II SA/Gl 993/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant st. sekr. sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi O.K. i H.K na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] , wydaną na podstawie 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nakazał O. i H. K. rozbiórkę wiaty zlokalizowanej w granicy z działką nr 1 na posesji nr [...] przy ul. [...] w S. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r., nr [...]. Na skutek skargi O. i H. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 54/06 uchylił decyzje organów obu instancji wskazując, że wydanie tych aktów nie zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym – przedmiotowa wiata mimo dowodu z oględzin nie została zwymiarowana i nie opisano jej konstrukcji, w toku postępowania naruszono zasadę bezpośredniości, a dowód z przesłuchania świadka przeprowadzono z uchybieniem czynnego udziału skarżących w postępowaniu. Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. ponownie rozpoznając sprawę nakazał O. i H. K. rozbiórkę wiaty, ustalając, że jej zrealizowanie nastąpiło w wyniku przebudowy, gdyż zostały zmienione charakterystyczne parametry, takie jak długość i wysokość obiektu. Dla terenu, na którym znajduje się wiata brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a inwestor nie posiadał ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy, co uniemożliwia legalizację obiektu. Decyzją z dnia [...]r., nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał, że przepis art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156. poz. 1118 ze zm.) można zastosować dopiero wówczas, gdy w następstwie czynności właściwego organu administracji publicznej nie zaistnieją przesłanki uzasadniające zalegalizowanie obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Użyte w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego wyliczenie ma charakter przykładowy, tymczasem organ pierwszej instancji pominął całkowicie kwestię zgodności z innymi przepisami o planowaniu zagospodarowania przestrzennego. Brak miejscowego planu lub decyzji o warunkach zabudowy nie oznacza, że inwestor nie może przedłożyć innych dokumentów, a organ nie może we własnym zakresie zbadać tej zgodności. Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, nakazał O. i H. K. rozbiórkę wiaty. Ustalając, że dla terenu, na którym znajduje się wiata brak jest obowiązującego miejscowego planu, a inwestor nie posiadał ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy organ stwierdził, że nie posiada uprawnień do badania zgodności zabudowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co stanowiło podstawę do rozstrzygnięcia tej kwestii przez Pracownię Projektowo-Urbanistyczną Urzędu Miejskiego w S. Podmiot ten ustalił, że brak jest zgodności zrealizowanej wiaty z ukształtowanym już porządkiem planistycznym na tym obszarze. Decyzją z dnia [...] r., nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. po raz drugi uchylił decyzję orzekającą o rozbiórce obiektu i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, uznając za zasadny zarzut niedostatecznego rozpatrzenia możliwości legalizacji obiektu z uwagi na stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności z Konstytucją przepisów art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b i art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego w częściach dotyczących wyrażenia "w dniu wszczęcia postępowania". Organ nie może zatem nakazać rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, jeżeli inwestor przedstawi decyzję o warunkach zabudowy bez względu na termin jej uzyskania. Dopiero nieprzedłożenie przez inwestora w wyznaczonym terminie decyzji o warunkach zabudowy uprawnia organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji w oparciu o art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Kontynuując postępowanie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] nakazał O. i H. K. wstrzymanie robót budowlanych dotyczących wybudowanej wiaty oraz przedłożenie w terminie do dnia [...]r.: - czterech egzemplarzy inwentaryzacji budowlanej wykonanych robót; - oceny o przydatności obiektu do użytkowania, a także w razie potrzeby wskazanie czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem; - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącej przedmiotowej inwestycji. Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał O. i H. K. rozbiórkę wiaty zlokalizowanej w granicy z działką nr 1 na posesji nr [...] przy ul. [...] w S. wskazując w uzasadnieniu, że zobowiązani w wyznaczonym terminie nie dopełnili obowiązku nałożonego w/w postanowieniem. Na skutek odwołania wniesionego przez O. i H. K. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...]r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podniósł, że na skutek wyroku Sądu administracyjnego z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 54/06 organ pierwszej instancji przeprowadził ponownie postępowanie w sprawie samowolnej budowy wiaty. Ustalono, że istniejący uprzednio obiekt drewniany na konstrukcji stalowej o długości 6-8 m w odległości 6 m od ściany garażu został rozebrany, a w jego miejsce zbudowano, bez wymaganego przepisami pozwolenia na budowę, wiatę o wymiarach 14,60 x 5,10 m stykającą się ze ścianą garażu. Częściowe wykorzystanie rurowych podpór poprzedniej wiaty po jej rozebraniu, do budowy nowej o dwukrotnie większej powierzchni zabudowy i w zmienionej lokalizacji, nie może zmienić zakwalifikowania wykonanych robót jako budowy nowego obiektu. Zaś zrealizowanie wiaty o powierzchni zabudowy powyżej 25 m 2 nie jest zwolnione od wymogu posiadania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Następnie organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem z dnia [...] r. PINB w S. nakazał O. i H. K. dostarczenie w terminie do dnia [...]r. dokumentów wymaganym do legalizacji obiektu, a brak wykonania tego obowiązku skutkował nakazem rozbiórki. Przed wydaniem decyzji organ powiadomił strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem bądź przełożenia nowych dowodów w sprawie, strony z tego prawa jednak nie skorzystały. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy stwierdził, że wiata jest zadaszeniem opartym na podporach, nie posiadającym ścian lub posiadającym maksymalnie trzy ściany. Wobec tego rozbiórka zadaszenia jest rozbiórką wiaty. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem odwołujących, że wykonano jedynie remont wiaty z tego powodu, że remontem jest wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie bieżącej konserwacji. Zatem rozebranie obiektu i wybudowanie w jego miejsce obiektu dwa razy większego, nawet przy pozostawieniu jego części jest budową nowego obiektu. Nie zgadzając się z zarzutem nierozpatrzenia dowodów przedłożonych przez inwestorów organ, powołując się także na dokumentację sporządzoną z urzędu lub dostarczoną przez druga stronę postępowania, wskazał, że poprzedni obiekt drewniany na konstrukcji stalowej został rozebrany na przełomie [...]r. W drugiej połowie [...] r. wybudowano nową wiatę dwukrotnie większą o powierzchni zabudowy 74,5 m.2 Zdaniem organu drugiej instancji w przypadku budowy nowego obiektu nakazowi rozbiórki podlega cały obiekt niezależnie od wykorzystania jakiegoś elementu pozostałego po poprzedniej zabudowie. O rozbiórce części obiektu można bowiem mówić w przypadku jego rozbudowy. Odnosząc się z kolei do zarzutu braku powiadomienia pełnomocnika stron o przesłuchaniu jednego ze świadków, organ odwoławczy uznał ten zarzut za bezpodstawny. Odpierając zaś zarzut niezwymiarowania obiektu poprzedniego stwierdził, że kwestia istotnej różnicy wymiarów tamtego obiektu i obecnego nie ma wpływu na uznanie wykonanej budowy za samowolę budowlaną. W ustawowym terminie O. i H.K., reprezentowani przez radcę prawnego, złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. wnosząc o uchylenie tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...]r., zasądzenie kosztów postępowania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skarżący zarzucili organom obu instancji naruszenie: - art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego podnosząc, że organy nie stosując się do zaleceń Sądu zawartych w wyroku z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 54/06 jedynie zwymiarowały wiatę i dokonały opisu jej konstrukcji, jednak nadal informacje te nie zostały wykorzystane, gdyż w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]r., organ pierwszej instancji wskazał, że wybudowana wiata styka się z budynkiem garażu na całej długości, tymczasem łączy się ona z tym budynkiem jedynie bocznym podparciem pokrycia dachowego. Nieprecyzyjne są także opisy dotyczące posadowienia słupów nośnych w gruncie; - art. 8 i art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności poprzez: nadużywanie określenia "samowola budowlana" w stosunku do przedmiotowej wiaty, przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka z naruszeniem art. 79 § 1 Kpa, błędną interpretację dowodu w postaci rachunku z dnia [...]r. przyjmując, że jest to rachunek "za wykonanie nowej konstrukcji wiaty", podczas gdy z dokumentu tego wynika, że wykonano "konstrukcję stalową wiaty", brak zawiadomienia pełnomocnika o przesłuchaniu jednego ze świadków. W oparciu o te zarzuty skarżący podnieśli, że przesłuchiwani w sprawie świadkowie jednoznacznie potwierdzili, że wiata w obecnym kształcie jest wynikiem "przeróbki" (przebudowy), poprzednio istniejącego obiektu, która nastąpiła w latach 1999 - 2000. Zwrócili uwagę na oświadczenia świadków oraz rachunki potwierdzające wykonanie licznych prac remontowych w istniejącej wiacie. Położona w 1999 r. kostka brukowa na całym podłożu wiaty, pozostaje nienaruszona do chwili obecnej, co świadczy, że obecna wiata powstała w wyniku zamontowania nowego zadaszenia na istniejącej wcześniej stalowej konstrukcji nośnej (słupy). Oświadczyli ponadto, że nie występowali oni nigdy o legalizację przedmiotowego obiektu. Skarżący odnosząc się do pisma Kierownika Pracowni Projektowo-Urbanistycznej Urzędu Miejskiego w S. z dnia [...]r., zwrócili uwagę, że wiata nie została wybudowana w całości jako obiekt nowy, lecz jest efektem remontu istniejącego wcześniej obiektu, nie powoduje zacienienia działki sąsiedniej, gdyż jej wysokość jest mniejsza niż dopuszczalne 5 m, nadto obiekt ten był elementem ładu przestrzennego zabudowy w czasie, gdy na sąsiedniej działce były jeszcze nieużytki. Nawiązując do postanowienia PINB w S. z dnia [...]r., skarżący zwrócili uwagę na stanowisko ich pełnomocnika w tym zakresie zawarte w piśmie z dnia [...]r. Powołując się na przedstawione w sprawie dowody skarżący podkreślili, że organ nie wskazał, dlaczego odmówił tym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, a oparł się na dowodach przeprowadzonych z urzędu. Zarzucili ponownie organowi niepodjęcie żadnych działań mających na celu ustalenie rozmiarów drewnianego obiektu, brak wskazania podstawy faktycznej zakwalifikowania rzeczywistych zdarzeń jako "wybudowania wiaty... bez wymaganego pozwolenia na budowę" oraz niewyjaśnienia motywacji, którymi kierował się współwłaściciel (od 2000 r.) sąsiedniej nieruchomości, inicjując w 2005 r. postępowanie w sprawie. Ponadto podkreślili, że w latach 1999 - 2000 przeprowadzili jedynie remont istniejącego obiektu gospodarczego bez zmiany jego pionowej konstrukcji nośnej. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wnosząc o jej oddalenie zwrócił uwagę, że zarzuty dotyczące prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego nie uwzględniają faktu jego uzupełnienia w dalszym ciągu postępowania i naprawienia przez organ błędów formalnych w tym zakresie. W odniesieniu do zarzutu wydania zaskarżonej decyzji mimo zajęcia przez pełnomocnika inwestorów stanowiska pismem [...] r. organ wskazał, że pismo to stanowiło polemikę z uzasadnieniem postanowienia wstrzymującego roboty budowlane i nakładającego obowiązki do wykonania, zaś inwestorzy nie dostarczyli wymaganych dokumentów. Organ odwoławczy wskazał, że we wszystkich zgromadzonych dokumentach oraz wydanych aktach administracyjnych jest przedstawiona sprawa rozebrania obiektu budowlanego poprzednio istniejącego i budowa nowego. Zaś rozebranie obiektu nawet mimo pozostawienia kilku rur - podpór, po czym odbudowanie go w znacznie większych rozmiarach jest budową nowego obiektu. Budowa obiektu o powierzchni zabudowy około 60 m2 z przeznaczeniem do stałego użytkowania nie jest zwolniona z wymogu uzyskania pozwolenia na budowę. Brak takiego pozwolenia podlega rygorom art. 48 Prawa budowlanego. Kwestia zakwalifikowania wykonanych robót jako samowoli budowlanej wynika z ocennej kwalifikacji tych robót przez organ nadzoru budowlanego, w oparciu o definicję robót budowlanych i obiektów z art. 3 Prawa budowlanego, a o samowoli budowlanej przesądza samo wykazanie, że roboty budowlane (budowa) zostały wykonane bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zdaniem organu odwoławczego w zaskarżonej decyzji uwzględniono zalecenia Sądu zawarte w wyroku z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 54/06 oraz odniesiono się do wszystkich zebranych dokumentów obydwu stron postępowania i wbrew sugestiom skarżących również dokumenty przedstawione przez inwestorów potwierdzają wydane rozstrzygnięcie. Ustosunkowując się do wniosków skargi uczestnik postępowania S. Z. w piśmie procesowym z dnia [...]r. wniósł o jej oddalenie. Wskazując na bezpodstawność zarzutów zawartych w skardze m.in. zwrócił uwagę, że na organie ciąży obowiązek umożliwienia stronie wypowiedzenia się do przeprowadzonych dowodów, a nie obowiązek przyjęcia jako swojej oceny tych dowód lub stanowiska wobec nich wyrażonego. Nadto potwierdził, że wymiary wiaty wynoszą 14,60 x 5,10 m, czyli ich powierzchnia przekracza 25 m2 , zaś wymiary poprzedniej wiaty były o połowę mniejsze. W piśmie procesowym z dnia [...]r. pełnomocnik skarżących podkreślił, że głównym zarzutem skarżących jest prowadzenie postępowania pod przyjętą a priori tezę, że przedmiotowa wiata stanowi samowolę budowlaną i to na podstawie jedynego dowodu w postaci oświadczenia sąsiada, który nabył sąsiednią działkę dopiero w [...] r. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W oparciu zaś o kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2007 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), należało dokonać kontroli tej decyzji. W punkcie wyjścia rozważań należy stwierdzić, że stosowanie przez organy nadzoru budowlanego przepisu art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, uzależnione jest od precyzyjnego ustalenia, że po pierwsze – obiekt budowlany lub jego część w stosunku do którego prowadzono postępowanie pozostaje w budowie lub wybudowany został bez wymaganego pozwolenia na budowę i po drugie – przeprowadzone zostało postępowanie legalizacyjne, którego wyniki wykluczają legalizację z przyczyn, o których mowa w ust. 2, względnie gdy podmiot zobowiązany nie spełnił w wyznaczonym terminie obowiązków wymienionych w ust. 3. Słusznie zatem przyjął organ odwoławczy, że fakt niewykonania przez skarżących w terminie nałożonych na nich obowiązków, określonych w postanowieniu z dnia [...]r., sam przez się nie przesądzał jeszcze o konieczności orzeczenia o rozbiórce spornej wiaty usytuowanej na ich działce. Należało bowiem wykazać, że inwestorzy dopuścili się tzw. samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie może być i nie jest kwestionowane, że postępowanie prowadzone było w stosunku do obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, świadczy o tym charakter spornego obiektu, rodzaj użytych materiałów, jego wielkość i pełniona funkcja użytkowa. Obiekt ten, zwany wiatą, posiada konstrukcję stalową, dziewięć stalowych słupków o średnicy 9 cm osadzonych na podłożu z kostki, częściowo fundamencie, zostało połączonych po zespawaniu kątownikami, całość zadaszono blachą trapezową, wykonano także rynny spustowe. Do wiaty, o wymiarach 14,6 x 5,10 m, doprowadzono wodę i energię elektryczną, wiata została zamknięta ( jedna ze ścian łączy się z budynkiem). Biorąc pod uwagę pełnioną funkcję słusznie uznały organy, że tego rodzaju obiekt stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 w związku z art. 28 ust. 1 pkt 8 Prawa budowlanego. Realizacja takiego obiektu, którego powierzchnia zabudowy przekracza 25 m2, wymaga pozwolenia na budowę, a roboty przy ich wykonywaniu winny być kwalifikowane jako budowa ( art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego ). W rozpoznawanej sprawie bezspornym było, że na działce skarżących do połowy 2000 r. istniał drewniany obiekt, częściowo również o konstrukcji stalowej, nazywany szopą, jednakże o powierzchni zabudowy znacznie mniejszej, w każdym razie obiekt ten nie przylegał bezpośrednio do budynku. Wynika to ze stanowiska samych skarżących, potwierdzili to również świadkowie J. P., A. P., L. M., nadto wynika to z oświadczeń M. J., częściowo J. M. Wbrew odmiennym twierdzeniom skarżących robót budowlanych wykonanych przy tym obiekcie w [...] r. nie można potraktować jako remontu. Przez roboty budowlane polegające na remoncie Prawo budowlane w art. 3 pkt 8 nakazuje rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowania wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Tymczasem z treści zeznań powołanych wyżej świadków ( zeznania świadka E. S. niczego do sprawy nie wniosły) wynika jednoznacznie, że powstały w na przełomie lata i jesieni [...] r. obiekt jest zupełnie innym, o większych gabarytach niż dotychczasowy. Treść zeznań tych świadków w odniesieniu do wielkości obiektu koresponduje z zapisami na mapie z [...] r. oraz szkicu i mapie z [...]r., także ze złożoną fotokopią zdjęcia pochodzącego sprzed [...] r. Potwierdza to także treść oświadczenia J. M., który uczestniczył w robotach budowlanych ( oświadczył m.in. że zabrał deski z dotychczasowej szopy drewnianej). Powoływanie się skarżących na rachunek z [...]r. oraz oświadczenie K. M. ustaleń tych nie podważa. Rachunek stwierdza jedynie wykonanie "konstrukcji stalowej dachu", co w toku postępowania nie było kwestionowane. Z kolei stwierdzenie "K. M., że konstrukcja nośna nie była wymieniona" nie wykazuje, że w trakcie prac w [...] r. doszło do remontu istniejącego obiektu. Użycie przy realizacji istniejącej obecnie wiaty dotychczasowych słupków metalowych tworzących konstrukcję samo przez się nie oznacza, że wykonano remont. W sposób przekonywujący stwierdził organ odwoławczy, że w wyniku przeprowadzonych robót doszło w istocie do rozbiórki istniejącego obiektu ( rozebrano zadaszenie, ściany zewnętrzne z desek ), a wykorzystanie dotychczasowych słupków stalowych i użycie kilku nowych utworzyło nową konstrukcję, na której umieszczono zadaszenie z blachy trapezowej. Okoliczność, że w trakcie robót nie wymieniono podłoża z kostki nie stanowi żadnego argumentu mogącego podważyć ustalenia organu, iż wykonano nowy obiekt z innych materiałów, o większej powierzchni zabudowy i wysokości oraz kształcie i tym samym kubaturze. Akceptacja ustaleń organu co do rodzaju i rozmiaru wykonanych robót budowlanych w [...] r. oznacza również, że brak jest podstaw do uznania, że w rzeczy samej doszło do przebudowy. Uwzględniając definicji robót budowlanych polegających na przebudowie ( art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego ) należy stwierdzić, że zmiana takich parametrów użytkowych lub technicznych jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość oznacza, że wykonane roboty nie mogą być uznane za przebudowę istniejącego obiektu. Mając powyższe na uwadze nie można zgodzić się z zarzutem strony skarżącej, że w toku postępowania nie zostały wyjaśnione wszystkie, istotne dla wyniku sprawy okoliczności. Wprost przeciwnie, zebrany materiał dowodowy upoważniał organ do poczynienia tego rodzaju stanowczych ustaleń, nie doszło więc do naruszenia proceduralnych norm art. 7 i art. 77 Kpa. Nie sposób również w sposób skuteczny postawić zarzutu, by organ z obrazą art. 80 Kpa niewłaściwie ocenił zebrany materiał dowodowy, czego dowodem są pisemne motywy zaskarżonej decyzji, odpowiadające konstrukcji prawidłowego uzasadnienia. Organ odwoławczy zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 Kpa wskazał fakty, które uznał za udowodnione, a ponadto na dowody, na których się oparł, wyjaśnił również przyczyny z powodu których dowodom przeciwnym odmówił wiarygodności. Zgodzić się jedynie przyjdzie z zarzutem strony skarżącej, że dowód w postaci przesłuchania świadka A. P. został przeprowadzony z naruszeniem art. 79 § 1 Kpa, gdyż bez zawiadomienia pełnomocnika skarżących. Jednakże w ocenie Sądu uchybienie to nie wywarło wpływu na końcowy wynik sprawy. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że nie każde, ale tylko istotne naruszenie przepisów postępowania i to takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy uzasadnia uchylenie kontrolowanej decyzji ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Autor skargi ograniczył się zaś do zgłoszenia tego zarzutu nie przeprowadzając argumentacji w powyższym zakresie. Ponadto należy mieć na względzie, że treść zeznań świadka A. P. nie różniła się od zeznań świadka J. P., złożonych tego samego dnia przy uczestnictwie pełnomocnika skarżących. Z tych wszystkich powodów za odpowiadającą prawu należy uznać decyzję orzekającą o rozbiórce obiektu na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Niewykonanie przez skarżących nałożonych na nich obowiązków, które umożliwiłyby legalizację, uprawniało organ nadzoru budowlanego do podjęcia takiej decyzji. Ubocznie jedynie zauważyć przyjdzie, że wyznaczony przez organ pierwszej instancji termin ( ponad 6 miesięcy ) był wystarczający na wykonanie w całości nałożonych na nich obowiązków. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.