II SA/Gl 998/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [A] S.A. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w kwestii wniosku pełnomocnika strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik działający w imieniu [A] S.A. w K. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r., utrzymującą w mocy rozstrzygniecie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...], którym wymierzono Spółce karę w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych tytułem naruszenia przepisów dotyczących transportu drogowego. W skardze zawarto wniosek adresowany do organu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z póżn. zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), ewentualnie, w przypadku jego nieuwzględnienia przez organ, zwrócono się do Sądu wnosząc o wstrzymanie wykonania aktu na zasadzie 61 § 3 p.p.s.a. Motywując wniosek pełnomocnik strony powołał się na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej Spółce znacznej szkody majątkowej i niemajątkowej oraz spowodowanie trudnych do przezwyciężenia skutków. W pierwszej kolejności wskazano na utratę prestiżu w związku z obarczeniem skarżącej Spółki odpowiedzialnością za zdarzenie, które zdaniem autora wniosku zostało błędnie ocenione po nierzetelnym przeprowadzeniu postępowania przez organ. Dalej pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji Spółka utraci zdolność prowadzenia działalności gospodarczej, bowiem zapłata nałożonej kary zwiększy koszty o prowizję bankową związaną z jej zapłatą, a ponadto zablokowanie środków na poczet kary uniemożliwi jej wywiązywanie się ze zobowiązań zarówno publicznoprawnych, jak i prywatnych. Odnosząc się do wniosku strony skarżącej organ w odpowiedzi na skargę podniósł, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z uwagi na fakt, że instytucja ta jest wyjątkiem od zasady wykonalności ostatecznych aktów administracyjnych, ewentualne uwzględnienie takiego wniosku strony musi być szczególnie umotywowane. Jednak to na stronie występującej z takim wnioskiem spoczywa obowiązek przedstawienia konkretnych okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a zatem czy zastosowanie tej instytucji w stosunku do wnioskodawcy jest zasadne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt II GSK 2060/11, LEX nr 984625). W realiach rozpoznawanej sprawy chodzi o ocenę na podstawie wskazanych przez stronę we wniosku okoliczności, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wywołane uiszczeniem przez skarżącą Spółkę wymierzonej kary, jeżeli okazałoby się, że w wyniku uchylenia decyzji zapłata ta nie powinna być dokonywana. Zdaniem Sądu pełnomocnik [A] S.A. w K. nie przedstawił takich okoliczności, a nadto żadnych dokumentów, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ograniczył się on bowiem do twierdzeń, że uiszczenie wymierzonej kary w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych spowoduje utrudnienie czy nawet uniemożliwienie prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę z uwagi na zwiększenie kosztów tej działalności czy zaległości płatnicze w stosunku do Skarbu Państwa, pracowników i dostawców. Nie poparto jednak tych twierdzeń odpowiednimi dokumentami czy wyliczeniami, przedstawiającymi obecną sytuację finansową skarżącej Spółki, w szczególności wysokość jej przychodów i kosztów oraz stan majątkowy, Sąd zatem nie mógł dokonać oceny, czy wystąpienie okoliczności, na które powołuje się pełnomocnik strony, jest prawdopodobne. Nie mając żadnych danych na temat rozmiarów prowadzonej działalności nie można stwierdzić, że uiszczenie kwoty 8000 (osiem tysięcy) złotych czy kosztów prowizji bankowej stanowiłoby trudne do przezwyciężenia skutki dla dalszego funkcjonowania przedsiębiorstwa. Niezrozumiałe jest również powołanie się przez pełnomocnika na utratę prestiżu w stosunku do kontrahentów, co ma być jego zdaniem związane z wykonaniem ostatecznej decyzji, a więc z zapłatą kary, podczas gdy postępowanie administracyjne zakończyło się wydaniem niekorzystnego dla skarżącej Spółki rozstrzygnięcia, a zapłata kary jest tylko konsekwencją tego faktu. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.