrzenia w energię elektryczną 20 kW, która faktycznie jest niezbędna do funkcjonowania elektrowni wiatrowej. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. wnioskodawca powinien we wniosku określić i zagwarantować zaopatrzenie w energię poprzez istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu. Przedmiotowy wniosek, w tym pkt. 5 wniosku, został przez inwestora podpisany, czym potwierdza on załączenie wymienionych tam dokumentów, m.in. dokumentu zaopatrzenia w niezbędną energię elektryczną. Kontynuując swe wywody Prezes Stowarzyszenia podniósł, iż nie zgadza się ze stanowiskiem, że turbina wiatrowa to urządzenie infrastruktury. Przedmiotowy wniosek dotyczy bowiem w rzeczywistości budowy trzech obiektów budowlanych służących do produkcji energii elektrycznej przy wykorzystaniu siły wiatru – tj. zabudowy produkcyjnej, nastawionej na zysk ekonomiczny, nie służebność. W pkt. 3 wnioskodawca określa nadto potrzeby w zakresie infrastruktury technicznej, czyli przyłącza do sieci wodociągowej, przyłącza do sieci elektrycznej, przyłącza do sieci kanalizacji sanitarnej, przyłącze do sieci ciepłowniczej. Zdaniem Prezesa Stowarzyszenia rażące naruszenie prawa polega zatem na tym, że organ I instancji wydał decyzję niezgodnie z intencjami wnioskodawcy. Wskazał nadto, iż decyzje zmieniające decyzję pierwotną zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa poprzez pominięcie w ich rozstrzygnięciu art. 72 ust. 2 pkt 1 oraz art. 72 ust. 3 u.i.o.ś. Zarzucił też Kolegium naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a.., ponieważ nie podjęło kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego w słusznym interesie społecznym i w trosce o dobro społeczeństwa, jakim jest środowisko. Dodatkowo podniósł, iż decyzja Burmistrza K., której stwierdzenia nieważności się domaga, naruszała art. 61 ust. 1 pkt. 4 u.p.z.p., który wymaga spełnienia warunku, aby teren nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Organ wymóg ten pominął co stanowi rażące naruszenie prawa. Z kolei decyzja zmieniająca z dnia [...] 2010 r. została wydana bez podstawy prawnej bo zmiana mogła nastąpić wyłącznie na podstawie art. 155 k.p.a., po uzyskaniu zgody stron postępowania, a zgody takiej nie uzyskano. Nadto decyzję w przedmiocie warunków zabudowy wydano niezgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. -Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 25, poz. 150), nie zapewniono bowiem udziału społeczeństwa. Art. 11 ustawy stanowi natomiast, że decyzja wydana z naruszeniem przepisów ochrony środowiska jest nieważna. Decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] SKO w C. utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] 2013 r. nr [...] odmawiającą wnioskowanego stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K.. W uzasadnieniu Kolegium zrelacjonowało dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie, podtrzymując tezy sformułowane uprzednio dodatkowo wskazało, że w aktach sprawy znajduje się kopia mapy zasadniczej, która została wydana w dniu 1 kwietnia 2008 r. przez Starostę K.. Mapa ta zawiera również oznaczenie skali, tj. 1:1000. Na kserokopii tej mapy inwestor wskazał, gdzie zlokalizowane będą trzy wiatraki, stacja trafo oraz wjazd na działkę nr [...]. Wskazał również odległość planowanej inwestycji od drogi wojewódzkiej. Wymieniona kserokopia mapy zasadniczej dołączona jest do projektu decyzji o warunkach zabudowy. Inwestor w załączniku B do wniosku podał charakterystyczne parametry techniczne planowanej inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Nie można nadto, zdaniem Kolegium, podzielić zarzutu Stowarzyszenia, że Burmistrz K. wydał decyzję niezgodnie z intencjami wnioskodawcy. Wbrew twierdzeniom Stowarzyszenia inwestor w pkt. 3 wniosku z dnia 29 kwietnia 2008 r. nie określił potrzeb w zakresie przyłączenia do sieci wodociągowej, do sieci kanalizacji sanitarnej ani do sieci ciepłowniczej. Dlatego też decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] 2008 r. w pkt. 3 jest zgodna z pkt. 3 wniosku inwestora. W pkt. 3 decyzji Burmistrz K. określił bowiem, że przedmiotowa inwestycja będzie zasilana poprzez linię energetyczną średniego napięcia oraz projektowaną stację transformatorową zlokalizowaną na działce inwestora zgodnie z warunkami przyłączenia, które będą wydane przez A S.A. Oddział w C. Zakład Energetyczny C.. Skład orzekający Kolegium podtrzymał także swoje stanowisko co do braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji zmieniających z dnia [...] r. i z dnia [...] r. Kolegium nie podzieliło też zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe, gdy teren inwestycji wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Tymczasem z postanowienia Starosty K. z dnia [...] 2008 r. nr [...] wynika, że organ ten pozytywnie uzgodnił warunki zabudowy, a zatem teren na którym zlokalizowana jest działka nr [...] o pow. 1,54 ha spełnia warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Kolegium zgodziło się z zarzutem, że decyzja zmieniająca z dnia [...] 2010 r. została wydana bez podstawy prawnej, gdyż do zmiany decyzji o warunkach zabudowy zastosowanie ma art. 155 k.p.a. A zatem przed wydaniem tej decyzji organ zobowiązany był do uzyskania zgody wszystkich stron na zmianę decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] 2008 r. Zauważyć jednak trzeba, że decyzja z dnia [...] r. dotyczy tylko zmiany oznaczenia nieruchomości, na której inwestor ma zamiar zrealizować swoje zamierzenie, która to nieruchomość uległa podziałowi. Nadto wszystkie strony zostały pismem z dnia 21 października 2010 r. zawiadomione przez Burmistrza K. o wszczętym postępowaniu w sprawie zmiany ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] 2008 r. i na czym ta zmiana będzie polegała. Pismo to strony otrzymały w dniu 25 października 2010 r., otrzymały również decyzję z dnia [...] 2010 r. i jej nie kwestionowały. Zauważyć również trzeba, że treść oświadczeń B. B. i Z. i M. K. z dnia 7 sierpnia 2012 r., zawierających zgodę na zmianę decyzji o warunkach zabudowy co do zmniejszenia ilości turbin wiatrowych do 1 sztuki, potwierdza również brak kwestionowania przez nich zmiany tej decyzji w 2010 r. Dlatego też skład orzekający Kolegium uznał, że ewentualne wyeliminowanie decyzji z dnia [...] 2010 r. z obrotu prawnego, nie ma żadnego wpływu na prawidłowość decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] 2008 r. oraz decyzji zmieniającej z dnia [...] 2012 r. Kolegium nie podzieliło zarzutu dotyczącego naruszenia trybu przewidzianego w Prawie ochrony środowiska. Brak było bowiem podstaw do zastosowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy trybu określonego w art. 32 ust. 1 pkt. 1 p.o.ś. Wobec tego brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z dnia 9 czerwca 2008 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. w związku z art. 11 p.o.ś. Pismem z dnia 15 kwietnia 2013 r. Stowarzyszenie [...] reprezentowane przez Prezesa K. K. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wydane w sprawie decyzje Kolegium, wnosząc o ich uchylenie, a także uchylenie poprzedzającej je decyzji Burmistrza K. nr [...] z dnia [...] 2008 r., ustalającej warunki zabudowy dla ww. inwestycji. Ponawiając zarzuty sformułowane uprzednio decyzji Burmistrza K. zarzucono m.in. naruszenie art. 28 i art. 29 w związku z art. 107 §1 k.p.a. poprzez błędne ustalenie i oznaczenie stron wszczętego postępowania administracyjnego. W szczególności w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszyscy właściciele nieruchomości znajdujących się w zasięgu oddziaływania inwestycji powinni uczestniczyć w na prawach strony. Decyzji zarzucono nadto naruszenie art. 6, art. 8, art. 9, art. 10 §1, art.49 k.p.a, poprzez wprowadzanie w błąd i utrudnianie stronom dostępu do informacji na temat postępowania wskutek wadliwych, nie uwzględniających art. 49 k.p.a. obwieszczeń. Powtórzono też zarzuty co do naruszenia art. 106 § 2 i § 5 oraz art. 125 § 1 k.p.a. poprzez niedostarczenie stronom postanowienia Zarządu Dróg w K. oraz Starostwa Powiatowego w K.. Zarzucono także naruszenie art. 72 ust. 2 pkt 1 oraz art. 72 ust. 3 u.i.o.ś. poprzez pominięcie go przy zmianach decyzji ustalającej warunki zabudowy. Zdaniem strony skarżącej naruszono także art. 7 k.p.a., art. 4 u.i.o.ś. poprzez pominięcie udziału społeczeństwa w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach sygn. akt [...]. Organ I instancji bezzasadnie nadto stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oddziaływania na środowisko. Nadto decyzję [...] wydano na podstawie niekompletnego i zawierającego błędy wniosku inwestora, czyli niezgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust 1 u.p.z.p. Prezes Stowarzyszenia ponownie nie zgodził się z kwalifikacją elektrowni wiatrowej jako urządzenia infrastruktury. Nadto podniósł, że decyzję w przedmiocie warunków zabudowy wydano niezgodnie z ustawą Prawo ochrony środowiska, nie zapewniając udziału społeczeństwa. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarga zawierała nadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten Sąd oddalił postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogła zostać uwzględniona. W szczególności Sąd nie stwierdził wydania kontrolowanej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy czy z naruszeniem przepisów prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też z innym naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trafnie bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K. o warunkach zabudowy, trafnie też następnie zaskarżoną decyzją utrzymało swe rozstrzygnięcie w mocy. Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż w myśl art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Przytoczony przepis, stanowiący wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, wylicza enumeratywnie te istotne kwalifikowane wady decyzji administracyjnej, których ustalenie musi pociągać za sobą stwierdzenie nieważności, chyba że zachodzi sytuacja z art. 156 § 2 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji może mieć jednak miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. wad (por. np. wyrok NSA z dnia 7 lipca 1983 r., sygn. akt II SA 581/83). W odróżnieniu bowiem od zwykłego toku odwoławczego stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może i musi mieć miejsce jedynie w razie ustalenia, iż decyzja dotknięta jest wadą kwalifikowaną, nie uzasadnia go natomiast wykrycie innych wadliwości niż kwalifikowane. Wadliwości te mogły bowiem być brane pod uwagę w zwykłym toku odwoławczym, nie zaś w postępowaniu nadzwyczajnym jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Przypomnieć zatem w tym miejscu należy, że we wniosku o stwierdzenie nieważności ustalającej warunki zabudowy decyzji Burmistrza K. skarżące Stowarzyszenie wskazało jako, jego zdaniem, przesłanki nieważnościowe następujące okoliczności: a) wydanie decyzji na podstawie niekompletnego, błędnego wniosku inwestora; b) pominięcie innych poza inwestorami stron w poprzedzającym wydanie decyzji postępowaniu uzgodnieniowym; c) nieprawidłowo ustalony krąg postępowania – B. B. dopiero po interwencji został dopuszczony do udziału; d) wskazanie w projekcie decyzji nieaktualnego planu miejscowego podczas gdy podstawą decyzja winna być określona prawem analiza funkcji i cech zabudowy terenu; e) błędne uznanie przez organ, że planowana inwestycja to urządzenie infrastruktury podczas gdy, zdaniem Stowarzyszenia, elektrownia wiatrowa to zabudowa produkcyjna; f) wydanie decyzji niezgodnie z wnioskiem inwestora. Wedle Stowarzyszenia decyzja Burmistrza K. narusza zatem art. 10 § 1, 106 § 2 i 5, 125 § 1 i 61 § 4 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowym pismem z dnia 11 stycznia 2013 r. Prezes Stowarzyszenia podtrzymał sformułowane we wniosku o stwierdzenie nieważności zarzuty zarzucając decyzji Burmistrza K. ponadto: - błędne oznaczenie stron postępowania; - błędne obwieszczenia nie uwzględniające art. 49 k.p.a.; - naruszenie art. 72 u.i.o.ś. poprzez pominięcie go przy zmianie decyzji z dnia [...] 2008 r. decyzją z dnia [...] 2010 r. oraz decyzją z dnia [...] 2012 r. albowiem zdaniem Stowarzyszenia każdorazowo należało przedłożyć nową decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach; - naruszenie art. 4 u.i.o.ś. poprzez pominięcie udziału społeczeństwa w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i wadliwe ustalenia w tejże decyzji. Zarzuty powyższe Kolegium uznało za nietrafne, w żadnej mierze nie dowodzące wystąpienia w decyzji Burmistrza K. wad kwalifikowanych, o jakich mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Ocenę tę tut. Sąd w pełni podziela. Trafnie bowiem Kolegium wskazuje, iż aktach sprawy znajduje się kopia mapy zasadniczej, która została wydana w dniu 1 kwietnia 2008 r. przez Starostę K.. Na kserokopii tej mapy inwestor wskazał, gdzie zlokalizowane będą trzy wiatraki, stacja trafo oraz wjazd na działkę nr [...]. Wskazał również odległość planowanej inwestycji od drogi wojewódzkiej. Wymieniona kserokopia mapy zasadniczej dołączona jest do projektu decyzji o warunkach zabudowy. Inwestor w załączniku B do wniosku podał charakterystyczne parametry techniczne planowanej inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko co powoduje, iż nie można mówić o niekompletności wniosku. Art. 52 ust. 2 ustawy u.p.z.p. nie wymaga nadto przedłożenia oświadczenia inwestora o gotowości poniesienia kosztów sporządzenia opinii sanitarnej. Istotnie natomiast nie dołączono dokumentu gwarantującego wykonanie sieci przez operatora sieci energetycznej albowiem zapotrzebowanie takie nie zostało wskazane. Pierwotny wniosek o ustalenie warunków zabudowy faktycznie zawierał jednak pewne nieścisłości. Dotyczy to m.in. podanych różnych odległości inwestycji względem drogi wojewódzkiej nr 491. Zgodzić się jednak należy z Kolegium, iż analiza pozostałych elementów wniosku, a w szczególności załącznika do niego, pozwala na jednoznaczne ustalenie, że przewiduje się realizację inwestycji w odległości 310 m od drogi wojewódzkiej. Również z tego załącznika wywieść można położenie turbin wiatrowych względem działek sąsiednich. Jako oczywistą omyłkę pisarską należy traktować z kolei oznaczenie mocy generatora turbiny jako 600 kV, podczas gdy winno być 600 kW i niepoprawne oznaczenie decybeli, które powinno brzmieć dB. W konsekwencji nie można podzielić zarzutu Stowarzyszenia, iż wniosek zawierał braki powodujące nieważność decyzji o warunkach zabudowy, bądź że organ wydał decyzję niezgodnie z wnioskiem inwestora (notabene dowodem, iż ta ostatnia okoliczność nie mała miejsca może być fakt, iż inwestorzy decyzji Burmistrza K. nie zaskarżyli w pełni ją akceptując). Wbrew twierdzeniom Stowarzyszenia w pkt. 3 wniosku z dnia 29 kwietnia 2008 r. nie określono potrzeb w zakresie przyłączenia do sieci wodociągowej, do sieci kanalizacji sanitarnej ani do sieci ciepłowniczej. Dlatego też decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] 2008 r. w pkt. 3 jest zgodna z pkt. 3 wniosku. W pkt. 3 decyzji Burmistrz K. określił bowiem, że przedmiotowa inwestycja będzie zasilana poprzez linię energetyczną średniego napięcia oraz projektowaną stację transformatorową zlokalizowaną na działce inwestora zgodnie z warunkami przyłączenia, które będą wydane przez A S.A. Oddział w C., Zakład Energetyczny C.. Odnośnie szeregu zarzutów dotyczących błędnego ustalenia kręgu stron w postępowaniu w przedmiocie warunków zabudowy i pominięcia, zdaniem Stowarzyszenia, nieokreślonych osób bądź to w całym postepowaniu bądź w poszczególnych jego etapach Sąd stwierdza, iż nawet gdyby takie zarzuty znalazły potwierdzenie to niewątpliwie fakt ten nie stanowiłby przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. Osoba, której przysługuje status strony, a pomimo to została przez organ pominięta może bowiem (ona sama, a nie inny podmiot), pod określonymi w prawie warunkami, złożyć podanie o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W postępowaniu nieważnościowym zarzuty takie, i to zgłaszane przez inny podmiot, nie posiadają znaczenia prawnego i nie wymagają rozważania. Z przyczyn wskazanych powyżej, a nadto z uwagi na to, że przedmiotem postępowania nieważnościowego była zgodnie z wnioskiem Prezesa Stowarzyszenia decyzja o warunkach zabudowy z 2008 r. a nie wydana później decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie mogą podlegać rozpoznaniu sformułowane w pismach Stowarzyszenia, a także skardze zarzuty dotyczące kręgu stron w postępowaniu środowiskowym, obwieszczeń czy poszczególnych postanowień wydanej decyzji środowiskowej, a także inne zarzuty naruszenia wówczas poszczególnych przepisów u.i.o.ś i nie mających zastosowania w niniejszej sprawie przepisów Prawa ochrony środowiska albowiem wykraczają poza określony wnioskiem przedmiot postępowania, którym jest ocena, z perspektywy przesłanek nieważnościowych, jedynie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Podzielić należy stanowisko Kolegium co do braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji zmieniających z dnia [...] 2010 r. i z dnia [...] 2012 r., zwłaszcza, że prowadzone postępowanie nieważnościowe, stosownie do wniosku, dotyczy decyzji z dnia [...] 2008 r. Nadto, decyzja z dnia [...] 2010 r. faktycznie przywoływała wprawdzie błędną podstawę prawną (art. 154 k.p.a.) w istocie nie wprowadziła jednak absolutnie żadnej merytorycznej zmiany do decyzji pierwotnej w przedmiocie warunków zabudowy. Zaktualizowano jedynie w niej numerację działki albowiem uprzednio wskazana działka nr [...] została podzielona na działki [...] i [...], i taką właśnie numerację wprowadzono. Decyzja "zmieniająca" z dnia [...] 2010 r. dotyczy zatem tej samej nieruchomości, która na dzień wydania decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] 2008 r. obejmowała jedną działkę ewidencyjną nr [...], a tym samym w rzeczywistości nie zmieniła ona żadnych ustaleń co do planowanej inwestycji. O zamiarze wydania decyzji tej wszystkie strony zostały poinformowane, żadna nie złożyła w tej mierze jakichkolwiek zastrzeżeń ani wówczas, ani w okresie późniejszym. Fakt wydania decyzji tej z formalnym uchybieniem co do wskazania podstawy w żaden sposób nie wpłynął zatem na prawidłowość decyzji pierwotnej w sprawie warunków zabudowy wobec której prowadzone było postępowanie nieważnościowe. Z oczywistych względów podzielić należy przekonanie organu o braku wymogu uzyskania nowej decyzji środowiskowej. W obrocie prawnym istniała już bowiem ostateczna i prawomocna decyzja o warunkach zabudowy, żadne zaś jej warunki nie zostały zmienione. Nadto na dzień wydania tej decyzji oraz decyzji z dnia [...] 2012 r. istniała w obrocie prawnym ostateczna decyzja Burmistrza K. z dnia [...] 2010 r. nr [...] stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko przewidzianego do realizacji na w/wym. działce nr [...]. Zaś decyzja zmieniająca z dnia [...] 2012 r. dotyczy tylko zmniejszenia zakresu inwestycji, tj. inwestor postanowił zrealizować tylko jedną turbinę wiatrową o mocy 250 kW z wcześniej projektowanych trzech turbin, z pozostawieniem nietkniętych wszystkich pozostałych ustaleń i warunków inwestycji. Wobec istnienia już wówczas w obrocie wskazanej wyżej ostatecznej decyzji Burmistrza K. stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko w odniesieniu do inwestycji o większym zakresie ograniczenie zakresu tego nie wymagało, jak się wydaje, ponownej decyzji środowiskowej. Nawet jednak gdyby uznać, że jej brak stanowił uchybienie to w okolicznościach faktycznych sprawy niewątpliwie nie mogłoby ono zostać zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe, gdy teren inwestycji wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Tymczasem z postanowienia Starosty K. z dnia [...] 2008 r. nr [...] wynika, że organ ten pozytywnie uzgodnił warunki zabudowy, a zatem teren na którym zlokalizowana jest działka nr [...] o pow. 1,54 ha spełnia warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Trafnie też Kolegium podkreśla, że przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze (art. 7 ustawy) nie jest pojęciem tożsamym z wyłączeniem z produkcji użytków rolnych. Absolutnie niezrozumiały jest zarzut oparcia decyzji w sprawie warunków zabudowy na błędnej podstawie prawnej albowiem w decyzji tej wspomniano nieobowiązujący już plan miejscowy. Po pierwsze bowiem wbrew twierdzeniom Stowarzyszenia, plan ten nie został wskazany wśród wyliczonych w decyzji podstaw prawnych. Po drugie został wspomniany w uzasadnieniu decyzji jedynie niejako "historycznie" wskazując jakie było przeznaczenie terenu w przeszłości (jednoznacznie dowodzi tego użyty przez organ czas przeszły). Po trzecie zaś organ wyraźnie podkreślił, iż obecnie plan na danym terenie nie obowiązuje i właśnie to jest przyczyną konieczności ustalania warunków zabudowy decyzją. Rażące naruszenie prawa, zdaniem Stowarzyszenia, przejawia się również poprzez nieuprawnione uznanie elektrowni wiatrowych za infrastrukturę techniczną czym uzasadniono odstąpienie od stosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Jak bowiem stwierdził w skardze Prezes Stowarzyszenia zna wprawdzie w tej mierze orzecznictwo NSA jednak się z nim nie zgadza. Sąd, odmiennie od Stowarzyszenia, w całej rozciągłości podziela jednak utrwaloną w tej mierze linię orzecznictwa wskazując, w ślad za wyrokiem NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 567/12 i wskazanych tam orzeczeń wcześniejszych podobnej treści, iż wprawdzie ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie definiuje pojęcia "infrastruktura techniczna", jednak definicję tę można zbudować bazując na wykładni systemowej, w tym na regulacjach zawartych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2010 Nr 102, poz. 651 z późn. zm.) oraz ustawie z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. 2006, Nr 89, poz. 625 z późn. zm.). Art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z kolei z definicji pojęcia urządzenia zawartej w art. 3 ust. 9 ustawy z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne wynika, że przez urządzenia należy rozumieć urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych. Po myśli art. 3 ust. 7 tej ustawy procesy energetyczne to techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii. Zatem, jak akcentuje NSA w przywołanym wyroku, mając na uwadze powyższe rozwiązania prawne stwierdzić należy, iż urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej, czyli m.in. siłownie wiatrowe z generatorem energii elektrycznej. Pojęcie infrastruktury nie ogranicza się zatem do urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, ale także obejmuje urządzenia, które służą do jej wytwarzania. Także wykładnia językowa (gramatyczna), której zasady nakazują w przypadku braku definicji legalnej danego pojęcia, nadawać mu znaczenie możliwie najbliższe potocznemu rozumieniu danego wyrazu lub zwrotu, pozwala na uznanie, iż elektrownie wiatrowe mieszczą się w językowej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna". Por w tej mierze również np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 310/10, wyroki WSA w Poznaniu: z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Po 1003/08, z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Po 1000/08, z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 762/10, z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 763/10, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 533/09, wyrok WSA w Łodzi, z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 650/10. Powyższe uwagi odnoszą się jedynie do wymogów u.p.z.p., nie stoją natomiast na przeszkodzie uznaniu poszczególnych elementów elektrowni wiatrowej za budowlę w rozumieniu prawa budowlanego, a co za tym idzie nie mają też wpływu na kwestię ewentualnej konieczności uzyskania pozwolenia na budowę tego typu inwestycji. Odnośnie zaś sformułowanej w skardze tezy, iż cyt. "orzeczenia z ostatnich miesięcy" wskazują na to, że elektrownie wiatrowe nie są urządzeniami infrastruktury, na dowód czego Prezes skarżącego Stowarzyszenia podaje wyrok WSA w Gdańsku sygn. akt II SA/Gd 604/11 i wyrok WSA w Rzeszowie sygn. akt II SA/Rz 225/09 Sąd wyjaśnia, że przywołany wyrok WSA w Gdańsku nie jest prawomocny, zaś przywołany wyrok WSA w Rzeszowie nie istnieje w obrocie prawnym. Został on uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 2251/10, zaś w uzasadnieniu NSA wyraził zdecydowany pogląd, iż wbrew twierdzeniom WSA elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej. Odnośnie z kolei zarzutów dotyczących art. 49 k.p.a. podkreślić należy, iż stosownie do przywołanej normy strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jednak tylko wówczas jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Tymczasem ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie dopuszcza stosowania art. 49 k.p.a. w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy. Nieuprawnionym jest więc stosowanie tego typu zawiadamia stron o wydanych rozstrzygnięciach i innych czynnościach. Niemniej jednak organ niezależnie od trybu przewidzianego w art. 49 k.p.a. jednocześnie doręczał stronom wydane decyzje oraz informował o innych czynnościach za pośrednictwem poczty. Jak nadto powyżej wskazano ewentualne uchybienia w zawiadamianiu stron nie stanowią podstawy do stwierdzania nieważności decyzji. W konsekwencji podzielić należy stanowisko Kolegium, iż żaden z zarzutów naruszenia prawa, wskazanych przez Prezesa skarżącego Stowarzyszenia nie mógł przesądzić o konieczności stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K. w sprawie warunków zabudowy. Większość z zarzutów tych, jak wskazano powyżej była nietrafna, a te uchybienia, bądź nieścisłości, które istotnie miały miejsce w żadnej mierze nie mogłyby zostać zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi bowiem wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Kolegium podkreśliło również, iż nie dopatrzyło się także innych wad kwalifikowanych wyliczonych w art. 156 § 1 k.p.a. Także i tę ocenę należy podzielić. Decyzja nie została bowiem wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, nie została wydana bez podstawy prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie była niewykonalna w dniu jej wydania, jej wykonanie nie stanowiłoby czynu zagrożonego karą, nie zawiera też wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Zdaniem Sądu poprawnie zatem Kolegium zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy swe rozstrzygnięcie odmawiające stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Burmistrza K.. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.