II SA/Ka 1269/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędziowie NSA Bonifacy Bronkowski Małgorzata Korycińska /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Orman po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z.D. i H. T. na uchwałę Rady Miejskiej w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie protestu do projektu planu miejscowego postanawia o d r z u c i ć s k a r g ę Rada Miejska w W. podjęła w dniu [...] r. uchwałę w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy W. Stosownie do § 1 pkt 4 tej uchwały obszar objętego opracowaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmował sołectwo P. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został wyłożony do publicznego wglądu w okresie od [...] r. do [...] tegoż roku. W dniu [...] r. Z. D. i H. T., właścicielki działek położonych w P. a oznaczonych nr [...] wniosły "protest/zarzut" do projektu planu domagając się w nim przekwalifikowania działki rolnej nr [...] na działkę budowlaną w całości, remontu ulicy [...], "nie likwidowania odcinka drogi stanowiącej dojazd do działki [...]" oraz zaoponowały przeciwko lokalizacji oczyszczalni ścieków na działce nr [...], która położona jest w bliskim sąsiedztwie zabudowań mieszkalno-gospodarczych usytuowanych na działce nr [...]. Zarządzeniem z dnia [...] r. Burmistrz Gminy W. uwzględnił "protest" Z.D. i H.T. w części dotyczącej działki nr [...], natomiast w zakresie remontu ulic uznał, iż sprawa nie dotyczy ustaleń planu i wyjaśnił, iż droga dojazdowa nie jest w projekcie planu przewidziana do likwidacji. Nie uwzględnił natomiast protestu dotyczącego lokalizacji oczyszczalni ścieków. Z. D. i H. T. zostały powiadomione o terminie sesji, na której będą rozpatrywane nieuwzględnione zarzuty i protesty. Uchwałą z dnia [...] r. Rada Miejska w W. odrzuciła w § 2 protest Z.D. i H. T. dotyczący "sprzeciwu wobec lokalizacji oczyszczalni" na działce nr [...]. U podstaw prawnych uchwały powołano art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm./ zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym. Załącznik nr 2 do przywołanej ustawy stanowił uzasadnienie odrzucenia części protestu. W uzasadnieniu tym podano, że działki skarżących o nr [...] i [...] położone są według ustaleń dotychczasowego planu w obszarze obejmującym użytki rolne, przy czym działka [...] w strefie obejmującej również rozproszone zagrody. Natomiast sporna działka [...], nie będąca własnością skarżących usytuowana była w strefie D185NO – urządzenia odprowadzenia ścieków i taki zapis jest też proponowany w projekcie planu wyłożonym do publicznego wglądu. Ten teren /działka/ ze względu na swe położenie względem zwartych terenów zabudowy stanowi optymalny obszar dla lokalizacji oczyszczalni. Podano także, że działka skarżących o nr [...] jest położona około 150 m od działki nr [...], której sposób przeznaczenia jest przedmiotem sprzeciwu. W dniu [...]r. Z. D. i H. T. wezwały Radę Miejską w W. do usunięcia naruszenia prawa uchwałą o odrzuceniu protestu, natomiast [...] r. wniosły skargę na tę uchwałę. Główny zarzut skargi opiera się na tezie, iż pismo skarżących wniesione w związku z wyłożeniem projektu planu do publicznego wglądu potraktowano jako protest, gdy tymczasem był to zarzut w rozumieniu art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Podnosząc ten zarzut skarżące domagały się stwierdzenia nieważności zaskarżonej części uchwały. Wykazując naruszenie prawa skarżące podniosły, iż działka nr [...] stanowiąca ich własność położona jest w bardzo wąskim pasie terenu pomiędzy stawami rybnymi a potokiem [...]. Działkę tę dzieli od działki [...] /na której zaprojektowano oczyszczalnię/ zaledwie 80 m, a nie 150 jak podano w uchwale. Zlokalizowanie oczyszczalni w rozwidleniu dwóch rzek, to zdaniem skarżących "przestępstwo gospodarcze i sanitarne". Zlokalizowanie oczyszczalni w tak bliskiej odległości od zabudowań mieszkalnych spowoduje powstanie niebezpieczeństwa dla mieszkających tam ludzi, związanego z wpływem działalności oczyszczalni na ich życie i zdrowie. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w W. wniosła o jej oddalenie bądź odrzucenie. Pierwsze żądanie uzasadniono zarówno tym, iż procedura planistyczna została zachowana jak i tymi argumentami, które zawarto w motywach zaskarżonej uchwały. Ponadto podniesiono, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie obejmuje swym zasięgiem działki o nr [...], a także, iż zaplanowana oczyszczalnia będzie miała strefę ochronną obejmującą działki [...] i [...] będące własnością Skarbu Państwa. Wyjaśniono również, że zgodnie z pomiarem geodezyjnym odległość bioreaktora projektowanej oczyszczalni ścieków od ścian budynku skarżących wynosi 223,54 m, a od ogrodzenia działki 213,18 m. Analizując także raport oddziaływania na środowisko budowy oczyszczalni ścieków, wykazywano, iż potencjalna możliwość skażenia środowiska przy niekorzystnych warunkach meteorologicznych obejmuje obszar od 35 – 50 m od reaktora biologicznego. Domagając się ewentualnego odrzucenia skargi organ, którego działanie zaskarżono nie motywował w tym zakresie żądania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga została wniesiona wówczas, gdy obowiązywała ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74 poz. 368 z późn. zm./, ponieważ jednak nie została rozpoznana przed dniem 1 stycznia 2004 r. do jej rozpoznania stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/ stosownie do zasady wyrażonej w art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./. Zarówno jednak pod rządami ustawy o NSA jak i w obecnej regulacji prawnej Sąd przed rozpoznaniem skargi zobligowany jest w każdej sprawie do zbadania kwestii dopuszczalności zaskarżenia aktu objętego skargą. Baczyć więc trzeba, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej uchwały ustawodawca w szeroko rozumianym procesie planistycznym określonym w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wprowadził dwa różne instrumenty prawne dla kwestionowania ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. I tak stosownie do art. 23 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, każdy, kto kwestionował ustalenia przyjęte w projekcie mógł wnieść protest. Do wniesienia protestu nie była potrzebna jakakolwiek legitymacja, w odróżnieniu od drugiego ze środków – jakim był zarzut. Do złożenia zarzutu legitymowany był tylko ten, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarówno o uwzględnieniu jak i odrzuceniu protestu bądź zarzutu rozstrzygała ostatecznie rada gminy w drodze uchwały przy czym uchwała odnosząca się do zarzutu, w myśl art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym musiała zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Newralgicznym dla dalszych rozważań jest jednak to, że uchwałę o odrzuceniu zarzutu w całości lub części wnoszący zarzut mógł zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie określonym w art. 24 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast takich uprawnień ustawodawca nie przyznał wnoszącemu protest, stąd Sąd w tym składzie uważa, że brak jest podstaw prawnych do kwestionowania skargą uchwały w przedmiocie odrzucenia protestu. Skoro bowiem ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym stanowiąca pełną i zamkniętą regulację środków służących do kwestionowania ustaleń przyjętych w projekcie planu wyłożonym do publicznego wglądu stanowi tylko w skardze na uchwałę o odrzuceniu zarzutu w całości lub w części, to podstaw do wniesienia skargi na uchwałę w przedmiocie odrzucenia protestu nie można poszukiwać poza tą uchwałą. Przenosząc te rozważania na ustalony w sprawie stan faktyczny wskazać wpierw należy, że pismo skarżących złożone w związku z wyłożeniem projektu miejscowego planu do publicznego wglądu nosi i cechy zarzutu i protestu. Zarzut niewątpliwie dotyczył działki o nr [...] stanowiącej własność skarżących i został w całości uwzględniony /zmiana przeznaczenia na teren M-1 – zgodnie z żądaniem/. Natomiast ta część pisma, która dotyczy działki [...] nie będącej własnością skarżących, na której dopuszczono lokalizację oczyszczalni jest protestem. W tej sprawie skarżące miały bowiem interes faktyczny, a nie prawny. Baczył przy tym Sąd również na to, że ewentualne możliwości wynikające z eksploatacji oczyszczalni nie dotyczą obszaru stanowiącego ich własność, co wywiódł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2003 r. sygn. II SA/Ka 1154/02 rozpoznając skargę m.in. Z. D. i H. T. na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę spornego obiektu. Stąd też Sąd przyjmując za prawidłową kwalifikację złożonego przez skarżące pisma w części dotyczącej działki [...] jako protestu w rozumieniu art. 23 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, uznał, iż skarga na tę uchwałę nie przysługuje i odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. SJ/