II SA/Gl 991/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności w sprawie środowiskowych uwarunkowań oddala skargę. Decyzją z [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Powiatowego Zarządu Dróg Publicznych w C., Burmistrz Miasta C. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na przebudowie ciągu komunikacyjnego drogi powiatowej [...], na odcinku o łącznej długości ok. 900 m, obejmującym fragment od skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] i Placem [...] do skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] - tzw. "[...]", a także w rejonie skrzyżowania ul. [...] z Al. [...] w C. (wraz z przebudową wiaduktu w ul. [...]) - tzw. "[...]". W uzasadnieniu organ szeroko umotywował przyjęte stanowisko. Decyzja, jak wynika z jej części nagłówkowej, wydana została na podstawie m.in. art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 i art. 85 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2016, poz. 353 z późn. zm. zwanej dalej w skrócie ustawą o udostępnianiu informacji), a także § 3 ust. 1 pkt 60 oraz ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j.: Dz. U. 2016, poz. 1397, z późn. zm.). Jej załącznik stanowi obszerna charakterystyka przedsięwzięcia. Ww. decyzja uzyskała przymiot ostateczności. Wnioskiem z 7 marca 2017 r. L. W. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. Zawiadomieniem z 28 kwietnia 2017 r. Kolegium powiadomiło o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Burmistrza Miasta C., a decyzją z [...] r. nr [...] odmówiło stwierdzenia jej nieważności. Zdaniem Kolegium w sprawie nie wystąpiły bowiem przesłanki z art. 156 §1 k.p.a. L. W. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku podniesiono, że decyzja Burmistrza Miasta C. powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego ponieważ opiera się na karcie informacyjnej przedsięwzięcia mającej charakter dokumentu prywatnego, w decyzji organ nie podał numerów działek, na których będzie realizowane przedsięwzięcie, organ nie podał jaka jest gęstość zaludnienia, obszar geograficzny i liczba ludności będącej w zasięgu oddziaływania inwestycji, decyzja nie zawiera należytego uzasadnienia prawnego i rażąco narusza zasady procedury tj. art. 7, 76 § 1, 77, 80, 107 § 1-3 k.p.a. Nadto w decyzji Kolegium przywołano na s. 4 uzasadnienia nieobowiązujące rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Kolegium decyzją z [...] r. nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję z [...] r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności ww. decyzji Burmistrza Miasta C. uznając, iż argumenty strony nie są zasadne. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 60 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagane. Jednakowoż w niniejszej sprawie organ I instancji postanowieniem z dnia 8 lipca 2016 r., po uzyskaniu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem Kolegium zgodzić należy się z częścią argumentów strony, że decyzja organu I instancji zawierała pewne wady, jak np. niewymienienie numerów działek, które gdyby sprawa była rozpatrywana w trybie odwoławczym mogłyby spowodować uchylenie decyzji ale wady te nie mają charakteru rażącego naruszenia prawa. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest jednak nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji. Stąd też stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić tylko wówczas gdy wystąpi któraś z przesłanek wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a. co zdaniem Kolegium nie miało miejsca. W rozpatrywanej sprawie zdaniem wnioskodawcy rażące naruszenie prawa miałoby polegać na naruszeniu przez organ art. 63 ust. 1 oraz art. 85 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja zawiera jednak niezbędne elementy, o których mowa w powyższym przepisie, a zawarte w niej rozstrzygnięcie stanowi logiczną konsekwencję ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego i jego oceny w świetle obowiązujących przepisów. W szczególności organ zgodnie z wymogami art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. a - e ustawy przeanalizował w decyzji rodzaj i skalę możliwego oddziaływania przedsięwzięcia, a z decyzji wynikają okoliczności związane z zasięgiem tego oddziaływania, wielkością i okresem oddziaływania, prawdopodobieństwem oddziaływania, czy transgranicznym oddziaływaniem przedsięwzięcia na elementy przyrodnicze. W ocenie Kolegium nie powołanie zaś w podstawie prawnej kwestionowanej decyzji Burmistrza Miasta C. art. 63 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku jest uchybieniem ale nie ma ono charakteru rażącego. Zdaniem Kolegium w realiach niniejszej sprawy nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji także na podstawie pozostałych przesłanek wynikających z art. 156 § 1 pkt 1, 2, 3, 4, 5 i 6 k.p.a. Pismem z dnia 18 września 2017 r. L. W. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach albowiem, zdaniem strony, bezpodstawnie utrzymuje ona w mocy decyzję SKO odmawiającą stwierdzenia nieważności ww. decyzji Burmistrza Miasta C. o stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na przebudowie ciągu komunikacyjnego drogi powiatowej [...]. Zdaniem skarżącego rodzaj i stopień naruszenia przepisów prawa w decyzji Burmistrza uzasadniał bowiem w pełni stwierdzenie jej nieważności, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Decyzji SKO z dnia [...] r. skarżący zarzucił, zarzuty swe obszernie motywując w uzasadnieniu: 1/ naruszenie art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji, poprzez uznanie, że niewskazanie w decyzji numerów działek, na których przedsięwzięcie ma być realizowane oraz wprowadzenie strony w błąd nieprawdziwym stwierdzeniem zawartym w decyzji jakoby przedsięwzięcie miało zakończyć się na skrzyżowaniu ulic [...] i [...] nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; 2/ naruszenie art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 lit. b i art. 84 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji poprzez nieuwzględnienie faktu, iż decyzja o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko podawała warunki dla inwestora w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia oraz nakładała na niego obowiązki, a takie warunki i obowiązki organ może podawać tylko w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, co stanowi rażące naruszenie prawa; 3/ naruszenie art. 85 ust. 2 pkt 2 tejże ustawy poprzez stwierdzenie, że decyzja zawiera informacje o uwarunkowaniach o których mowa w art. 63 ust. 1, w sytuacji gdy, w ocenie skarżącego, decyzja takich informacji nie zawiera, a zarówno decyzja, jak i stanowiąca załącznik do niej charakterystyka przedsięwzięcia posługuje się informacjami, które powinna zawierać karta informacyjna przedsięwzięcia; 4/ nieprawidłowe podanie jako podstawy prawnej decyzji art. 85 ustawy o udostępnianiu informacji, w sytuacji gdy w sprawie nie została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko i zastosowanie ma jedynie art. 85 ust. 1 i ust. 2 (zdanie przed wyliczeniem) oraz ust. 2 pkt 2 tej ustawy oraz nieprawidłowe podanie w treści uzasadnienia, że decyzja posiada elementy wymagane przepisem art. 85 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu; 5/ naruszenie art. 104 i art. 107 § 3 k.p.a., w tym brak uzasadnienia prawnego decyzji; 6/ powoływanie się w decyzji SKO (str. 2 i 3) z dnia [...] r. na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. i podawanie błędnego tytułu tego aktu prawnego, jak również na s. 4 tej decyzji powołano przepisy rozporządzenia już nieobowiązującego z 2004 r. 7/ bezpodstawne zaliczenie inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i podanie na uzasadnienie swojego stanowiska § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia RM z 2010 r., lecz o tytule nieobowiązującego już rozporządzenia oraz nie podanie również ust. 2 pkt 2 obowiązującego rozporządzenia jako podstawy prawnej; 8/ stwierdzenie sprzeczne z ustaleniami sprawy jakoby przedsięwzięcie miało jedynie przejściowo oddziaływać na elementy środowiska w sytuacji, gdy zadanie A jest położone na terenach, gdzie oddziaływanie to będzie znikome, a zadanie B położone jest w terenie zamieszkałym przez znaczną ilość ludzi, które to oddziaływania nie będą przejściowe, lecz trwałe; 9/ naruszenie art. 6, 7, 8, 11 k.p.a. oraz art. 77 i 80 k.p.a., poprzez usankcjonowanie przez SKO oparcia się w decyzji przez organ I instancji na karcie informacyjnej przedsięwzięcia, która jest dokumentem prywatnym sporządzonym przez inwestora; 10/ naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. poprzez nie rozpoznanie zarzutów skarżącego w zakresie naruszenia art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a.; 11/ bezpodstawne stwierdzenie, że organ I instancji zapewnił stronom, czynny udział w prowadzonym postępowaniu, w sytuacji gdy wskutek działań organu, który nie podał prawidłowo "usytuowania przedsięwzięcia" prawo strony do czynnego udziału zostało naruszone; 12/ brak rozpoznania przez SKO wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Miasta C., pomimo błędnego pouczenia w tej sprawie. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpoznania, ewentualne stwierdzenie jej nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa przez Kolegium, a nadto o uchylenie poprzedzającej ją decyzji tegoż SKO z dnia [...] i ww. decyzji Burmistrza Miasta C. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które sformułowało było w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, odpowiada obowiązującemu prawu, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem składu orzekającego, nie może zostać uwzględniona. Poprawnie bowiem, zdaniem Sądu, Kolegium utrzymało w mocy własną decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta C. stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na przebudowie ciągu komunikacyjnego drogi powiatowej [...]. Przeprowadzone postępowanie nie wykazało bowiem aby decyzja Burmistrza dotknięta była uchybieniami stanowiącymi przesłanki stwierdzenia jej nieważności. Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż w myśl art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Przytoczony przepis, stanowiący wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, wylicza enumeratywnie te istotne kwalifikowane wady decyzji administracyjnej, których ustalenie musi pociągać za sobą stwierdzenie nieważności, chyba że zachodzi sytuacja z art. 156 § 2 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji może mieć jednak miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. wad. W odróżnieniu bowiem od zwykłego toku odwoławczego stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może i musi mieć miejsce jedynie w razie ustalenia, iż decyzja dotknięta jest wadą kwalifikowaną, nie uzasadnia go natomiast wykrycie innych wadliwości niż kwalifikowane. Wadliwości te mogły bowiem być brane pod uwagę w zwykłym toku odwoławczym, nie zaś w postępowaniu nadzwyczajnym jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Należy zatem w tym miejscu wskazać, iż zarzucane w skardze rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. np. wyrok NSA z 4 grudnia 1986 r. sygn. akt IV SA 716/86; wyrok NSA z 29 czerwca 1987 r. sygn. akt II SA 2145/86, wyrok Sądu Najwyższego z 8 kwietnia 1994 r. sygn. akt III ARN 15/94). Zdaniem skarżącego decyzja Burmistrza Miasta C. dotknięta jest taką właśnie wadą kwalifikowaną m.in. dlatego, że, jak wywodzi skarżący, nie wskazuje numerów działek, na których realizowana ma być inwestycja co tym samym wprowadziło stronę w błąd. Zarzutu powyższego zdaniem Sądu nie można podzielić, żaden przepis ustawy o udostępnianiu informacji nie nakłada bowiem na organ takiego obowiązku. Art. 63 ust. 2 nakazuje w postanowieniu w przedmiocie obowiązku lub braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko podać jedynie "usytuowanie przedsięwzięcia" zaś stosownie do art. 82 decyzja środowiskowa (także stwierdzająca brak potrzeby dokonania ww. oceny) winna określić "miejsce realizacji przedsięwzięcia". Tym samym owo umiejscowienie może być określone w dowolny sposób, bądź to poprzez wskazanie numerów działek, bądź też w formie opisowej, przy inwestycjach drogowych wskazując np. nazwy i odcinki ulic, mosty, określając skrzyżowania itp. Poszczególne działki ewidencyjne wymienić zaś musi dopiero decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej, która między innym zatwierdza także projekt budowlany. Oczywiście wskazanie w decyzji środowiskowej miejsca inwestycji, choć może zostać dokonane w dowolny sposób, musi być na tyle precyzyjne i konkretne by umiejscowienie to w przestrzeni było oczywiste. Decyzja, o której mowa wskazuje zaś, że przedsięwzięcie polegać będzie "na przebudowie ciągu komunikacyjnego drogi powiatowej [...], na odcinku o łącznej długości ok. 900 m, obejmującym fragment od skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] i Placem [...] do skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] - tzw. "[...]", a także w rejonie skrzyżowania ul. [...] z Al. [...] w C. (wraz z przebudową wiaduktu w ul. [...]) - tzw. "[...]". Zdaniem Sądu jest to wystarczające wskazanie usytuowania przedsięwzięcia dla potrzeb stwierdzenia iż organ nie nakłada obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W konsekwencji decyzja jest w tym zakresie w pełni zgodna z obowiązującym prawem (Sąd nie podziela w tej mierze oceny Kolegium, iż nie wskazując numeracji działek organ dopuścił się uchybienia). Jeśli zaś zdaniem skarżącego późniejsze wszczęcie postępowania w przedmiocie realizacji inwestycji wykracza poza zakres inwestycji wskazany w ww. decyzji to okoliczność ta winna być rozważona w toku postępowania w przedmiocie realizacji inwestycji. Nie można też podzielić twierdzenia skarżącego, iż Burmistrz Miasta C. rażąco naruszył prawo albowiem nałożył na wykonawcę określone obowiązki pomimo, że w roku 2016 przepis upoważniający do takiego nałożenia (art. 63 ust. 2a ustawy o udostępnianiu informacji) jeszcze nie obowiązywał. Niejasnym jest w tej mierze notabene czy zarzut swój skarżący formułuje wobec decyzji, której stwierdzenia nieważności się domagał, czy też wydanego przez organ postanowienia, o którym mowa w art. 63. W rzeczywistości jednak organ zarówno w uzasadnieniu postanowienia, jak też decyzji opisał jedynie należny przebieg prac realizacyjnych i eksploatacji przedstawiony w materiałach uzupełniających wniosek inwestora z kwietnia 2016 stanowiących, jak wynika z karty tytułowej, odpowiedź na uwagi zawarte w piśmie organu znak [...]. Notabene brzmienie ustawy sprzed nowelizacji choć nie przewidywało wprost regulacji zawartej obecnie w art. 63 ust. 2a to jednak równocześnie nie zakazywało wskazania ani w postanowieniu ani w decyzji wskazanych wyżej elementów. Co więcej, sam skarżący przywołuje w skardze wyrok NSA z 21 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 1609/16 stanowiący, iż "zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W doktrynie podnoszono, że w praktyce może budzić wątpliwości, jakie elementy powinny znaleźć się w treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W przeciwieństwie do art. 82 ust. 1 ustawy środowiskowej, cytowany wyżej art. 84 ust. 1 wskazuje jedynie na konieczność stwierdzenia w takiej decyzji, że nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Nie oznacza to jednak, że osnowa decyzji, jak i jej uzasadnienie, musi ograniczać się tylko do tego rodzaju stwierdzenia. Przeciwnie, powinno z niej precyzyjnie wynikać, do jakiego przedsięwzięcia się odnosi i w którym miejscu przedsięwzięcie to ma być zlokalizowane. Ma to szczególne znaczenie uwzględniając, że decyzja ta ma stanowić podstawę do złożenia wniosku o wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej. Brak jest zatem przeszkód, żeby decyzja ta zawierała rozstrzygnięcia, o których stanowi art. 82 ust. 1 ustawy środowiskowej, co pozwoli usunąć wątpliwości co do sposobu określenia warunków realizacji przedsięwzięcia. /.../ Stąd też uznać należało, że ustalenie przez /.../ w decyzji z /.../ rodzaju i usytuowania przedsięwzięcia oraz rozwiązań mających na celu zmniejszenie uciążliwości przedsięwzięcia dla terenów sąsiednich, było dopuszczalne, a zarazem uzasadnione z punktu widzenia celu, jakie ma spełniać tego rodzaju rozstrzygnięcie". Wbrew twierdzeniom skargi Burmistrz Miasta C. uprawniony był w konsekwencji do wskazania w decyzji kwestionowanych przez skarżącego elementów, a wydane rozstrzygnięcie zawiera wszystkie te elementy, których wymagają przepisy k.p.a. i ustawy o udostępnianiu informacji. W szczególności organ zgodnie z wymogami art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. a - e ustawy przeanalizował w decyzji rodzaj i skalę możliwego oddziaływania przedsięwzięcia, a z decyzji wynikają okoliczności związane z zasięgiem tego oddziaływania, wielkością i okresem oddziaływania, prawdopodobieństwem oddziaływania, czy transgranicznym oddziaływaniem przedsięwzięcia na elementy przyrodnicze. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia jest natomiast mylne wskazanie wśród szeregu przepisów stanowiących podstawy prawne decyzji Burmistrza także art. 85 albowiem tego typu omyłki nie mogą być zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Odnosząc się natomiast do zarzutu błędnego przywołania przez Kolegium w uzasadnieniu decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia Burmistrza Miasta C. rozporządzenia Rady Ministrów Sąd stwierdza, że omyłka ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Kolegium odmówiło bowiem stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza nie z uwagi na jakiekolwiek kwestie związane z ww. rozporządzeniem lecz z uwagi na to, że nie dopatrzyło się przesłanek z art. 156 k.p.a. Nadto w decyzji wydanej w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium do omyłki tej odniosło się i w swych wywodach poprawnie już cytowało ww. rozporządzenie. Odnosząc się z kolei do zarzutu nie rozważenia przez Kolegium naruszenia przez Burmistrza art. 6, 7, 8, 11, 77 i 80 k.p.a., w tym zarzutu skarżącego, iż Burmistrz Miasta C. oparł się na niewystarczających, zdaniem skarżącego, materiałach i ustaleniach, należy stwierdzić, iż organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia, czy decyzje - których wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy - obarczone są wadami, enumeratywnie wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a., nie może zaś służyć zwykłemu ponowieniu rozpoznania sprawy – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1822/11. Zdaniem Sądu Kolegium wymogów tych dochowało, zbadało wnikliwie sprawę w aspekcie ewentualnej nieważności rozstrzygnięcia Burmistrza z uwagi na zarzucane przez skarżącego rażące naruszenia prawa, a także, z urzędu, zbadało czy w sprawie nie zaistniały nie podniesione w skardze przesłanki określone w art.156 pkt 1 oraz pkt 3-6 k.p.a. W wyniku przeprowadzonej analizy Kolegium uznało, a ocenę tę Sąd w pełni podziela, iż przesłanki takie w sprawie nie zaistniały. Kwestionowana decyzja została bowiem wydana przez właściwy miejscowo i rzeczowo organ administracji publicznej, organ przed rozpatrzeniem wniosku o wydanie decyzji nie rozstrzygnął sprawy inną decyzją ostateczną, decyzja została prawidłowo skierowana do stron tego postępowania, nie zaistniała również przesłanka trwałej niewykonalności decyzji w dniu jej wydania, a także wykonanie decyzji nie wywołuje czynu zagrożonego karą. W sprawie nie wystąpiła także przesłanka z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., gdyż decyzja organu I instancji nie zawiera wady powodującej jej nieważności z mocy przepisu szczególnego, który przewiduje sankcję nieważności. Prawidłowo w efekcie takich ustaleń Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji Burmistrza Miasta C., a następnie tę własną decyzję, rozpatrując wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymało w mocy. Zarzuty w tej mierze sformułowane w skardze uznać należy zatem za nietrafne. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi uznając ją za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2017, poz. 1369 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.