II SA/Gl 992/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. sp. z o. o. w R. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 6 czerwca 2025 r. nr WINB-WOA.7722.299.2024.DS w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. postanowieniem z 18 marca 2024 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 48 ust.1 pkt. 1, art. 48 ust. 3 oraz art. 83 ustawy Prawo budowlane wstrzymał A. sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej jako strona lub skarżący) roboty budowlane związane z budową budynku z płyt warstwowych o powierzchni zabudowy 45 m położonego w R. przy ul. [...] na działce nr [...] oraz poinformował stronę, że zgodnie z art. 48a ustawy Prawo budowlane inwestor może złożyć wniosek o legalizację samowolnie wykonanych robót budowlanych w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia lub we wskazanym terminie od dnia jego ostateczności. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że na powyższej działce znajduje się postawiony gaż metalowy oraz drugi obiekt budowlany, który swoją wielkością przekracza ramy wskazane w zgłoszeniu. Z tego powodu orzeczono o wstrzymaniu robót budowlanych i pouczono o możliwości legalizacji postawionego obiektu. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się strona, która wniosła zażalenie do Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach. W zażaleniu tym podniesiono nieprawidłowości w zakresie powierzchni spornego budynku, albowiem nie ma on powierzchni 45 m. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach postanowieniem z 19 lipca 2024 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylił całości postanowienie na które zostało wniesione zażalenie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W rozstrzygnięciu tym podzielono zastrzeżenia co do powierzchni spornego budynku i zamieszczono wskazania co do dalszego prowadzenia przedmiotowego postępowania. W ramach ponownie prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji obowiązany został do zbadania czy w sprawie doszło do zmiany sposobu użytkowania wznoszonego obiektu budowlanego i czy nastąpiła ona w sposób legalny. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. postanowieniem z 22 października 2024 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 48 ust.1 pkt. 1, art. 48 ust. 3 oraz art. 83 ustawy Prawo budowlane wstrzymał A. sp. z o.o. z siedzibą w R. roboty budowlane związane z budową budynku z płyt warstwowych o powierzchni zabudowy 34,6 m położonego w R. przy ul. [...] na działce nr [...] oraz poinformował stronę, że zgodnie z art. 48a ustawy Prawo budowlane inwestor może złożyć wniosek o legalizację samowolnie wykonanych robót budowlanych w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia lub we wskazanym terminie od dnia jego ostateczności. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania i podejmowane w jego trakcie czynności, jak również przywołano mające zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane i podkreślono, że budynek ten jest już wykorzystywany na inne cele niż wynikało to ze zgłoszenia i przed uzyskaniem zgody na jego użytkowanie. W konsekwencji uznano, że jedynym sposobem umożliwiającym użytkowanie spornego budynku zgodnie z przepisami prawa jest legalizacja występującej samowoli budowlanej. Z powyższym postanowieniem nie zgodziła się strona, która wniosła zażalenie do Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach. W zażaleniu tym wyrażono niezadowolenie otrzymanego rozstrzygnięcia i podkreślono w nim, że jego treść pozostaje w sprzeczności ze stanowiskiem organu wyższego stopnia wyrażonym w rozstrzygnięciu z 18 marca 2024 r. W motywach zażalenia podkreślono, że wszelkie prace wykonywane były zgodnie ze wskazaniami w decyzji nr [...] organu pierwszej instancji z wykorzystaniem własnych zasobów i sposobem gospodarczym. Podkreślono, że w przedmiotowym budynku znajdowały się meble oraz przechowywane były tam stare dokumenty. Podkreślono, że w następstwie podpisanej umowy nowym inwestorem w sprawie stała się E. S., równocześnie wyjaśniono, że meble w spornym budynku ustawione zostały w taki sposób, aby dać namiastkę domu dla przechowywanych w nim zwierząt (kotów). W dalszej kolejności podkreślono, że o zmianę sposobu użytkowania spornej nieruchomości wystąpiła wyżej wymieniona inwestorka. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach postanowieniem z 6 czerwca 2025 r. nr WINB-WOA.7722.299.2024.DS wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie w tym podejmowane w jego trakcie czynności faktyczne. W dalszej kolejności przywołano treść przepisów ustawy Prawo budowlane, które legły u podstaw wydanego rozstrzygnięcia. Następnie organ odwoławczy odniósł się do ustaleń faktycznych poczynionych przez organ pierwszej instancji i doszedł do przekonania, że budowa przedmiotowego budynku została rozpoczęta bez wymaganego prawem tytułu prawnego i w sprawie tej doszło do samowoli budowlanej. Wyjaśniono zarazem powody zmiany stanowiska przez organ odwoławczy co do statusu budowy przedmiotowego budynku. W dalszej kolejności poruszono zagadnienie dotyczące budowy garażu i wskazano, że taki był cel w zgłoszeniu, jednakże w ocenie tego organu wzniesiony budynek nie spełnia wymogów garażu, albowiem jest on innym budynkiem niż garaż przewidziany w zgłoszeniu. Przybliżono także możliwości prawne przysługujące inwestorowi w zaistniałej sytuacji faktycznej i podkreślono, że przysługuje mu możliwość legalizacji przedmiotowego budynku. Zaakcentowano również, że uruchomienie postępowania we wskazanym zakresie jest uprawnieniem przysługującym inwestorowi i przybliżono przepisy ustawy Prawo budowlane normujące tę problematykę. W konkluzji swojego stanowiska organ odwoławczy podzielił stanowisko prezentowane przez organ pierwszej instancji, a zarazem uznał, że zarzuty formułowane w zażaleniu nie zasługują na akceptację. Z powyższym postanowieniem nie zgodziła się strona, która reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej postanowieniu temu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego. W ramach tego zarzutu podniesiono, że błędnie uznano, iż budowa przedmiotowego budynku została przeprowadzona niezgodnie ze zgłoszeniem; nie przeprowadzenie przez organy obu instancji postępowania wyjaśniającego co do legalności dokonanych zmian w konstrukcji zgłoszonego budynku; ustalenie, że budowa spornego budynku wymagała pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy budynek ten jest budynkiem gospodarczym i służy przechowywaniu rzeczy. W skardze tej podniesiono zarzut naruszenia postanowień art. 8 powyższego Kodeksu sprowadzający się do prowadzenia postępowania w stosunku do strony wykonującej swój obowiązek związany z remontem budynku będącego w złym stanie technicznym oraz wprowadzenie strony w błąd na etapie zakupu przedmiotowej nieruchomości. W dalszej kolejności wskazano na naruszenie postanowień art. 10 cytowanego Kodeksu poprzez nie zawiadomienie strony o wszczęciu przedmiotowego postępowania, nadto podkreślono, że postępowanie prowadzono względem strony w sytuacji, gdy inwestorem zmiany sposobu użytkowania była E. S.. Dodatkowo wskazano na naruszenie postanowień art. 6 przywoływanego Kodeksu poprzez nie zamieszczenie w decyzji podstawy materialnoprawnej, a ograniczono się wyłącznie do przepisu kompetencyjnego. Jako ostatni zarzut procesowy podniesiono naruszenie postanowień art. 105 § 1 powyższego Kodeksu poprzez nie zastosowanie tego przepisu i nie umorzenie prowadzonego postępowania w sytuacji, gdy wykonane prace wykonane zostały legalnie. W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego wskazano na naruszenie postanowień art. 48 ust. 1 pkt. 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt. 14 ustawy Prawo budowlane sprowadzające się do zastosowania błędnej jego wykładni i uznania, że budowa spornego budynku wymaga pozwolenia na budowę. Jako kolejny zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego wskazano art. 29 ust. 1 pkt. 14 powyższej ustawy i przyjęcie, że budowa spornego budynku wymaga pozwolenia na budowę. W oparciu o podniesione zarzuty wystąpiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o umorzenie prowadzonego postępowania administracyjnego, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W motywach skargi przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością sformułowanych zarzutów. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w zaskarżonym postanowieniu. Pismem z 29 września 2025 r. uczestnik postępowania J. L. wystąpił o oddalenie skargi i w całości uznał za trafne stanowisko wypowiadających się w sprawie organów administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje; Skarga nie zasługuje na uwzględnienie Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 powyższej ustawy wykazała, że postanowienie to nie narusza wymogów prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. Nr 143) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji uzasadnia uwzględnienie skargi, a jedynie takie, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie istota sprowadza się do trafności wydania przez organy administracji publicznej postanowień w oparciu o treść art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Stosownie do postanowień ust. 3 tego przepisu w postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, zwanej dalej "decyzją o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. Zaznaczyć należy, że na wskazane postanowienie przysługuje zażalenie, a rozstrzygnięcie takie może być wydane w przypadku zakończenia budowy. Przywołany powyżej stan normatywny należy przenieść na sytuację faktyczną występującą w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych zgromadzonych w sprawie skarżąca złożyła do organu architektonicznego dwa wnioski. W pierwszym z nich z 2 września 2022 r. dokonano zgłoszenia robót nie wymagających pozwolenia na budowę garażu o powierzchni zabudowy 15 m², natomiast pismem z 28 września 2023 r. dokonano zgłoszenia robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę budynku garażowego o powierzchni 35 m². W następstwie przeprowadzonych czynności wyjaśniających ustalono, że budynek garażowy o powierzchni 35 m2 użytkowany jest na przechowywanie mebli biurowych i dokumentów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Mocą postanowienia z 19 marca 2024 r. organ pierwszej instancji dokonał rozdziału prowadzone postępowania i wskazał, że będą prowadzone dwa odrębne postępowania odnoszące się do wskazanych powyżej zgłoszeń. W ramach przedmiotowego postępowania kontroli sądowej poddane jest postępowanie administracyjne prowadzone w stosunku do zgłoszenia obejmującego budowę budynku garażowego o powierzchni 35 m2. Budynek tego barażu budowany jest z płyt warstwowych. W następstwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wydano postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych związanych z budową budynku z płyt warstwowych oraz pouczono skarżącą o możliwości uruchomienia postępowania legalizacyjnego. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia przybliżył treść zgłoszenia i podkreślił, że wybudowany obiekt budowlany nie pełni funkcji garażu, albowiem nie spełnia on funkcji związanych z przechowywaniem samochodów. W konsekwencji organ ten uznał, że skoro wybudowany obiekt nie jest garażem to jego budowa nie jest zgodna z treścią zgłoszenia, a to oznacz, że wybudowany został w ramach samowoli budowlanej. W konsekwencji wypowiadające się w sprawie organy administracji uznały, że występują przesłanki uzasadniające wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych i w postanowieniu tych zamieściły stosowne informacje o przysługującym stronie skarżącej prawie do legalizacji tego obiektu budowlanego. Przeprowadzona przez skład orzekający analiza stanu prawnego jak również przedstawiona powyżej analiza stanu faktycznego pozwala opowiedzieć się za stanowiskiem, że wypowiadające się w sprawie organy administracji publicznej w sposób prawidłowy zinterpretowały przepisy ustawy Prawo budowlane mające zastosowanie, jak również w sposób prawidłowy odniosły je do występującego stanu faktycznego. Także czynności procesowe podejmowane w sprawie nie dają podstaw do uznania, że wypowiadające się w sprawie organy administracji publicznej dopuściły się naruszenia przepisów, które mogło mieść wpływ na jej wynik. W skardze do tutejszego Sądu skarżąca strona podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego. W ramach tego zarzutu podniesiono, że błędnie uznano, iż budowa przedmiotowego budynku została przeprowadzona niezgodnie ze zgłoszeniem; nie przeprowadzenie przez organy obu instancji postępowania wyjaśniającego co do legalności dokonanych zmian w konstrukcji zgłoszonego budynku; ustalenie, że budowa spornego budynku wymagała pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy budynek ten jest budynkiem gospodarczym i służy przechowywaniu rzeczy. Tak sformułowany zarzut w kontekście przybliżonego powyżej stanu faktycznego nie jest trafny. W ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego przy udziale skarżącej, choć można dostrzec w tym zakresie działania skarżącej, które w pewien sposób ograniczały możliwości przeprowadzenia wszystkich czynności procesowych w sposób pełny. Sygnalizowane utrudnienia nie spowodowały, że stan faktyczny w sprawie nie został wyjaśniony w sposób wystarczający dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. Twierdzenie skarżącej, że błędnie uznano, iż budowa przedmiotowego budynku została przeprowadzona niezgodnie ze zgłoszeniem, nie jest zasadne. Wypowiadające się w sprawie organy administracji publicznej przywołały treść zgłoszenia i porównały go z tym co występuje w rzeczywistości. Przeprowadzone przez te organy zestawienie wykazało w sposób nie budzący wątpliwości, że przedmiotowy budynek nie jest garażem i nie pełni takiej funkcji. Podnoszony zarzut nie przeprowadzenia przez organy obu instancji postępowania wyjaśniającego co do legalności dokonanych zmian w konstrukcji zgłoszonego budynku jest chybiony. W ramach kontrolowanego tu postanowienia organy administracji nadzoru budowlanego nie prowadzą postępowania wyjaśniającego co do legalności dokonanych zmian w konstrukcji zgłoszonego budynku. Takie postępowanie prowadzone jest w ramach postępowania legalizacyjnego, o którym strona skarżąca została prawidłowo pouczona. W ramach analizy poruszanego zarzutu odnieść należy się do ostatniego elementu, a mianowicie do braku ze strony organów administracji uznania, że sporny budynek ten jest budynkiem gospodarczym i służy przechowywaniu rzeczy. Tak ujęty zarzut również nie może być uwzględniony w ramach tego postępowania, ponieważ przywoływana okoliczność będzie mogła być wyjaśniona w ramach postępowania legalizacyjnego. W konsekwencji tak sformułowany zarzut nie mógł stanowić podstawy dla uwzględnienia wniesionej skargi. W przedmiotowej skardze podniesiono zarzut naruszenia postanowień art. 8 powyższego Kodeksu sprowadzający się do prowadzenia postępowania w stosunku do strony wykonującej swój obowiązek związany z remontem budynku będącego w złym stanie technicznym oraz wprowadzenie strony w błąd na etapie zakupu przedmiotowej nieruchomości. Tak sformułowany zarzut nie jest trafny, albowiem nie jest związany z istotą rozpoznawanej sprawy. Mocą kontrolowanego postanowienia wstrzymano roboty budowlane, a tym samym nie są one związane z okolicznościami przywoływanymi w postawionym zarzucie. Dostrzec należy przy tym, że organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia przybliżył motywy, którymi kierował się, gdy zmienił ocenę prawną występująca w przedmiotowej sprawie. Tym samym nie można w sposób skuteczny podnosić zarzutu naruszenia postanowień art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. W dalszej kolejności wskazano na naruszenie postanowień art. 10 cytowanego Kodeksu poprzez nie zawiadomienie strony o wszczęciu przedmiotowego postępowania. Przywołany tu zarzut nie jest trafny, albowiem skarżąca w prowadzonym postępowaniu uczestniczyła. Nawet gdyby organ administracji publicznej nie poinformował strony postępowania administracyjnego o wszczęciu postępowania administracyjnego, a następnie zapewnił tej stronie czynny udział w prowadzonym postępowaniu, to takie uchybienie nie miałoby żądnego wpływu na wynik prowadzonego postępowania. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca uczestniczyła w sposób aktywny w prowadzonym postepowaniu, tym samym podniesiony tu zarzut uznany musi być na chybiony. W rozpoznawanej skardze wskazano na naruszenie postanowień art. 6 przywoływanego Kodeksu poprzez nie zamieszczenie w decyzji podstawy materialnoprawnej, a ograniczono się wyłącznie do przepisu kompetencyjnego. Tak sformułowany zarzut abstrahuje od treści wydanych rozstrzygnięć. W postanowieniu organu pierwszej instancji w sposób czytelny w postawie prawnej wskazano zarówno przepisy prawa materialnego jak i procesowego, natomiast zaskarżone rozstrzygnięcie odwołuje się do prawa procesowego. Takie zamieszczenie podstaw prawych w obu kontrolowanych rozstrzygnięciach uznać należy za prawidłowe i nie naruszające przepisów prawa. Zauważyć trzeba, że przesłanką uwzględnienia wniesionej skargi byłoby wydanie decyzji bez podstawy prawnej, czyli wówczas, gdy w porządku prawnym brak byłoby stosownych regulacji. W rozpoznawanej sprawie tego typu sytuacja nie występuje, albowiem organy administracji publicznej przywołały stosowne przepisy i nie dopuściły się w tym zakresie uchybień. Jako ostatni zarzut procesowy podniesiono naruszenie postanowień art. 105 § 1 powyższego Kodeksu poprzez nie zastosowanie tego przepisu i nie umorzenie prowadzonego postępowania w sytuacji, gdy wykonane prace wykonane zostały legalnie. Podniesienie przedmiotowego zarzutu jest wyrazem braku zrozumienia dla rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji publicznej. Już z analizy stanu faktycznego wynikało, że zgłoszenie budowy garażu nie może być utożsamiane ze zgłoszeniem budynku pełniącego inną funkcję. Skoro strona skarżąca wykonała określone prace budowlane związane z budową budynku mającego pełnić funkcję garażu z płyt wielowarstwowych, a budynek ten takiej funkcji nie pełni, to tym samym uruchomienie spornego postępowania było zasadne, a podjęte rozstrzygnięcie odpowiada obowiązującym przepisom prawa budowlanego. W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego wskazano na naruszenie postanowień art. 48 ust. 1 pkt. 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt. 14 ustawy Prawo budowlane sprowadzające się do zastosowania błędnej jego wykładni i uznania, że budowa spornego budynku wymaga pozwolenia na budowę. Tak sformułowany zarzut nie może być uznany, albowiem zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 pkt. 14 nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, lecz wymaga zgłoszenia budowa wolno stojących: parterowych budynków gospodarczych, garaży oraz wiat. Przy czym zgłoszenie budowy jednego z wymienionych rodzajów obiektów budowlanych nie oznacza zgłoszenia ich wszystkich. Zatem zgłoszenie budowy garażu uprawniało stronę skarżącą do budowy garażu, a nie budynku gospodarczego. W konsekwencji organy administracji w sposób prawidłowy zinterpretowały przepisy prawa materialnego i nie dopuściły się w tym zakresie ich naruszenia. Jako kolejny zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego wskazano art. 29 ust. 1 pkt. 14 powyższej ustawy i przyjęcie, że budowa spornego budynku wymaga pozwolenia na budowę. Jak zostało to już powyżej zaznaczone budowa budynku gospodarczego do 35 m nie wymaga pozwolenia na budowę lecz wymaga uzyskania zgłoszenia. Przy czym zgłoszenie budowy garażu nie zastępuje zgłoszenia budowy budynku gospodarczego. Tym samym w rozpoznawanej sprawie występuje samowola budowlana i legalizacja tej samowoli przeprowadzana jest w identycznej procedurze dla pozwolenia na budowę i zgłoszenia. Tym samym w omawianym zakresie ograny administracji nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego uzasadniającego uwzględnienie wniesionej skargi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę