II SA/Ka 1092/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.) Sędziowie NSA Łucja Franiczek Asesor WSA Rafał Wolnik Protokolant referent Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o d d a l a s k a r g ę Po ponownym rozpoznaniu sprawy, wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta C. decyzją z dnia [...] r. nr [...] ustalono na wniosek D. i Z. małżonków Ś. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego obejmującej wykonanie płyty balkonowej w poziomie stropu nad przyziemiem i nadbudowę pomieszczenia mieszkalnego nad wystającą częścią garażu oraz wykonanie dwóch lukarn w dachu na działce nr ewid. [...]obręb K. k.m. [...] przy ul. [...] w C. Jako podstawę prawną decyzji wskazał organ orzekający art. 104 kpa, art. 40 ust. 1 i 3 oraz art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 199 ze zm. – zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym) a nadto plan zagospodarowania przestrzennego miasta C. zatwierdzony uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w C. nr [...] z dnia [...] r. , zmieniony uchwałą Rady Miasta C. Nr [...] z dnia [...] r. ( zwanym dalej planem zagospodarowania przestrzennego miasta C.). Zgodnie z tym planem teren inwestycji położony jest w strefie zabudowy ekstensywnej ([...]) z dominującą funkcją domów jednorodzinnych, małych domów mieszkalnych oraz usług. W decyzji tej podano też wynikające z tego planu a obowiązujące na terenie inwestycji ograniczenia co do intensywności zabudowy i jej wysokości oraz ochrony ekspozycji i ochrony widokowej [...]. W uzasadnieniu decyzji organ orzekający stwierdził, że objęte nią zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego miasta C., a decyzja została uzgodniona ze [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. W odwołaniu od w/w decyzji, właścicielka sąsiedniej nieruchomości M. M. zarzuciła, że budynek inwestora został wybudowany bez jej zgody ścianą szczytową w granicy działek dobudowaną do jej budynku gospodarczego. Spowodowało to zablokowanie dopływu powietrza do kominów usytuowanych na jej budynku gospodarczym oraz do zniszczenia dachu i rynien tego budynku. Było to powodem licznych sporów, spraw sądowych i postępowań prokuratorskich. Jej nieruchomość jest zalewana nieczystościami z szamba inwestorów oraz wodą pochodzącą z mycia ich samochodów. Stwierdziła nadto, że balkon budynku inwestorów przylega bezpośrednio do jej działki, co narusza przepisy prawa budowlanego i dlatego też na planowaną inwestycję nie wyraża zgody. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji z powołaniem się m.in. na treść art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdziło, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stwierdza jedynie zgodność zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym na terenie gminy miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i stanowi przesłankę ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę. Zgodność tego zamierzenia z przepisami prawa budowlanego będzie zaś badana dopiero na etapie tego kolejnego postępowania tj. w przedmiocie wniosku o pozwolenie na budowę. Elementy ochrony praw osób trzecich na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wynikają zdaniem SKO z treści art. 40 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i zostały zrealizowane poprzez dokonane uzgodnienie ze [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Dalej stwierdziło, że skoro zgodnie z danymi podanymi we wniosku o ustalenie przedmiotowych warunków, zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z treścią planu zagospodarowania przestrzennego to zgodnie z treścią art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie tych warunków było obowiązkowe. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. M. stwierdziła, że nie wyraża zgody na proponowaną rozbudowę i nadbudowę bo nie jest pewna czy rozbudowana część budynku nie zostanie wykorzystana na prowadzenie uciążliwej dla niej działalności gospodarczej. Rozbudowa balkonu w granicy działek naruszy zaś jej prywatność w korzystaniu z jej posesji. W odpowiedzi na skargę SKO w C. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i podkreślając, że całościowo ochrona interesów osób trzecich będzie badana dopiero na etapie postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa a tylko pod tym względem podlega ona kontroli w postępowaniu sądowym zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1271 – zwanej dalej ustawą p.w.u.p.) Zgodnie z treścią art. 40 ust. 1 obowiązującej w czasie wydawania zaskarżonej decyzji ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z treścią art. 43 tej ustawy nie można odmówić ustalenia takich warunków, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro jak wynika z ustaleń decyzji organów obu instancji, czego skarżąca nie kwestionowała, że działka inwestorów położona jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta C. symbolem [...] jako strefa zabudowy ekstensywnej z dominującą funkcją domów jednorodzinnych, małych domów mieszkalnych oraz usług, to rozbudowa i przebudowa znajdującego się na tej działce budynku jednorodzinnego przez wykonanie płyty balkonowej w poziomie stropu nad przyziemiem, nadbudowanie pomieszczenia mieszkalnego nad częścią istniejącego w tym budynku garażu oraz wykonanie dwóch lukarn w dachu tego budynku, ustaleń tego planu co do przeznaczenia tego terenu nie narusza. Za bezskuteczne należy uznać w tym względzie obawy skarżącej, że być może nadbudowane pomieszczenie będzie wykorzystywane na prowadzenie uciążliwej działalności gospodarczej. Pomijając już okoliczność , że twierdzenie to nie zostało w żaden sposób udowodnione należy w tym względzie stwierdzić, że kwestionowane warunki zostały ustalone dla nadbudowy pomieszczenia mieszkalnego a nie gospodarczego do którego skierowane są zarzuty skarżącej. Nadto należy zważyć, że pomieszczenie to miałoby być wybudowane z przeciwległej strony budynku a nie od strony działki skarżącej. Skarżąca nie wykazała zatem w żaden sposób, że ta nadbudowa dotyczy w jakikolwiek sposób jej interesu prawnego w rozumieniu art. 50 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 – zwanej dalej ustawą p.s.a.) Za bezskuteczny na tym etapie postępowania inwestycyjnego należy uznać także zdaniem Sądu zarzut skarżącej dotyczący usytuowania planowanego balkonu. Zaskarżona decyzja o dokładnym jego usytuowaniu i rozmiarach bowiem nie przesądza. W szczególności nie przesądza czy ma być on wybudowany w granicy z działką skarżącej, względnie w zbliżeniu i jakim do tej granicy. W konsekwencji brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, iż w tym zakresie została ona wydana z naruszeniem wymagań dotyczących ochrony interesów skarżącej ( art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ). Jak to trafnie stwierdziło SKO kwestia ta będzie przedmiotem szczegółowego badania na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, gdzie w oparciu o projekt budowlany będzie możliwe skonkretyzowanie w tym względzie kwestionowanego zamierzenia inwestycyjnego. Tam też będzie podlegał badaniu logiczny zarzut skarżącej, że ewentualne usytuowanie balkonu w granicy działek naruszy prywatność skarżącej i jej rodziny w korzystaniu z jej nieruchomości. Gdy nadto zważy się, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu zawierała wynikające z obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego ograniczenia co do wskaźnika intensywności zabudowy i jej wysokości oraz została uzgodniona zgodnie z treścią art. 40 ust. 4 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ze [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, to skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.s.a.