II SA/Ka 1252/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie: asesor WSA Beata Kalaga - Gajewska NSA Tadeusz Michalik (spr.) Protokolant: sekr.sąd. Agnieszka Wita po rozpoznaniu w dniu 01 marca 2005 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 6 pkt. 6 lit a i b w zw. z art. 2 ust. 1 pkt. 2 oraz 23 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz.U. Nr 6, poz. 56 z 2001 r. ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. Prezydent Miasta B.-B., uznał P. K. za osobę bezrobotną od dnia [...] oraz odmówił przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych na podstawie art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W uzasadnieniu organ wskazał, że P. K. został zarejestrowany w Filii Powiatowego Urzędu Pracy w C.-D. w dniu [...] jako bezrobotny. Na podstawie przedłożonych przez stronę dokumentów PUP ustalił, iż strona spełnia warunki do przyznania statusu bezrobotnego, jednak nie spełnia warunków do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. ,gdyż nie zostały zrealizowane przesłanki art.23 ust. 1 i 2 cyt. ustawy. Od powyższej decyzji P. K. wniósł odwołanie, w którym podnosił, że po otrzymaniu negatywnej decyzji ZUS w sprawie renty był w PUP w dniu [...] żeby się zarejestrować. Strona wskazywała, że powiedziała wtedy pracownikowi PUP, iż odwołuje się od wyżej wspomnianej decyzji ZUS i uzyskała informację, żeby się na razie nie rejestrować, gdyż w przypadku korzystnego wyroku sądu trzeba będzie zwracać pobrane zasiłki. W związku z tym P. K. po otrzymaniu w dniu [...] wyroku Sądu Okręgowego w K. ponownie zgłosił się w PUP w dniu [...]. Decyzją z dnia [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 23 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust.2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu Wojewoda Ś. orzekł utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 pkt 1 i 2 lit a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowe miejsce pracy oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek odprowadzania składki na Fundusz Pracy. Podkreślono, że myśl art. 23 ust.2 pkt 3 cyt. ustawy do w/wym. okresu 365 dni zalicza się także okres pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy. Z akt sprawy wynika, że strona pobierała rentę w okresie od [...] do [...]. Warunki art.23 ust.2 pkt 3 ustawy nie zostały zatem zrealizowane. Nadmieniono, iż nadto strona nie spełnia żadnego z innych warunków przyznania prawa do zasiłku, określonych w art.23 ust. 1 i 2 ustawy i w związku z powyższym organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zauważono, że podstawy do odmiennego rozstrzygnięcia w sprawie nie mogą także stanowić argumenty podnoszone przez stronę w odwołaniu, gdyż w toku postępowania odwoławczego ustalono bowiem, że pracownicy Filii PUP nie udzielają informacji wskazywanych przez stronę, a osoby odwołujące się od decyzji ZUS są rejestrowane w dniu zgłoszenia się w PUP /a nie dopiero po zakończeniu sprawy sądowej/. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego P. K. wyraził niezadowolenie z decyzji organu odwoławczego. W całości powtórzył argumenty odwołania. Podnosił także okoliczności dotyczące postępowania przed ZUS-em w B.– B. i Sądem Okręgowym w K. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje. Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa. Na wstępie należy stwierdzić, iż z dniem 01 stycznia 2004 r. weszły w życie ustawy reformujące sądownictwo administracyjne, tj. ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U,. nr 153, poz. 1269 ), ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ) i ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 ). W myśl art. 97 § 1 ostatniej z powołanych ustaw sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 01 stycznia 2004r. i postępowanie w nich nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U. nr 72, poz. 652 ) dla obszaru województwa śląskiego został utworzony Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając w tych granicach legalność zaskarżonego orzeczenia nie sposób dostrzec naruszenia przepisów prawa, nie sposób też było podzielić zarzutów skargi. Wydając zaskarżone orzeczenie organ działał zgodnie z przepisami procedury administracyjnej. W szczególności wyjaśnił sprawę w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie. Dokonał poprawnych ustaleń stanu faktycznego, poczynił prawidłowe rozważania faktyczne i prawne, trafnie rozstrzygając występujące w sprawie zagadnienie, a swe stanowisko przekonująco umotywował. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie pozostawia też wątpliwości co do jego zgodności z powołanymi przepisami prawa. Prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu po spełnieniu wymogów wynikających z przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W myśl art. 23 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowe miejsce pracy oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Przy tym zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy do w/wym. okresu 365 dni zalicza się także okres pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy. W przedmiotowej sprawie bezspornie ustalono , iż skarżący w dniu rejestracji ([...]) w PUP nie spełniał warunków z art. 23 cyt. ustawy, albowiem rentę z tytułu niezdolności do pracy pobierał w okresie od [...] do [...]. Z powyższego wynika zatem, że skarżący w dniu rejestracji nie posiadał okresu uprawniającego do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych w oparciu o art. 23 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, bowiem nie miał okresu 365 dni uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Trafnie nadto organ wskazał, iż skarżący nie spełniał także żadnego z innych warunków przyznania prawa do zasiłku, określonych w art. 23 ust. 1 i 2 ustawy. Co do zarzutów skargi trzeba wskazać, iż w myśl art. 13 ust. 1 i 1a omawianej ustawy powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i inne osoby poszukujące pracy oraz prowadzą karty rejestracyjne tych osób, a rejestracja i ewidencja bezrobotnych i innych osób poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby niezbędnych dla ustalenia ich statusu i uprawnień danych osobowych, informacji oraz dokumentów, a zatem rejestracja nie jest uzależniona od innych okoliczności niż wskazane w cyt. przepisie np. toczących się postępowań przed sądami powszechnymi. Zresztą w tej mierze organ odwoławczy ustalił , że pracownicy Filii PUP nie udzielają informacji wskazywanych przez skarżącego , a osoby odwołujące się od decyzji ZUS są rejestrowane w dniu zgłoszenia się w PUP /a nie dopiero po zakończeniu sprawy sądowej/. Nadto trzeba wskazać skarżącemu, iż w przedmiotowej sprawie sąd administracyjny nie był upoważniony do rozpatrywania (czy też oceny) jakichkolwiek kwestii związanych z postępowaniem rentowym które toczyło się przed ZUS-em, czy też Sądem Okręgowym w K. Wobec powyższego organy administracji orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się skarżącego jako bezrobotnego, nie był on zatrudniony (w rozumieniu przepisów ustawy) przez okres co najmniej 365 dni, a co za tym idzie nie spełniona została ustawowa przesłanka do przyznania mu zasiłku dla bezrobotnych. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).