II SA/Ka 1083/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędziowie WSA Stanisław Nitecki Włodzimierz Kubik (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Elwira Massel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2005 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu o d d a l a s k a r g ę su. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. zaskarżoną decyzją , wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...], którą ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obiektu handlowo-magazynowego na działce nr [...] położonej w C. przy ul. [...]. Decyzja organu I instancji została wydana na wniosek A. i A.S., a dotyczyła zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie dwukondygnacyjnego budynku wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa działka położona była w jednostce oznaczonej jako 04.06 -10 strefa przemysłowo-usługowa. Funkcja dominująca: drobna wytwórczość, usługi, przemysł nieuciążliwy (czystość ekologiczna). W świetle innych zapisów planu, przedmiotowa nieruchomość położona była ponadto w strefie ochrony krajobrazu i działalność inwestycyjna musiała być ekspozycyjnie podporządkowana nadrzędności wartości krajobrazowych i założenia urbanistycznego [...]. Mieściła się ona także w strefie ochrony widokowej [...], w której dopuszczano zabudowę pod warunkiem każdorazowego przedstawienia władzy budowlanej analizy widokowej [...] pod kątem wysokości proponowanej zabudowy i proporcji w stosunku do zespołu [...]. W związku z tymi ostatnimi zapisami planu miejscowego decyzja Prezydenta Miasta C. została także pozytywnie uzgodniona przez Ś. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Odwołanie od opisanej decyzji Prezydenta Miasta wniosła J.M., właścicielka zabudowanej budynkiem mieszkalnym działki oznaczonej numerem [...] (ul. [...]) sąsiadującej z terenem przyszłej inwestycji. Zdaniem odwołującej się wybudowanie obiektu handlowo-magazynowego wpłynie negatywnie na korzystanie z jej budynku z powodu uciążliwości związanych z hałasem i spalinami, co będzie wynikiem wzmożonego ruchu samochodów obsługujących planowaną do realizacji [...]. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazał na treść art. 40 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.) – dalej u. o z. p. Zgodnie z tym przepisem celem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu było przesądzenie czy zamierzona inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego. Skoro zaś, zdaniem Kolegium, zamierzona inwestycja była zgodna z obowiązującymi wówczas zapisami planu oraz zawierała niezbędne elementy określone w art. 42 ust. 1 u. o z. p. to organ I instancji nie mógł odmówić jej wydania wobec brzmienia art. 43 tej ustawy. Kolegium wskazało także, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich znajdzie swą pełną konkretyzację na etapie pozwolenia na budowę. W skardze wniesionej jeszcze do NSA J.M. podniosła, że planowana inwestycja na sąsiedniej działce pogorszy i tak już trudne warunki mieszkaniowe jej i zamieszkującej z nią rodziny. Wskazuje obok argumentów przytoczonych w odwołaniu także na okoliczność, że realizacja planowanego obiektu budowlanego spowoduje zacienienie jej działki oraz posadowionego na niej niskiego budynku mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podając, że wobec zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym było ono związane normą zawartą w art. 43 u. o z. p. i nie mogło odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wobec zgodności zamierzenia z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pismem procesowym z dnia [...] skarżąca J.M. podtrzymała w całości swoje stanowisko oraz argumenty zawarte w kolejnej jej skardze do sądu administracyjnego. Skargę tę wniosła ona w dniu [...], na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...], którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. udzielającą A. i A.S. pozwolenia na budowę. Na adres Sądu wpłynęło także pismo A. i A.S. z dnia [...] wraz z załącznikami. W piśmie tym uczestnicy postępowania wskazują, że budynek użytkowany przez skarżącą jest posadowiony na dwóch działkach, w tym na objętej ich współwłasnością i przeznaczonej do zainwestowania działce [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiona skarga nie mogła odnieść skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny właściwy do jej rozpoznania zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym jak i nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy stwierdzić, że zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem. Kontrola ta polega na zbadaniu, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa materialnego i procesowego. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa stosownie do przepisów zawartych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. . Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej Poppsa, Sąd winien dokonać oceny wpływu stwierdzonego naruszenia na wynik sprawy. Jednocześnie należy podkreślić, że oceny powyższej Sąd dokonuje wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Przystępując do kontroli zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że w czasie jej wydawania dla obszaru działki o numerze [...] obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta C. zatwierdzony uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w C. dnia [...] nr [...] z oraz uchwałą Rady Miasta C. z dnia [...] nr [...]. Ta ostatnia uchwała została ogłoszona w Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] nr 21, poz. 150). Zgodnie z rysunkiem planu przeznaczona do zainwestowania działka znajdowała się w dwóch jednostkach strukturalnych oznaczonych symbolami [...] i [...]. Tekst planu odnoszący się do tej pierwszej jednostki stanowił, że jest to obszar strefy przemysłowo-usługowej z funkcją dominującą: drobna wytwórczość, usługi, przemysł nieuciążliwy (czystość ekologiczna). Natomiast druga jednostka zgodnie z tekstem planu stanowiła część odcinka ul. [...] od Al. [...] oraz część odcinka ul. [...]. Kierując się tymi zapisami organy obu instancji uznały, że zamierzenie inwestycyjne A. i A.S. polegające na budowie dwukondygnacyjnego budynku handlowo-magazynowego wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi (przyłączami) jest zgodne z powyższymi ustaleniami planu miejscowego. Obszar, którego dotyczyła zaskarżona decyzja objęty był także ochroną konserwatorską, mieścił się bowiem w strefie [...] ochrony krajobrazu i strefie [...] ochrony widokowej [...]. Położenie przedmiotowej nieruchomości w obu tych strefach nakładało na organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w związku z treścią art. 40 ust 3 i ust. 4 pkt 4 u. o z. p. obowiązek jej uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków, co nastąpiło wydanym w trybie art. 106 § 5 k. p. a. postanowieniem Ś. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] nr [...]. Zdaniem Sądu należy zaaprobować stanowiska organów obu instancji, że zamierzona inwestycja była zgodna z ustaleniami planu miejscowego. Wprawdzie zapisy planu odnoszące się do strefy [...] bezpośrednio nie wskazywały, iż w jej obszarze dopuszczalna była budowa obiektów magazynowo-handlowych (w zakresie pojęcia "usługi" nie mieści się bowiem pojęcie "handel"), to jednak należało uznać dopuszczalność realizacji takiego obiektu w tej strefie z uwagi na dopuszczalność lokowania w niej obiektów przemysłu nieuciążliwego. Wedle art. 46 ust. 2 u. o z. p. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Powyższy zapis oznacza, że aby uzyskać taką decyzję wnioskodawca nie musi mieć tytułu prawnego do planowanej pod zabudowę nieruchomości. Dysponowanie nieruchomością na cele budowlane jest bowiem wymagane dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga więc głównie kwestię zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującymi na obszarze przyszłej inwestycji ustaleniami planu miejscowego, a w braku planu z przepisami szczegółowymi. Zgodzić się należy jednak ze skarżącą, że ochrona jej interesu prawnego jako właścicielki zabudowanej nieruchomości sąsiadującej z terenem przyszłej inwestycji winna być zapewniona również na etapie decyzji o warunkach zabudowy, a nie dopiero na etapie pozwolenia na budowę, gdzie znajdzie ona, jak podało Kolegium, swoją pełną konkretyzację. Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 1 u. o z. p. decyzja o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu powinna zawierać między innymi określenie: rodzaju inwestycji, warunków wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisów szczególnych, jak również ustalenia w zakresie infrastruktury technicznej i wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Innymi słowy, omawiana decyzja wytycza ogólne podstawowe kierunki projektowanej inwestycji budowlanej, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom, przewidzianym w prawie budowlanym i przepisach o warunkach technicznych, w tym w zakresie usytuowania budowli w stosunku do innych obiektów i sąsiednich działek budowlanych. Odnosząc się jednak do podniesionych przez skarżącą zarzutów w odwołaniu, i skardze do sądu administracyjnego należy uznać je za nieuzasadnione. Organ I instancji w swojej decyzji wskazał, że projekt budowlany winien uwzględniać ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich (w tym skarżącej) przed m.in. hałasem i wibracjami, a także zapewnić dopływ światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Naruszenie tych nakazów w przedłożonym do zatwierdzenia organowi administracji architektoniczno-budowlanemu projekcie budowlanym winno zaś skutkować wydaniem odmownej decyzji. Oczywistym jest jednak, że ochrona przed hałasem i wibracjami, a także zapewnienie dopływu światła dziennego do pomieszczeń w budynku skarżącej przeznaczonych na pobyt ludzi nie może być absolutna. Projekt winien zapewniać jednak aby emisja hałasu na teren działki skarżącej mieściła się w dopuszczalnych granicach określonych przepisami z zakresu ochrony środowiska, a zacienienie sąsiedniej nieruchomości przez zrealizowany budynek mieściło się w granicach dopuszczanych przepisami określającymi warunki techniczne, jakim winny odpowiadać budynki. Skarżącej przyjdzie wreszcie wskazać, że stosownie do art. 3 u. o z. p. w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, nie tylko każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych, ale także każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny. Z tych wszystkich względów skarga nie mogła odnieść skutku i podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Poppsa w związku z art. 97 § 1 cytowanej ustawy przepisy wprowadzające (...).