II SA/Ka 1299/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: WSA Elżbieta Kaznowska asesor WSA Iwona Bogucka (spr.) Protokolant: st. sekr. Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi B. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania oddala skargę; Decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...], po przeprowadzeniu postępowania w sprawie prowadzenia robót budowlanych i użytkowania pomieszczeń na posesji nr [...] przy ul. [...] w C., nakazał M. i L. B. przywrócenie funkcji garażu w boksie garażowym użytkowanym jako magazyn zakładu pogrzebowego oraz zaniechanie prowadzenia w pomieszczeniach parteru robót remontowych wymagających zgłoszenia właściwym organom. Wnioskiem z dnia [...] r. strona postępowania administracyjnego B. B. zwróciła się z wnioskiem o uzupełnienie wydanej decyzji poprzez: 1/zakreślenie terminu, w którym zobowiązani maja przywrócić funkcję garażu, 2/wydanie rozstrzygnięcia w sprawie wniosku o wstrzymanie robót prowadzonych w budynku mieszkalnym w lokalu nr [...] bez uzyskania zgody na zmianę sposobu jego użytkowania, 3/uzasadnienie, dlaczego zdaniem organu nie istnieją możliwości doprowadzenia budynku do stanu sprzed remontu i rozstrzygnięcie o przywróceniu charakteru pomieszczeń lokalu nr [...] do stanu poprzedniego, 4/ wydanie rozstrzygnięcia o wstrzymaniu robót budowlanych w lokalu nr [...] w zakresie wymiany okien, 5/ uzupełnienie decyzji o pouczenie wnioskodawczyni co do dalszego postępowania administracyjnego w związku z brakiem zgody współwłaścicieli co do rozbiórki pomieszczenia gospodarczego, 6/ wydanie rozstrzygnięcia co do rozbiórki werandy przybudowanej do budynku. Postanowieniem z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] stwierdził, że brak jest podstaw do uzupełnienia treści decyzji. Jako podstawa rozstrzygnięcia podany został art. 113 § 2 i 3 k.p.a . Odnosząc się kolejno do żądań strony podano, że orzeczony obowiązek staje się wykonalny z chwilą ostateczności decyzji, obowiązek określania terminu przewiduje przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane, który dotyczy odmiennej sytuacji faktycznej. Wskazano, że wydana decyzja nakazuje zaniechania przez inwestora prowadzenia wszelkich robót wymagających zgłoszenia, tym bardziej zatem pozwolenia na budowę. W przypadku ich stwierdzenia wszczęte zostanie stosowne postępowanie. Decyzja odnosi się do wszelkich robót w budynku, brak jest zatem podstaw do odrębnego orzekania w zakresie stolarki okiennej. Wskazano, ze decyzja o nakazie rozbiórki istniejącego obiektu jest wydawana na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy prawo budowlane w stosunku do właścicieli obiektu, gdy nie jest on użytkowany i nie nadaje się do remontu. Jeśli zostanie stwierdzony nieodpowiedni stan techniczny obiektu, organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 66 pkt 1 prawa budowlanego nakaże właścicielom usunięcie nieprawidłowości. W końcu zauważono, że decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. umorzone zostało postępowanie w sprawie zgodności z prawem przybudówki stanowiącej wejście do lokalu usługowego. W złożonym zażaleniu B. B. zaskarżyła postanowienie organu I instancji w części odmawiającej uzupełnienia decyzji o rozstrzygnięcie w sprawie odmowy pozwolenia na użytkowanie remontowanych pomieszczeń na prowadzenie działalności gospodarczej i wniosła o zmianę postanowienia i nałożenie na inwestorów L. i M. B. obowiązku przedłożenia do akt ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego lokalu, pod rygorem wydania decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniej funkcji lokalu. W uzasadnieniu podała, że pismem z dnia [...] r. wniosła o wstrzymanie robót budowlanych prowadzonych w budynku przy ul. [...] w C. i nakazanie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczeń zajętych pod działalność gospodarczą. W ocenie strony organ wadliwie ustalił stan faktyczny, przyjmując iż zmiana sposobu użytkowania dotyczyła wyłącznie garażu, a nie dotyczyła pomieszczeń na parterze budynku. Na poparcie tezy, że zmiana taka miała miejsce, skarżąca przytoczyła szereg argumentów i podniosła, że wobec bezspornej zmiany sposobu użytkowania, stanowisko organu narusza art. 71 ust. 1 i 2 prawa budowlanego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 113 § 2 i 3 k.p.a., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, podzielając zaprezentowane przez niego stanowisko. W skardze skierowanej do Naczelnego sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach B. B. wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez nałożenie na inwestorów obowiązku przedłożenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego lokalu lub o jego uchylenie, zarzucając naruszenie art. 124 § 2 w związku z art. 7,8 i 9 k.p.a. oraz art. 71 ust. 1 i 2 prawa budowlanego. W uzasadnieniu podała, że podtrzymuje swoje zastrzeżenia wyrażone w zażaleniu, zaś uzasadnienie postanowienia organu odwoławczego uznała za lapidarne, pozbawione uzasadnienia faktycznego i prawnego, co uniemożliwia merytoryczną z nim polemikę. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając iż niewątpliwie zmiana sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na użytkowy wymaga uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Na etapie wydawania decyzji nakładającej obowiązek zaniechania robót budowlanych organ nie analizował jednak motywów prowadzonych prac. Podniesiono, że wydana decyzja dotyczyła etapu wykonywanych w lokalu robót budowlanych, a nie etapu zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy zauważyć, że żądanie skarżącej dotyczyło uzupełnienia decyzji. Podstawę dla takiego żądania stanowi art. 111 § 1 k.p.a., zgodnie z którym strona może w ciągu 14 dni od daty doręczenia lub ogłoszenia decyzji żądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenie w tych kwestiach. Natomiast art. 113 k.p.a. , powołany jako podstawa prawna wydanych w sprawie postanowień, reguluje inne instytucje procesowe, jakimi są sprostowanie decyzji oraz wyjaśnienie przez organ wątpliwości co do treści decyzji. Wadliwie zatem została wskazana przez organy obu instancji podstawa procesowa podjętych rozstrzygnięć. Uchybienie to nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej Ppsa, nie stanowiło zatem podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zgłoszonych przez skarżącą zarzutów należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania była legalność postanowienia wydanego w kwestii wniosku o uzupełnienie decyzji. W postępowaniu tym przedmiotem rozstrzygnięcia jest kwestia kompletności decyzji wydanej przez organ. Instytucja uzupełnienia decyzji służy naprawianiu nieistotnych wad decyzji, które nie dają podstaw do jej uchylenia. W postępowaniu tym nie chodzi zatem o korektę rozstrzygnięcia organu ze względu na jego prawidłowość, lecz o objecie rozpoznaniem kwestii przez organ pominiętych, które były przedmiotem postępowania. Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia decyzji organu I instancji z dnia [...] r., organ objął rozpoznaniem obiekty znajdujące się na posesji nr [...] w C.i prowadzone w nich roboty i w tym zakresie nakazał zaniechania prowadzenia robot, które są objęte reglamentacją prawa budowlanego oraz w obiektach, w których ustalił zmianę sposobu użytkowania (garaż), nakazał przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania. w uzasadnieniu wskazane zostały okoliczności faktyczne przyjęte za udowodnione. Merytoryczna prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia nie podlegała kontroli Sądu. Natomiast złożony przez skarżącą wniosek o uzupełnienie wyroku stanowił w części polemikę z poczynionymi przez organ ustaleniami faktycznymi i dokonana kwalifikacją prawną, w zakresie w jakom skarżąca negowała ustalenia poczynione odnośnie charakteru pomieszczeń na parterze budynku, w części zaś zawiera żądanie udzielenia dodatkowych wyjaśnień. W takiej sytuacji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uznał, że nie zachodzi podstawa do uzupełnienia wydanego rozstrzygnięcia w drodze rektyfikacji decyzji, tryb ten nie może bowiem prowadzić do weryfikacji podjętych decyzji, zmiany ustaleń faktycznych i zmiany kwalifikacji prawnej, dla wywarcia takich skutków zastrzeżona jest bowiem droga zaskarżenia w trybie instancyjnym wydanych aktów administracyjnych. Należy jednakże zaznaczyć, że podnoszone przez skarżącą zastrzeżenia i wątpliwości nie pozostawione zostały bez odpowiedzi, w kolejnych punktach postanowienia odniesiono się bowiem do zastrzeżeń i wątpliwości skarżącej. Mając na uwadze przedstawione argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.