II SA/Gl 992/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drożdżał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w L. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w S., działając na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. 2013, poz. 1340 z późn. zm.), art. 104, art. 107 § 1 i 3 oraz art. 108 § 1 k.p.a. oraz § 16 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. 2010, Nr 109, poz. 719), zakazał "A" Sp. z o.o. z siedzibą w L. (zwanej dalej: "Spółką"), jako właścicielowi i podmiotowi faktycznie władającemu obiektem, użytkowania obiektu "B" zlokalizowanego w segmencie "[...]" budynku przy ul. [...] w S.. Jednocześnie nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności w związku z uznaniem obiektu za zagrażający życiu ludzi. Następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] ten sam organ, działając na podstawie art. 104 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z § 31 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, po rozpoznaniu wniosku "A" Sp. z o.o. z siedzibą w L. o uzgodnienie warunków i sposobu podłączenia urządzeń sygnalizacyjno-alarmowych Systemu Sygnalizacji Pożarowej ww. "B" z Centrum Odbiorczym Alarmów Pożarowych przy Komendzie Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w S., uzgodnił negatywnie sposób podłączenia urządzeń sygnalizacyjno-alarmowych systemu sygnalizacji pożarowej z obiektem Jednostki Ratowniczo - Gaśniczej nr [...] "[...]" przy ul. [...] w S. oraz nie wyraził zgody na rozpoczęcie monitorowania obiektu. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że wydanie negatywnego uzgodnienia podyktowane jest faktem braku spełnienia wymagań wynikających z "Wymagań organizacyjno-technicznych dotyczących uzgadniania przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. sposobu połączenia urządzeń sygnalizacyjno-alarmowych systemu sygnalizacji pożarowej z obiektem Jednostki Ratowniczo -Gaśniczej nr [...] "[...]" przy ul. [...]". Wskazał, iż postępowanie zostało wszczęte w wyniku złożenia wniosku bez dokumentacji formalnej wymaganej w pkt. 2.17 "Wymagań organizacyjno-technicznych...". W związku ze stwierdzonymi brakami dwukrotnie wystąpiono na piśmie z prośbą o ich uzupełnienie. Jednym z wyżej wymienionych pism była informacja związana ze wszczęciem postępowania w sprawie [...] z dnia [...] r., drugim informacja z dnia [...] r. o stwierdzonych nieprawidłowościach wynikających z przeprowadzonych na obiekcie czynności kontrolno-rozpoznawczych. Ponieważ w wyznaczonym terminie wymagane dokumenty nie zostały uzupełnione (protokoły z prób i badań prawidłowości działania systemu sygnalizacji pożarowej i systemu monitoringu pożarowego, informacja o zastosowanych torach transmisji wraz z opisem oraz warunki ochrony przeciwpożarowej wraz z planami graficznymi odpowiadającymi stanowi faktycznemu obiektu), brak jest podstaw do stwierdzenia spełnienia wymagań formalnych. W toku przeprowadzonych czynności kontrolno-rozpoznawczych przeprowadzono weryfikację wykonania systemu sygnalizacji pożarowej zgodnie z przedstawioną dokumentacją projektową. Zgodnie z zapisami projektu obwód zasilający system powinien być wykonany przewodem HDGs 3x2,5 mm natomiast połączenie czujek przewodem YnTKSY 1x2x1. W toku czynności Spółka przedstawiła dwukrotnie dokumentację dotyczącą przewodów YnTKSY, nie przedstawiono natomiast dokumentacji odnośnie przewodów obwodu zasilającego, pomimo umożliwienia uzupełnienia dokumentacji i informacji o nieprawidłowościach w powyższym zakresie przesłanych w piśmie [...] z dnia [...] r. Ponieważ system sygnalizacji pożaru powinien być zbudowany w oparciu o elementy posiadające dokumenty stwierdzające dopuszczenie ich do użytkowania, brak przedstawienia ww. dokumentów nie daje podstaw do pozytywnego odniesienia się co do spełnienia wymagań technicznych dla instalacji systemu. Ponadto, stwierdzone podczas czynności kontrolnych nieprawidłowości związane z przebudową i adaptacją obiektu na cele zamieszkania zbiorowego spowodowały stwierdzenie w obiekcie stanu zagrożenia życia. Nie ma zatem podstaw by podłączyć do systemu monitoringu pożarowego obiekt, który w ocenie Komendy w ogólnie nie powinien być użytkowany. Odwołanie od otrzymanej decyzji pierwszoinstancyjnej złożyła reprezentowana przez r. pr. M. K. Spółka z o.o. "A" wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i domagając się jego uchylenia. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, art. 107 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak zawarcia w zaskarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego odnoszącego się do uznania przez organ I instancji za podstawę zaskarżonej decyzji, iż skarżąca rzekomo nie przedłożyła protokołów z prób i badań prawidłowości działania systemu sygnalizacji pożarowej i systemu monitoringu pożarowego, informacji o zastosowanych torach transmisji wraz z opisem oraz warunków ochrony przeciwpożarowej wraz z planami graficznymi odpowiadającymi stanowi faktycznemu obiektu. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. utrzymał zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że zakaz użytkowania przedmiotowego obiektu hotelowego, wydany przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej (PSP) w S. decyzją nr [...] z dnia [...] r., nie pozwala na podłączenie takiego budynku do funkcjonującego systemu monitoringu pożarowego. Jest to oczywista i automatyczna konsekwencja wcześniejszego stwierdzenia występowania uchybień powodujących zagrożenie życia ludzi w rozpatrywanym obiekcie budowlanym. W efekcie Komendant Miejski PSP w S. działając w trybie określonym w § 31 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, słusznie odmówił wnioskującej Spółce uzgodnienia sposobu połączenia urządzeń sygnalizacyjno-alarmowych systemu sygnalizacji pożarowej zainstalowanego w obiekcie ""B"" z obiektem Państwowej Straży Pożarnej. Pozostałe kwestie, które są związane bezpośrednio z treścią zaskarżonej decyzji administracyjnej oraz argumentami przedstawionymi w przesłanym odwołaniu, zdaniem Komendy Wojewódzkiej PSP w K. mają stosunkowo mniejsze znaczenie, w kontekście konsekwencji wynikających przed wszystkim z wydania decyzji o zakazie eksploatacji przedmiotowego obiektu budowlanego. Organ II instancji wskazał w tej mierze, że nie zgadza się z twierdzeniem wyrażonym w końcowej części przesłanego odwołania o tym, że rzekomo (cytat) : "...objęcie monitoringiem pożarowym obiektów ze względu na wartość dóbr chronionych prawem, winno być nadrzędnym celem Państwowej Straży Pożarnej". W rozpatrywanym przypadku bowiem po stwierdzeniu występowania tak wielu różnego rodzaju nieprawidłowości w stanie przestrzegania przepisów, a także drastycznego lekceważenia podstawowych obowiązków z zakresu bezpieczeństwa pożarowego przez właściciela hotelu, Państwowa Straż Pożarna nie może przejmować odpowiedzialności za stan tego obiektu w przypadku wystąpienia pożaru. Ponadto kolejne stwierdzenie wyrażone przez autora odwołania, iż: "...odmowa objęcia monitoringiem tego obiektu tylko z powodu braku spełnienia przez skarżącą nieznanych jej w rzeczywistości wymogów formalnych...", ewidentnie świadczy o braku zrozumienia istoty całej sprawy oraz próbie manipulowania użytymi patetycznymi argumentami o rzekomym "nadmiernym formalizmie nawet nad życiem ludzkim ". Zdaniem organu II instancji właśnie bowiem w trosce o szeroko pojęte "życie ludzkie" ewentualnych 115 klientów przedmiotowego "B", wydano zakaz jego użytkowania i nie zgodzono się na jego monitorowanie, przede wszystkim ze względu na występowanie katastrofalnie niskiego poziomu bezpieczeństwa pożarowego oraz bardzo wysokiego poziomu występujących zagrożeń, szczególnie w zakresie ewakuacji użytkowników tego budynku. W odniesieniu do niektórych wątków przytoczonych w treści odwołania organ wyjaśnił nadto, że zaskarżona decyzja nie została wydana z powodu stwierdzonego zastosowania przewodu zasilającego HDGs, a wykazano w niej jedynie że kontrolowana strona nie przedstawiła wymaganych dokumentów w przedmiotowym zakresie, kontrolującym nie okazano wymaganych dokumentów formalnych, między innymi protokołów z prób i badań prawidłowości działania systemu sygnalizacji pożarowej oraz monitoringu pożarowego, a nadto przedłożone "Warunki Ochrony Przeciwpożarowej" wraz z załączonymi rzutami poszczególnych kondygnacji, opracowane przez inż. pożarnictwa J. L., są w wielu przypadkach sprzeczne z ustaleniami z czynności kontrolno-rozpoznawczych przeprowadzonych w [...] roku przez funkcjonariuszy reprezentujących organ pierwszej instancji. Pismem z dnia [...] r. "A" Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję drugoinstancyjną domagając się jej uchylenia, a także uchylenia poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W skardze zarzucono podejmującym decyzje organom naruszenie: przepisu art. 138 § 1 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w tym przepisów art. 7, 8, 77 § 1, 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., oraz przepisów prawa materialnego, co winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji; przepisu art. 8 k.p.a. - poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, w szczególności w zakresie jakim organ II instancji, tak jak organ I instancji opiera swoje rozstrzygnięcie na nawet nie ostatecznych rozstrzygnięciach organu nadzoru budowlanego, które następnie jako niezgodne z prawem są uchylane, oraz równolegle wydanych decyzjach, które nie stały się ostateczne ani prawomocne; przepisów art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. - poprzez zaniechanie podjęcia wszystkich czynności zmierzających do ustalenia i wyjaśnienia stanu sprawy, w tym w szczególności, poprzez brak dokonania ustaleń we własnym zakresie, poprzedzonych chociażby oględzinami, co do tego, czy zgodnie z przedstawioną przez skarżącą dokumentacją projektową obwód zasilający, w stosunku do którego organ wysuwał wątpliwości, został wykonany z przewodu HDGs 3x2,5 mm w sytuacji, gdy było to weryfikowalne i w ten sposób organ I instancji mógł odnieść się do spełniania przez skarżącą wymagań technicznych, co z kolei umożliwiłoby uwzględnienie zgłoszonego wniosku; przepisu art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz całkowicie dowolne uznanie, iż: a) nawet ewentualny brak spełniania przez obiekt "B" wymagań ochrony przeciwpożarowej przewidzianych dla budynków zamieszkania zbiorowego oznacza, iż obiekt ten nie może być w ogóle użytkowany, a wobec tego, nie daje to podstaw do podłączenia go do systemu monitoringu w sytuacji gdy przy innym sposobie użytkowania tego obiektu, inne są wymagania ochrony przeciwpożarowej, które przedmiotowy obiekt spełnia, a zatem nie zachodziły przeszkody do uwzględnienia wniosku inicjującego niniejsze postępowanie; b) skarżąca nie przedłożyła wymaganych dokumentów tj. protokołów z prób i badań prawidłowości działania systemu sygnalizacji pożarowej i systemu monitoringu pożarowego, informacji o zastosowanych torach transmisji wraz z opisem oraz warunków ochrony przeciwpożarowej wraz z planami graficznymi odpowiadającymi stanowi faktycznemu obiektu w sytuacji, gdy skarżąca dokumenty te przedłożyła organowi I instancji, do czego organ II przyjmując za prawidłowe ustalenia organu I instancji, w żaden sposób się nie ustosunkował; - przepisu art. 107 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez brak zawarcia w zaskarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego, wyjaśniającego w szczególności dlaczego zdaniem organu II instancji, skarżąca rzekomo nie przedłożyła protokołów z prób i badań prawidłowości działania systemu sygnalizacji pożarowej i systemu monitoringu pożarowego, informacji o zastosowanych torach transmisji wraz z opisem oraz warunków ochrony przeciwpożarowej wraz z planami graficznymi odpowiadającymi stanowi faktycznemu obiektu, w sytuacji, gdy dokumenty takie posiada i przedłożyła organowi I instancji, które z kolei zostały przez organ I instancji pominięte. - przepisu art. 10 § 1 k.p.a. - poprzez niezapewnienie skarżącej przed wydaniem zaskarżonej decyzji możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie w tym możliwości zgłoszenia dalszych wniosków dowodowych mających wpływ na rozstrzygnięcie niniejszego postępowania. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie. W szczególności Sąd nie stwierdził wydania kontrolowanej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy czy z naruszeniem przepisów prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też z innym naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności podkreślić w tym miejscu należy, iż jak to wskazano powyżej decyzją z dnia [...] r. nr [...] Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w S. zakazał "A" Sp. z o.o. z siedzibą w L. użytkowania ww. obiektu "B" zlokalizowanego w segmencie "[...]" budynku przy ul. [...] w S.. Zakaz ten został wydany z uwagi na liczne, poważne, stwierdzone w obiekcie naruszenia przepisów przeciwpożarowych, w tym uchybienia mogące uniemożliwić ewakuację. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności w związku z uznaniem obiektu za zagrażający życiu ludzi. W konsekwencji, wbrew twierdzeniom Spółki sformułowanym w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, a następnie w skardze, Spółka bezwzględnie zobligowana była do natychmiastowego wstrzymania użytkowania obiektu. Bez znaczenia pozostaje zatem argumentacja, iż decyzja ta nie była ostateczna w dacie, w której organ odmówił uzgodnienia warunków i sposobu podłączenia urządzeń sygnalizacyjno-alarmowych. Opatrzony rygorem natychmiastowej wykonalności zakaz użytkowania obiektu czynił bowiem niedopuszczalnym wydanie rozstrzygnięcia uzgadniającego warunki odnoszące się do jego użytkowania. W konsekwencji prawidłowo organ I instancji odmówił uzgodnienia wnioskowanego "monitoringu" (notabene Sąd zauważa w tym miejscu, że zamiast posłużenia się językowo poprawnym, logicznym sformułowaniem "odmawia uzgodnienia" organ użył niefortunnego zwrotu o "uzgodnieniu negatywnym", okoliczność ta nie wpływa jednak na prawidłowość istoty rozstrzygnięcia). Poprawnie zatem w skarżonej decyzji drugoinstancyjnej organ odwoławczy podkreślił, że właśnie fakt stwierdzenia w obiekcie licznych uchybień i w konsekwencji wydanie decyzji zakazującej użytkowania obiektu było pierwszoplanowym powodem, z uwagi na który wniosek strony musiał zostać rozpatrzony negatywnie. Inne zatem kwestie, w tym spór co do tego czy Spółka złożyła wymaganą dokumentację, czy też jej nie złożyła, stanowią kwestie formalne o znaczeniu w sprawie w istocie już marginalnym. Notabene twierdzeń w tej mierze orzekających w sprawie organów Spółka w sposób skuteczny nie podważyła. Ani w odwołaniu, ani w skardze nie wykazała bowiem czy i kiedy przedłożyła organowi te dokumenty, których brak wskazano w decyzji pierwszoinstancyjnej. Nie obejmuje ich nadto zestaw załączników dołączonych do odwołania. W żadnej mierze nie zasługuje nadto na uwzględnienie zarzut strony co do naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie jej udziału we wszystkich etapach prowadzonego postępowania i naruszenie tym samym przysługujących jej gwarancji procesowych. Spółka brała bowiem udział w kolejnych etapach postępowania i miała pełną możliwość, z której korzystała, wypowiadania się i przedstawiania stosownych dowodów. Tym samym uchybienie w postaci nie powiadomienia jej o dodatkowej możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji w sprawie, w niczym nie uszczupliło jej uprawnień i nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. Nie mogą też wpłynąć na rozstrzygnięcie te argumenty, w których Spółka nie zgadza się z wydanym zakazem użytkowania obiektu, kwestia ta wykracza bowiem poza zakreślony skargą przedmiot obecnego postępowania. Notabene w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 991/14 tut. Sąd oddalił skargę na decyzję utrzymującą w mocy ww. decyzję zakazującą użytkowania obiektu. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów, uznających zgodność z prawem wydanej przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.