II SA/Ka 1173/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Kaznowska Włodzimierz Kubik Protokolant st. sekr. Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi M.M., K.M., W.K., W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu o d d a l a s k a r g ę We wniosku z dnia [...] r. Spółka z o.o. A w P. postulowała ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na modernizacji Zakładu A w B. przy ul. [...]. Zgodnie z tym wnioskiem objęte nim zamierzenie inwestycyjne ma na celu zmniejszenie emisji hałasu w trakcie załadunku piasku do wieży produkcyjnej, poprzez zbudowanie nowoczesnej, cichej linii suszenia i transportu piasku za pomocą elewatora a nie transportu pneumatycznego. Projektowana suszarnia piasku ma być przy tym zlokalizowana w istniejącej już hali. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. m.in. na podstawie art. 39 i 40 ustawy z dnia 7 lipca 1999 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm. zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym/ i art. 104 Kpa, decyzją z dnia [...] r. nr [...] ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: rozbudowa i modernizacja Zakładu A na dz. nr [...] K.m. [...] przy ul. [...] w B. Zgodnie z charakterystyką inwestycji ma ona obejmować m.in. adaptację części magazynu wyrobów gotowych do celów produkcyjnych, rozbudowę istniejącej wieży produkcyjnej, modernizację placów i dróg, wykonanie przyłącza gazowego i elektrycznego oraz modernizację linii produkcyjnej. W decyzji powtórzono warunki pozytywnego uzgodnienia inwestycji sprecyzowane w wydanych dla tej inwestycji postanowieniach uzgadniających: Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D.G. Nr [...] z dnia [...] r. utrzymanego w mocy postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] oraz Starosty B. z dnia [...] r. Nr [...]. Powołując się na treść obowiązującego dla terenu inwestycji planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta B. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] r. zmienionego uchwałą tej Rady z dnia [...] r. Nr [...] organ orzekający stwierdził, że zamierzenie inwestycyjne jest z treścią tego planu zgodne. Zgodnie z tym planem działka nr [...] k.m. [...] przeznaczona jest na szerokości około 5 m od ulicy [...] pod drogę lokalną, na dalszej szerokości 25 m pod mieszkalnictwo o niskiej intensywności zabudowy, a pozostała część pod urządzenia obsługi polowej /symbol planu G-024L, 61MN i 13RPU/. Sama inwestycja mieści się w strefie planu oznaczonej symbolem G13RPU, dla której obowiązują ustalenia dla symbolu P – funkcje przemysłowe. Na terenie tym dopuszcza się m.in. realizację przemysłu, baz i składów. Organ I instancji powołał się też na opracowany dla objętego postępowaniem zamierzenia inwestycyjnego raport oddziaływania na środowisko, opracowany przez biegłego dr inż. I.A.K., zgodnie z którym rozbudowa i modernizacja zakładu A nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych norm w zakresie zanieczyszczeń przedostających się do powietrza atmosferycznego. Wskutek zmian załadunku piasku ulegnie zaś zmniejszeniu emisja hałasu. W odwołaniu od tej decyzji W.K. i W. K. zarzucili, iż przy jej podejmowaniu błędnie ustalono treść obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. oraz iż załącznikiem mapowym do tej decyzji objęto działkę nr [...] Km [...] nie należącą do inwestora. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 33, art. 38 ust. 1, art. 40 ust. 1 i 3, art. 43 i 46 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytaczając treść obowiązującego dla terenu inwestycji planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta B. oraz powołując się na opracowaną, co do interpretacji treści tego planu, opinią urbanistyczną mgr inż. arch. Z.P. podzielił ustalenie organu I instancji, że planowana inwestycja jest z treścią tego planu zgodna. Stwierdził także, że rozwój funkcji gospodarczej tego terenu "wpisany jest" w politykę przestrzenną jednostki strukturalnej "G". Spełniony też został nałożony zapisem planu rygor ochrony środowiska, co wynika z opracowanego dla spornej inwestycji raportu oddziaływania na środowisko oraz z dokonanych uzgodnień. Wyjaśniło również SKO, że teren inwestycji, dla której zostały ustalone warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, nie obejmuje działki nr [...], a jedynie działkę nr [...]. W skardze do sądu W.K., W.K., M. M. i K.M. wnieśli o uchylenie w/w decyzji SKO. Zarzucili, że zakład pracuje obecnie na 3 zmiany stwarzając dużą uciążliwość dla sąsiednich terenów zabudowy mieszkaniowej. Zdaniem skarżących przy ustaleniu warunków i opracowywaniu raportu oddziaływania na środowisko nie uwzględniono faktu, iż używany do produkcji piasek o granulacji pylistej uzyskuje się przez mielenie piasku w odpowiednich młynach, które też będą niewątpliwie instalowane. Raport oddziaływania na środowisko skarżący uznali za tendencyjny. Zwrócili uwagę na występujące a spowodowane działaniem zakładu zapylenie . Zdaniem skarżących występuje też sprzeczność planowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, a to z tego względu, że uciążliwość zakładu nie mieści się na jego terenie. W konsekwencji uznali, że zachodzi konieczność utworzenia na tym terenie obszaru ograniczonego użytkowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podnosząc, że zgłoszone w niej zastrzeżenia nie dotyczą zagadnień rozstrzyganych w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Dotyczą bowiem przestrzegania w praktyce ustalonych już warunków funkcjonowania zakładu z punktu widzenia zapewnienia wymagań ochrony środowiska. Ustaleń tych, poczynionych w odrębnym postępowaniu uzgadniającym, skarżący wcześniej nie kwestionowali. Na rozprawie sądowej w dniu 6 kwietnia 2005 r. skarżąca M. M. podkreślała uciążliwość zakładu powodowaną przez spaliny i hałas od samochodów przejeżdżających obok jej nieruchomości. Skarżący W.K. zwrócił zaś uwagę na nieprzestrzeganie przez Zakład A nałożonych na niego obowiązków co do wielkości emitowanego hałasu, likwidacji uciążliwego transportu, ograniczenia emisji pyłów oraz stworzenia ekranu z zieleni izolacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/. Zgodnie z art. 43 obowiązującej w dacie orzekania przez organy obu instancji ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Biorąc pod uwagę treść obowiązującego w dacie wydawania zaskarżonej decyzji planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., również zdaniem Sądu, objęte postępowaniem zamierzenie inwestycyjne jest z tym planem zgodne. Skoro teren inwestycji położony jest w strefie tego planu oznaczonej symbolem "G 13RPU" a dla strefy tej obowiązują ustalenia tego planu dla symbolu P tj. dla funkcji przemysłowych obejmujących m.in. tereny przemysłowe, to lokalizacja Zakładu A jest z tym planem zgodna. Oczywiście zakład taki powinien spełniać wynikające z zapisu dla tej funkcji rygory, o których mowa w skardze, dotyczące ochrony środowiska. Zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala jednak przyjąć, wbrew odmiennym twierdzeniom skarżących, że przy spełnieniu nałożonych zaskarżoną decyzją warunków, ustalonych w toku przeprowadzonego dla tej inwestycji /w trybie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm./ postępowania w sprawie oceny oddziaływania tej inwestycji na środowisko, rygory te zostaną spełnione. Należy zgodzić się przy tym ze stanowiskiem SKO, że ewentualne zastrzeżenia w tym względzie skarżący powinni zgłaszać kwestionując postanowienia uzgadniające Starosty B. z dnia [...]r., czego jednak w odpowiednim trybie nie uczynili. Postanowienie to zostało zaś wydane m.in. w oparciu o opracowany dla spornego przedsięwzięcia inwestycyjnego raport jego oddziaływania na środowisko. Zdaniem Sądu wnioski końcowe tego raportu nie zostały przez skarżących w zasługujący na akceptację sposób podważone. Zarzuty zgłoszone w tym przedmiocie zostały przez nich sformułowane zbyt ogólnie i z tego też względu nie mogą stanowić przedmiotu rzeczowych rozważań. Prawdą jest jednak, że raport ten nie uwzględnia kwestii oddziaływania na środowisko młynów do mielenia piasku, a to z tego względu, iż objęte postępowaniem zamierzenie inwestycyjne powstania i funkcjonowania takich młynów nie przewiduje. Urządzeń takich nie obejmował ani wniosek inwestora wszczynający postępowanie administracyjne ani też nie zostały one wymienione w decyzjach organów obu instancji. Z tego też względu ich funkcjonowanie nie mogło być przedmiotem raportu oddziaływania na środowisko. Z raportu tego nie wynika nadto aby w następstwie planowanej rozbudowy i modernizacji zakładu miało dojść do przekroczenia dopuszczalnych norm zapylenia i hałasu, czego najbardziej obawiają się skarżący. Na etapie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie można też z góry zakładać, że ustalone dopuszczalne normy hałasu i zapylenia, względnie inne ustalone decyzją organu I instancji warunki nie będą na etapie funkcjonowania zakładu przestrzegane. Gdyby tak istotnie było to skarżący byliby uprawnieni do dochodzenia w tym względzie swoich praw w oddzielnych postępowaniach. Obowiązek przestrzegania tych warunków ciąży też z urzędu na organach, które te warunki ustaliły. Powinny one też znaleźć odpowiednie odzwierciedlenie w ewentualnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie zostało też wykazane aby ewentualny hałas powodowany przez samochody ciężarowe, poruszające się w związku z działaniem zakładu, miał przekraczać dopuszczalne normy. Jest przy tym oczywiste, że w zasadzie każdego rodzaju działalność gospodarcza powoduje pewne uciążliwości dla otoczenia i środowiska, chodzi jednak o to aby szkodliwość ta nie przekraczała pewnych przewidzianych przepisami norm. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest zdaniem Sądu dostatecznych podstaw do przyjęcia aby normy takie, w odniesieniu do kwestionowania skargą inwestycji przy zachowaniu wynikającego z decyzji organów obu instancji zakresu przedmiotowego tej inwestycji, zostały przekroczone. Wobec powyższego skarga jako zdaniem Sądu nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze m./ w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./. SJ/