II SA/Ka 1292/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia: NSA /del./ Bonifacy Bronkowski /spr./ Sędziowie: NSA /del./ Łucja Franiczek WSA Włodzimierz Kubik Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2004r. sprawy ze skargi C.P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego o d d a l a s k a r g ę Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną z upoważnienia Starosty [...] na podstawie art.49 ust.1 i art.55 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane /Dz.U.z 2000r. Nr 106 poz.1126 ze zm./ pozwolono A.P. na użytkowanie budynku gospodarczego wraz z dobudowaną wiatą na działce nr ewid. [...] w Ż. Decyzja ta, zawierająca prawidłowe pouczenie co do terminu i sposobu wniesienia od niej odwołania, została doręczona za pośrednictwem poczty właścicielowi sąsiedniej nieruchomości – C.P. w dniu [...]. Odwołanie C.P., sporządzone w dniu [...] zostało złożone w Starostwie Powiatowym w M. dnia [...]. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] z powołaniem się na treść art.134 Kpa stwierdził, że odwołanie to zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego z art.129 § 2 Kpa. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podał, że odwołujący się potwierdził osobiście odbiór objętej odwołaniem decyzji w dniu [...], gdy tymczasem odwołanie zostało złożone dopiero w dniu [...]. Zgodnie z art.129 § 2 Kpa odwołanie to należało wnieść w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, o czym została ona w treści decyzji pouczona. Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania powoduje jego bezskuteczność. Rozpoznanie w tej sytuacji odwołania bez wcześniejszego przywrócenia terminu do jego wniesienia stanowiłoby przy tym zdaniem Wojewody [...] rażące naruszenie prawa w rozumieniu art.156 § 1 pkt 2 Kpa. Zwrócił też organ II instancji uwagę że jakkolwiek istnieje zgodnie z treścią art.58 Kpa możliwość przywrócenia uchybionego terminu, to jest ona uwarunkowana prośbą zainteresowanego, który powinien uprawdopodobnić, że uchybienie nastąpiło bez jego winy /art.58 § 1 Kpa/. W skardze na powyższe orzeczenie Wojewody [...] C.P. przedstawił wyłącznie zarzuty pod adresem w/w decyzji organu I instancji z przedmiocie pozwolenia na użytkowanie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując w ogólnym zarysie stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie procesowym z dnia [...], skarżący stwierdził, że jest "osobą bardzo schorowaną" i dlatego nie mógł się odwołać w terminie od decyzji organu I instancji. Podał, że od [...] do [...] przebywał na leczeniu szpitalnym a wcześniej nie mógł opuszczać miejsca zamieszkania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem obowiązującego prawa /art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153 poz.1269/. Sąd rozstrzygając skargę w granicach sprawy w której zostało wydane zaskarżone postanowienie, a to w sytuacji, gdy skarga nie zawiera w ogóle zarzutów pod adresem zaskarżonego orzeczenia /art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153 poz.1270 – zwanej dalej ustawą p.s.a./, doszedł do przekonania, że odpowiada ono treści art.134 Kpa. W świetle materiału dowodowego sprawy nie ulega bowiem wątpliwości i również skarżący tej okoliczności nie kwestionuje, że odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] wniósł on z uchybieniem terminu. W świetle treści art.134 Kpa obowiązkiem organu odwoławczego było zatem stwierdzenie tego faktu. Zasadnie zwrócono przy tym uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że rozpoznanie wniesionego po terminie odwołania byłoby możliwe jedynie po wcześniejszym przywróceniu uchybionego terminu. W tym zaś względzie organ odwoławczy mógłby orzekać jedynie na wniosek strony. Taki wniosek nie został jednak przed wydaniem zaskarżonego postanowienia złożony. Skarżący zresztą takiego zarzutu nie sformułował. Również z urzędu nie można zdaniem Sądu przyjąć, aby wniosek taki był zawarty w treści odwołania z dnia [...]. W szczególności nie można wyprowadzić go zdaniem Sądu ze sformułowanego tam stwierdzenia, pozostającego zresztą w oczywistej sprzeczności z treścią pocztowego potwierdzenia odbioru decyzji organu I instancji, że odbiór tej decyzji potwierdziła jego wnuczka, nie informując go o tym fakcie. Nadto skoro skarżący nie otrzymał tej decyzji to w jaki sposób określił w odwołaniu jej datę wydania i oznaczenie /numer/. Marginalnie już należy zwrócić uwagę /okoliczność ta miałaby bowiem znaczenie tylko gdyby przedmiotem kontroli sądu było postanowienie w przedmiocie przywrócenia terminu, a takie nie zostało wydane/, że powyższe twierdzenie skarżącego pozostaje w sprzeczności z treścią jego pisma procesowego z dnia [...]. Z pisma tego wynika nadto, że pobyt skarżącego na leczeniu szpitalnym nie przeszkodził mu w sporządzeniu i w złożeniu w tym czasie odwołania. Z tych wszystkich względów skarga zdaniem Sądu jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art.151 ustawy p.s.a. w zw. art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r .- Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ustawę.../Dz.U. nr 153 poz.1271/. S/G