II SA/Gl 992/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. N. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi postanawia: przywrócić termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Postanowieniem z dnia 12 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę Z. N., wniesioną na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r., nr [...], albowiem skarżący po terminie uiścił wpis sądowy od tej skargi. W dniu [...]r. skarżący wystąpił do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia przedmiotowego wpisu sądowego. W jego uzasadnieniu wskazał, iż z uwagi na zły stan zdrowia (uraz głowy po wypadku) pozostawał w błędnym przeświadczeniu, że wymagana opłata została przez niego uiszczona terminowo i dopiero na skutek wizyty u prawnika zrozumiał, że uchybił temu terminowi. Wydane w sprawie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 grudnia 2008 r. i 20 kwietnia 2009 r. o odrzuceniu wniosku skarżącego zostały przez Naczelny Sąd Administracyjny uchylone. W ocenie sądu drugiej instancji wniosek skarżącego winien być bowiem rozpoznany z uwzględnieniem jego sytuacji zdrowotnej, na podstawie stosownego zaświadczenia lekarskiego, które jednakże na etapie orzekania przez sąd pierwszej instancji nie zostało przez skarżącego nadesłane, przyczyn od niego niezależnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 ustawy, pismo z przedmiotowym wnioskiem wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 ustawy) oraz dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ustawy). Oceniając zatem terminowość wniosku skarżącego wskazać wymaga, iż z okoliczności faktycznych sprawy nie da się w sposób jednoznaczny ustalić, czy określony w art. 87 § 1 ustawy termin do wniesienia tego wniosku został zachowany. Skarżący wskazuje bowiem, iż jego błędne przeświadczenie w zakresie terminowego uiszczenia wpisu sądowego ustało na skutek wizyty u prawnika, lecz wezwany do podania daty tej wizyty udzielił wzajemnie sprzecznych wyjaśnień. Tymczasem Sąd nie ma prawa domniemywać daty, w której ustała przyczyna uchybienia terminu i w przypadku wątpliwości w tym zakresie winien wniosek rozpoznać merytorycznie (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, Zakamycze 2005, s. 222). Dokonując zatem oceny winy skarżącego w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi Sąd wziął przede wszystkim pod uwagę zły stan zdrowia skarżącego będący następstwem wypadku, któremu skarżący uległ. Uraz głowy, jakiego doznał skarżący, choć miał miejsce w latach 80 –tych, może bowiem rodzić ujemne skutki również obecnie, w tym m.in. w pewnym stopniu zaburzać jego percepcję. Podkreślić wymaga, iż uiszczenie przez skarżącego wpisu sądowego od skargi miało miejsce z uchybieniem tylko jednego dnia. Zdaniem Sądu pożądane jest zatem zachowanie pewnego kompromisu polegającego na tym, by z jednej strony mieć na uwadze obiektywny miernik staranności, której można i trzeba wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy, z drugiej zaś strony powstrzymanie się od nadmiaru formalizmu, by z tego powodu nie zamknąć stronie prawa do sądu. W świetle powyższych okoliczności Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.