II SA/Ka 123/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz, Asesor WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Protokolant referent Arkadiusz Kmiotek, po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2004 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego oddala skargę Starosta Powiatu w K. decyzją dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 37k ust. 9 oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 z późn. zm.) przyznał M. O. prawo do świadczenia przedemerytalnego od dnia [...] w wysokości [...] zł miesięcznie. Jako uzasadnienie decyzji podał, że skarżący został zwolniony z przyczyn dotyczących zakładu pracy, z podmiotów i sektorów gospodarki narodowej objętych programami restrukturyzacyjnymi przyjętymi przez Radę Ministrów i spełnia wymogi do pobierania świadczenia przedemerytalnego w wysokości określonej w decyzji. Od decyzji tej pismem z dnia [...] które wpłynęło do Starostwa Powiatowego w K. w dniu [...] odwołanie wniósł skarżący, który podniósł, że przysługuje mu świadczenie przedemerytalne w wysokości 100 % przewidywanej emerytury. Pismem z dnia [...] M. O. cofnął odwołanie wniesione [...] w stosunku do decyzji z dnia [...] Jednakże pismem z dnia [...] podtrzymał wniesione [...] odwołanie od wyżej wymienionej decyzji Wojewoda Ś. postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 59 Kodeksu postępowania administracyjnego przywrócił skarżącemu termin do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] a jako uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia podał, że organ pierwszej instancji wbrew obowiązkowi wynikającemu z treści art. 133 Kodeksu postępowania administracyjnego nie przekazał odwołania wraz z aktami sprawy w terminie siedmiu dni do organu odwoławczego. Następnie Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...] Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 37k ust. 9 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda Ś. wskazał, że skarżący udokumentował łączne zatrudnienie przez [...] lat [...] miesięcy i [...] dni, a ostatni pracodawca [...] w C. rozwiązał stosunek pracy ze skarżącym po ustawowym okresie wypowiedzenia z przyczyn ekonomicznych (likwidacja stanowiska) na podstawie art. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy (Dz. U. z 1990 r. Nr 4, poz. 19). Organ rentowy decyzją z dnia [...] ustalił dla skarżącego emeryturę w wysokości [...] zł. W następstwie tej decyzji organ pierwszej instancji przyznał wyżej wymienionemu świadczenie przedemerytalne w wysokości 100 % emerytury, co wynika z postanowień rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 kwietnia 1999 r. w sprawie ustalenia świadczeń przedemerytalnych dla osób zwolnionych z przyczyn dotyczących zakładu pracy z podmiotów gospodarki narodowej objętych programem restrukturyzacji przemysłu hutnictwa żelaza i stali w Polsce (Dz. U. Nr 36, poz. 341). Jednocześnie Wojewoda Ś. zaznaczył, że skoro skarżący nie zgadzał się z obliczoną wysokością emerytury to winien zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji organu rentowego z dnia [...] wnieść pozew do Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, ponieważ dla organu zatrudnienia ustalona wysokość emerytury przez organ rentowy jest wiążąca. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący ponownie zakwestionował wysokość przyznanego świadczenia przedemerytalnego i podniósł, że przy obliczaniu wysokości emerytury nie został uwzględniony okres jego pracy w gospodarstwie rolnym, od którego były odprowadzane składki do Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. Wojewoda Ś. w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi z przyczyn podanych w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W konsekwencji oznacza to, że stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652) sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Świadczenie przedemerytalne, w dniu złożenia wniosku przez skarżącego, zgodnie z treścią art. 37k ust. 1 w związku z art. 37k ust. 9 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. z 1997 r. Dz. U. Nr 25, poz. 128 z późn. zm.) przysługiwało osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli zgodnie z treścią rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 kwietnia 1999 r. w sprawie ustalenia świadczeń przedemerytalnych dla osób zwolnionych z przyczyn dotyczących zakładu pracy z podmiotów gospodarki narodowej objętych programem restrukturyzacji przemysłu hutnictwa żelaza i stali w Polsce (Dz. U. Nr 36, poz. 341) legitymowała się okresem uprawniającym do uzyskania emerytury, a świadczenie przedemerytalne przysługiwało w wysokości kwoty emerytury określonej w decyzji organu rentowego ustalającej emerytury w celu ustalenia świadczenia przedemerytalnego. W przypadku skarżącego, stosownie do treści § 1 ust. 1 pkt 3 wyżej wymienionego rozporządzenia winien on legitymować się okresem uprawniającym do emerytury wynoszącym [...] lat. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego przez organy administracji zmianie ulegały przepisy prawa, gdyż mocą ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela, ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o oznaczaniu wyrobów znakami skarbowymi akcyzy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej (Dz. U. Nr 122, poz. 1323), zniesiony został art. 37k ust. 9 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 z późn. zm.), przy jednoczesnym zachowaniu w mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 kwietnia 1999 r. w sprawie ustalenia świadczeń przedemerytalnych dla osób zwolnionych z przyczyn dotyczących zakładu pracy z podmiotów gospodarki narodowej objętych programem restrukturyzacji przemysłu hutnictwa żelaza i stali w Polsce (Dz. U. Nr 36, poz. 341 i Nr 77, poz. 867). Natomiast mocą ustawy z 22 czerwca 2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 89, poz. 973) wprowadzono do ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) art. 37k ust. 8a w identycznym brzmieniu w jakim wcześniej znajdował się ten przepis w art. 37k ust. 9 tej ustawy. W świetle przedstawionej analizy zmiany stanu prawnego dokonującej się w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego należy stwierdzić, że w dniu podjęcia decyzji przez organ pierwszej instancji i organ odwoławczy obowiązywały identyczne unormowania prawne. Powyższe rozważania pozwalają równocześnie na stwierdzenie, że podstawy prawne obu decyzji organów administracji zawierają uchybienia, jednakże nie są to takie uchybienia, które uzasadniają uwzględnienie wniesionej skargi, ponieważ w dniu podejmowania kwestionowanych decyzji istniały odpowiednie przepisy umożliwiające podjęcie takich rozstrzygnięć jakie te organy podjęły. Poza sporem jest spełnianie przez skarżącego wymogów do otrzymania świadczenia przedemerytalnego, spór zainicjowany przez skarżącego dotyczy wysokości przyznanego świadczenia. Z punktu widzenia rozpatrywanej skargi kluczowe znaczenie posiada treść art. 37k ust. 9 pkt 1 oraz następnie w art. 37k ust. 8a pkt 1 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.), ponieważ przepisy te stanowiły, że świadczenie przedemerytalne przysługuje w wysokości kwoty emerytury określonej w decyzji organu rentowego ustalającej wysokość emerytury w celu ustalenia świadczenia przedemerytalnego. Zatem, oznacza to, że organ administracji prowadząc postępowanie administracyjne ustala jedynie spełnianie wymogów formalnych do otrzymania świadczenia przedemerytalnego, natomiast jego wysokość jest określana przez właściwy organ rentowy którego rozstrzygnięcie jest dla organu administracji wiążące. Ustalenie to jest istotne z tego powodu, że zastrzeżenia skarżącego względem decyzji organów administracji związane są z wadliwym obliczeniem wysokości kwoty emerytury dla celów świadczenia przedemerytalnego. A zatem, skarżący kieruje swoje zastrzeżenia wobec niewłaściwego organu, gdyż właściwym organem w tym zakresie jest organ emerytalno-rentowy ustalający wysokość przysługującej skarżącemu emerytury, a nie organ administracji podejmujący decyzję o przyznaniu wnioskowanego świadczenia. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skarżący winien ze stosownym środkiem odwoławczym występować względem decyzji z dnia [...] znak [...] wydanej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w C. do Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w C. Sąd stosownie do postanowień art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że poza granicami sprawy znajduje się wydane przez Wojewodę Ś. postanowienie z dnia [...] o przywróceniu skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Powiatu w K. z dnia [...] Nr [...], gdyż na rozstrzygnięcie to przysługuje odrębny środek zaskarżenia. Sąd administracyjny powołany został do kontroli legalności rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji publicznej, skoro zaskarżona decyzja Wojewody Ś., pomimo podniesionych uchybień formalnych, odpowiada wymogom stawianym przez obowiązujące przepisy prawa, to mając na uwadze postanowienia art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę. SJ/