II SA/Gl 989/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2016 r. sprawy ze skargi Gminy P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tj. Dz. U. 2015, poz. 469), Burmistrz W. nakazał Gminie P. wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, tj. wykonanie kanalizacji deszczowej w ciągu ulicy [...] w K. na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] do wału rzeki [...] oraz na odcinku ul. [...] stanowiącej dojazd do posesji I. K., zgodnie z rozwiązaniem technicznym znajdującym się na str. 13-25 projektu budowlano - wykonawczego nr [...], stanowiącego załącznik do pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] r., wydanego na wniosek Gminy P. przez Starostę [...]. W uzasadnieniu organ I instancji w pierwszej kolejności obszernie zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania, które toczy się w sprawie zalewania posesji I. K. od 2011 r. Wskazał m.in., iż w dniu [...] r. wydał decyzję, w której nakazał Gminie P. wykonanie ul. [...] i dojazdu do posesji I. K. z nawierzchnią półprzepuszczalną lub przepuszczalną dla wód opadowych. Strony postępowania I. K. oraz M. K. wniosły odwołania, a decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza W. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ocenie Kolegium przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Burmistrz W. powinien rozważyć wariant, który kompleksowo rozwiąże problem odwodnienia drogi. Na powyższą decyzję Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł Wójt Gminy P.. W wyroku z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt. II SA/Gl 1473/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, oddalając skargę, zarzucił organowi I instancji, że ograniczył się do analizy rozwiązań zaproponowanych przez biegłych, nie wzięto zaś pod uwagę możliwości odwodnienia ul. [...] i ul. [...] w K. poprzez podłączenie ich do kanalizacji deszczowej usytuowanej w sąsiedztwie ww. ulic. Ponadto zdaniem Sądu nie ustalono czy wymienione drogi gminne zostały wybudowanie w oparciu o pozwolenie na budowę, a jeśli tak to jakiego rodzaju odwodnienie przewidywał zatwierdzony projekt budowlany. Również nie sprawdzono, czy odwodnienie tych dróg, jeśli było przewidziane w projekcie, to czy zostało zgodnie z nim wykonane. Ww. wyrok uzyskał przymiot prawomocności. W dniu 20 czerwca 2014 r. do Urzędu Gminy w W. wpłynęło pismo Wójta Gminy P. informujące, że w celu umożliwienia rozwiązania problemu zmiany stanu wody na gruncie przystąpiono do opracowania dokumentacji projektowej przebudowy ul. [...] wraz z jej odwodnieniem. W ramach tego projektu przewidziane jest wykonanie w ciągu ul. [...] odcinka ok. 60-70 m kanalizacji deszczowej, podłączonego do kanalizacji deszczowej w ul. [...]. W dniu 11 czerwca 2014 została zawarta umowa z wykonawcą projektu, a wykonanie dokumentacji oraz uzyskanie niezbędnych zezwoleń przewidywane jest do dnia 15 grudnia 2014 r. Pismem z dnia 1 sierpnia 2014 r. Burmistrz W. wystąpił do Wójta Gminy P. o przesłanie kserokopii umowy zawartej w dniu [...] r. przez Gminę P. z wykonawcą projektu, której przedmiotem jest przebudowa ul. [...] wraz z jej odwodnieniem, wykonanie odwodnienia skrzyżowania ul. [...] z ul. [...]. W dniu 13 sierpnia 2014 r. Wójt Gminy P. przesłał Burmistrzowi W. kopię tejże umowy. Burmistrz W. pismem z dnia 20 sierpnia 2014 r. wystąpił do wykonawcy opracowania projektu budowlano-wykonawczego o udzielenie informacji czy przedmiot ww. umowy obejmuje, a jeżeli tak to w jakim zakresie, odwodnienie ul. [...] na odcinku od skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] do wału rzeki [...] w K. Postanowieniem z dnia [...] r. Burmistrz W. przedłużył termin załatwienia niniejszej sprawy do 31 października 2014 r. ze względu na konieczność przeprowadzenia dalszych dowodów w sprawie, zgodnie ze wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zawartymi w wyroku, sygn. akt. II SA/Gl 1473/12 jak również na konieczność przesłuchania w charakterze świadka osoby opracowującej dokumentację projektową przebudowy ul. [...] wraz z jej odwodnieniem, wykonanie odwodnienia skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] w K. oraz osoby opracowującej projekt kanalizacji deszczowej ul. [...] w K.. Na dalszym etapie postępowania Wójt Gminy P. poinformował, że projekt kanalizacji deszczowej w ul. [...] w K. stanowi część składową Projektu Budowlano-Wykonawczego: "Budowy chodnika w ciągu drogi powiatowej [...] w K.". Gmina P. uzyskała dla zadania pozwolenie na budowę nr [...] z dnia [...] r., które decyzją nr [...] z dnia [...] r. w części dot. budowy kanalizacji deszczowej na odcinku ul. [...], zostało przeniesione na Zarząd Dróg Powiatowych w B. Pismem z dnia 3 września 2014 r. Starosta [...] poinformował, że w latach 1999-2014 do Starostwa Powiatowego w B. nie wpłynął żaden wniosek dotyczący udzielenia Gminie P. pozwolenia na budowę dróg ul. [...] i ul. [...] w K. Pismem z dnia 5 września 2014 r. B.. M. projektant opracowujący projekt przebudowy ul. [...] w K. poinformował, że zaproponowany grawitacyjny sposób odwodnienia pasa drogowego gwarantuje przyjęcie miarodajnych wód deszczowych z terenów "depresyjnych" przy zachowaniu systematycznej konserwacji urządzeń wodnych. Podkreślił również, że trzeba mieć świadomość, iż żadna kanalizacja deszczowa nie jest w stanie przejmować deszczy nawalnych, a zabudowania znajdujące się poniżej pasa drogowego powinny posiadać odpowiedni drenaż. Alternatywnym rozwiązaniem zastosowanego odwodnienia byłaby przepompownia wód deszczowych, która ze względu na oczywistą wadę jaką jest konieczność dostarczania energii elektrycznej również w dni bardzo burzowe została odrzucona. Po otrzymaniu uwierzytelnionej kopii udzielonego Gminie P. pozwolenia nr [...] z dnia [...] r. na przebudowę ul. [...] w K. oraz informacji, że przekazany na płycie CD projekt budowlano - wykonawczy przebudowy ul. [...] w K. jest wersją ostateczną zatwierdzoną pozwoleniem na budowę Burmistrz W. zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego oraz o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. W dniach 5 i 6 maja 2015 r. strony zapoznały się z aktami sprawy. Żadna ze stron nie wniosła uwag. Po zrelacjonowaniu przebiegu postępowania, w dalszej części uzasadnienia decyzji organ I instancji wskazał, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy zmiany stanu wody na gruncie I. K. wziął pod uwagę wskazania zawarte w wyroku sygn. akt. II SA/Gl 1473/12 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, tj. możliwość odwodnienia ul. [...] i ul. [...] w K. poprzez podłączenie ich do kanalizacji deszczowej usytuowanej w sąsiedztwie ww. ulic. W związku z wykonywaniem kanalizacji deszczowej przez Gminę P. oraz możliwościami technicznymi wykonania takiego rodzaju odwodnienia nakazał Gminie P. wykonanie tejże kanalizacji, zgodnie z rozwiązaniem technicznym znajdującym się w projekcie stanowiącym załącznik do pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] r., wydanego na wniosek Gminy P. przez Starostę [...]. W toku przeprowadzonego postępowania ustalono również, że drogi gminne tj. ul. [...] i ul. [...] w K. zostały wybudowane bez pozwolenia na budowę. Burmistrz wskazał następnie, że przepisy Prawa wodnego stanowią iż właściciel gruntu nie może zmieniać stanu wody na gruncie a zwłaszcza znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ze szkodą dla gruntów sąsiednich (art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne). Zgodnie z art. 29 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Z uwagi na fakt, że do zmiany stosunków wodnych na posesji I. K. doszło wskutek wybudowania przez Gminę P. bez pozwolenia na budowę drogi nie posiadającej prawidłowego odwodnienia, a strony postępowania nie doszły do porozumienia i nie zawarto ugody, Burmistrz W. w oparciu o art. 29 ust. 3 przytoczonej ustawy Prawo wodne orzekł jak w sentencji decyzji. Odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej złożyła reprezentowana przez Wójta Gmina P. zarzucając naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych polegający na pominięciu faktu, iż do zalewania działki [...] przyczyniają się wody odchodzące z podjazdów do nieruchomości A. i M. K. oraz M. S., a także polegający na niezbadaniu wpływu budowy wału przeciwpowodziowego na rzece [...] na odpływ wód opadowych z działki [...]. Wójt zarzucił nadto naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia decyzji, a także naruszenie art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne poprzez jego błędne zastosowanie przejawiające się w nakazaniu Gminie P. wykonania urządzeń zapobiegających szkodom, pomimo że w niniejszej sprawie właściwe byłoby nakazanie przywrócenia stanu poprzedniego. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżone doń rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu wskazało, iż zgromadzony materiał dowodowy pozwala na utrzymanie decyzji w obrocie prawnym ponieważ został uzupełniony zgodnie z wytycznymi zawartymi w poprzedniej decyzji kasacyjnej Kolegium, a także przy wydawaniu orzeczenia wzięto pod uwagę wyrok WSA w Gliwicach sygn. akt. II SA/Gl 1473/12. Kolegium wskazało, że jak wynika z akt sprawy (dokumentacja fotograficzna, ustalenia z oględzin terenu, opinia biegłego sporządzona przez mgr inż. A. S. oraz mgr inż. M. K.) na przedmiotowym terenie nastąpiła zmiana stosunków wodnych na gruncie spowodowana między innymi budową bez pozwolenia na budowę i bez odwodnienia drogi asfaltowej przez gminę P.. Choć z akt sprawy wynika, że jest to tylko jedna z przyczyn (obok niewłaściwego odwodnienia innych budynków), z powodu której posesja jest zalewana, to jednak jest to wystarczająca przesłanka do wydania decyzji w trybie art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Ponadto brak należytego odwodnienia w okolicy nie usprawiedliwia zmieniania stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich nawet gdy było to związane z budową drogi. Analogiczny pogląd wyrażony został w uzasadnieniu ww. wyroku WSA w Gliwicach. Zmiana stanu wody na gruncie obejmuje sytuacje gdy właściciel gruntu wskutek działań innych niż zwykłe korzystanie (podsypanie gruntu, wybudowanie ogrodzenia bądź drogi) z wody wstrzymał naturalny odpływ wód lub zmienił jego kierunek ze szkodą dla gruntów sąsiednich. W niniejszej sprawie zmiana stanu wody na gruncie została spowodowana wybudowaniem dróg gminnych bez należytego odwodnienia, co powoduje zalewanie okolicznych posesji wodami opadowymi. W związku z powyższym organ nałożył na gminę P. obowiązek wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom tj. wykonanie wskazanej w osnowie decyzji pierwszoinstancyjnej kanalizacji deszczowej. W ocenie Kolegium organ zastosował zatem wariant, który kompleksowo rozwiąże problem odwodnienia drogi. Odnosząc się do argumentów odwołania co do wysokich kosztów tego rozwiązania Kolegium zauważa, że obie drogi gminne tj. ul. [...] i ul. [...] w K. zostały wybudowane bez pozwolenia na budowę, a więc nie zaprojektowano również żadnego odwodnienia stąd też trudno aby obecnie mieszkańcy tych ulic odpowiadali za takie zaniedbanie Gminy. Reasumując, skoro w niniejszej sprawie nastąpiła niewątpliwie zmiana stosunków wodnych wpływająca niekorzystnie na grunty sąsiednie, co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wydanie przez organ zaskarżonej decyzji było w świetle prawa zasadne. Pismem z dnia 18 września 2015 r. reprezentowana przez Wójta Gmina P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wydaną w sprawie decyzję wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła, analogicznie jak w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, cytując in extenso zarówno zarzuty, jak i wywody uzasadnienia, naruszenie: - art. 7 k.p.a. poprzez niekompletne ustalenia faktyczne przejawiające się w niezbadaniu przez organ wpływu budowy wału przeciwpowodziowego na rzece [...] na odpływ wód opadowych z działki [...] oraz niezbadanie rzeczywistego wpływu niewłaściwego odwodnienia innych okolicznych nieruchomości na zalewanie działki [...]; - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie objawiające się sporządzeniem wadliwego uzasadnienia decyzji, które nie tłumaczy przede wszystkim dlaczego organ nakazał wykonanie urządzeń zamiast nakazania przywrócenia stanu poprzedniego, - art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne poprzez jego błędne zastosowanie przejawiające się w nakazaniu Gminie P. wykonania urządzeń zapobiegających szkodom, pomimo że w niniejszej sprawie właściwe byłoby nakazanie przywrócenia stanu poprzedniego. W uzasadnieniu Wójt podniósł m.in., że zaskarżona decyzja jest błędna, a poczynione przez organ ustalenia faktyczne niepełne. Podniósł, że właściwe w niniejszej sprawie byłoby orzeczenie przez organ nakazania Gminie P. przywrócenie stanu poprzedniego zamiast nakazania wykonania urządzeń. O słuszności takiego zapatrywania przekonuje, zdaniem strony skarżącej, kilka istotnych argumentów. Otóż należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że sam fakt, iż Gmina P. zleciła wykonanie dokumentacji projektowej w zakresie kanalizacji deszczowej na spornym terenie nie świadczy jeszcze o tym, że Gmina zamierza taką kanalizację wykonać, a to przede wszystkim z uwagi na przeszkody natury ekonomicznej i finansowej. W budżecie Gminy nie ma środków na tego rodzaju wydatek, zwłaszcza że ten sam efekt, tj. zapobieżenie szkodom na działce [...], można osiągnąć poprzez o wiele tańsze rozwiązanie, jakim jest przywrócenie stanu poprzedniego, to znaczy wykonanie nawierzchni ażurowej bądź tłuczniowej. W opinii Gminy nakazane działanie jest więc absolutnie niegospodarne. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 18 listopada 2015 r. I. K. wskazał, iż jego zdaniem brak jakichkolwiek przesłanek przemawiających za uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014, poz. 1467) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogła zostać uwzględniona. Trafnie bowiem zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną nakazującą Gminie P. wykonanie urządzeń, o których mowa w art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. W sposób przekonujący poparty dowodami orzekające w sprawie organy wykazały przewidziane przepisem tym przesłanki, a wydane decyzje, wbrew twierdzeniom skargi szczegółowo uzasadnione, nie budzą wątpliwości co do ustaleń okoliczności faktycznych i prawnych. Przypomnieć zatem należy, że w myśl art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Zgodnie natomiast z ust. 3 powołanego przepisu jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Analiza przytoczonego przepisu prowadzi do niebudzącego wątpliwości wniosku, iż ewentualne wydanie przez właściwy organ decyzji nakazującej właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom bezwzględnie wymaga zatem uprzedniego wykazania, iż właściciel gruntu istotnie zmienił stan wód na gruncie a nadto, że zmiana ta szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie – por. szerzej np. J. Szachułowicz: Prawo wodne. Komentarz. Warszawa 2006, s. 105. Wymogi te, zdaniem Sądu, niewątpliwie zostały w sprawie dochowane. Bezspornym jest bowiem, iż wskutek wybudowania drogi gminnej, notabene wybudowanej bez pozwolenia na budowę i bez należytego odwodnienia, nieruchomość I. K. zalewana jest wodami opadowymi. Świadczy o tym dokumentacja fotograficzna, ustalenia z oględzin terenu, opinia biegłego sporządzona przez mgr inż. A. S. oraz mgr inż. M. K. potwierdzająca, iż na przedmiotowym terenie nastąpiła zmiana stosunków wodnych na gruncie spowodowana między innymi budową drogi asfaltowej przez gminę P.. Choć, jak to podkreślają orzekające w sprawie organy, jest to tylko jedna z przyczyn zalewania posesji I. K. to jednak stanowi ona wystarczającą przesłankę do wydania decyzji z art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Wbrew sformułowanemu w skardze zarzutowi, iż stopnia wpływu innych współprzyczyn organy nie zbadały i nie rozważyły przypomnieć należy, że kwestie te zostały jednoznacznie przesądzone prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 23 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 1473/12. W uzasadnieniu tegoż wyroku, którego oceny prawne i wskazania w myśl art. 153 p.p.s.a. wiążą zarówno organy jak i Sąd w obecnym składzie, stwierdzono bowiem, iż "W sprawie w sposób bezsporny ustalono, że do zmiany stosunków wodnych na nieruchomości położonej w K., oznaczonej jako działka nr [...], doszło w wyniku wybudowania przez Gminę P. drogi nie posiadającej prawidłowego odwodnienia. W związku z tym w czasie opadów atmosferycznych woda tą drogą spływa na teren przedmiotowej nieruchomości powodując jej zalewanie. Podzielić jednocześnie przyjdzie pogląd organów obu instancji, że pozbawione było przy tym znaczenia, iż do zmiany stosunków wodnych na gruncie przyczynić się mógł także brak wykonania prawidłowego odprowadzania wód opadowych z terenu innych zabudowanych nieruchomości usytuowanych przy ul. [...] w K.". W konsekwencji związania prawomocnym wyrokiem Sąd w obecnym składzie nie może odmiennie oceniać kwestii w ww. wyroku przesądzonych i przyjmuje w ślad za ww. wyrokiem, iż do zmiany stosunków wodnych doszło wskutek wybudowania drogi nie posiadającej prawidłowego odwodnienia, bez znaczenia prawnego jest zaś możliwość przyczynienia się do zalewania posesji także innych okoliczności. W konsekwencji zarówno podniesiona w skardze kwestia ewentualnego spływu wód z nieruchomości sąsiadów, jak i ewentualny wpływ wału na rzece Sole pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. zdaniem Sądu jest nietrafny. Nietrafny jest w ocenie Sądu także sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie dlaczego organ I instancji nakazał wykonanie urządzeń zamiast przywrócenia stanu poprzedniego. Zarówno decyzja pierwszoinstancyjną, jak i decyzja Kolegium wyjaśniają bowiem, opierając się na zebranych w sprawie dowodach, iż jedynie wykonanie sformułowanego w decyzji nakazu pozwoli na kompleksowe rozwiązanie problemu odwodnienia drogi. Notabene odmienny wariant, tj. sugerowane przez skarżącą wykonanie jedynie ażurowej bądź tłuczniowej nawierzchni był już w przeszłości nakazany decyzją burmistrza z [...] r. Jednakowoż decyzja ta została uchylona decyzją Kolegium, a skarga Gminy P. została oddalona przywołanym już powyżej wyrokiem sygn. akt II SA/Gl 1473/12. Jak wynika z decyzji pierwszoinstancyjnej Burmistrz wziął pod uwagę wskazania zawarte w ww. wyroku i rozważył wspomnianą w wyroku możliwość odwodnienia ulic poprzez podłączenie ich do kanalizacji deszczowej w sąsiedztwie. Ocenił też możliwości techniczne wykonania takiego podłączenia, a jako sposób realizacji podłączenia wskazał rozwiązanie techniczne znajdujące się w projekcie stanowiącym załącznik do pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] r., wydanego na wniosek Gminy P. przez Starostę [...] i pozostającego w obrocie prawnym. Bez znaczenia prawnego jest zatem sformułowana w skardze teza, iż to że Gmina zleciła wykonanie dokumentacji projektowej w zakresie kanalizacji deszczowej na spornym terenie wcale nie świadczy o tym, że istotnie ma zamiar taką kanalizację wykonać. Do takiego rozwiązania kwestii zmiany stosunków wodnych na gruncie, jakie w oparciu o art. 29 ust. 3 Prawa wodnego nakazał Burmistrz W., została bowiem mocą decyzji pierwszoinstancyjnej zobligowana. Wbrew twierdzeniom skargi na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji, a także rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego decyzję tę poprzedzającego, nie może mieć wpływu wysoki koszt wykonania kanalizacji deszczowej na odcinku ul. [...] i ul. [...]. Art. 29 Prawa wodnego nie wiąże bowiem obowiązków właściciela nieruchomości i skutków zmiany przezeń stosunków wodnych ze szkodą dla nieruchomości sąsiednich z możliwościami finansowymi sprawcy. Notabene trafnie Kolegium w odpowiedzi na skargę podkreśla w tej mierze, że to w wyniku działań Gminy drogi zostały wybudowane bez pozwolenia na budowę i bez odwodnienia. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.