II SA/Ka 1305/02

Dnia 24 czerwca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: NSA Ewa Krawczyk Asesor WSA Rafał Wolnik – spr. Protokolant: referent Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2004 roku, sprawy ze skargi S.K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzowru Budowlanego z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie nakazania dokonania oceny stanu technicznego obiektu oddala skargę Na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 7 marca 2001 roku (sygn. akt II SA/Ka 952/99) uchylona została decyzja Wojewody [...] z dnia [...] roku. Uchylona decyzja utrzymywała w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w M. z dnia [...] roku nakazującą wykonanie określonych robót budowlanych przy zrealizowanym budynku gospodarczym przez M.K., zlokalizowanym na działce nr [...] we W. Po takim rozstrzygnięciu Sądu, organ, którego decyzja została uchylona przekazał sprawę według ówczesnej właściwości [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, który decyzją z dnia [...] roku uchylił w całości powołaną wyżej decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w M. z dnia [...] roku i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. W motywach takiego rozstrzygnięcia organ wskazał, że postępowanie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości i przytoczył zalecenia, jakie zawarte zostały w uzasadnieniu cytowanego na wstępie wyroku NSA. Po przeprowadzonym ponownie postępowaniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją z dnia [...] roku umorzył postępowanie w sprawie na zasadzie art. 105 § 1 kpa. W uzasadnieniu wskazano, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 roku – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.). Organ rozpoznając ponownie sprawę wykluczył zastosowanie przepisu art. 37 i 40 powołanej ustawy, wskazując, że nie ma przesłanek do ich zastosowania, a to wobec dokumentów, jakimi legitymuje się inwestor. W tym stanie rzeczy organ doszedł do przekonania, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Odwołanie od tej decyzji złożył skarżący S.K. Wskazał przede wszystkim, iż decyzja wydana została z pominięciem wytycznych i zaleceń NSA z wyroku z dnia 7 marca 2001 roku. W szczególności zarzucił, że organ pierwszej instancji nie ustalił w sposób wyczerpujący okoliczności, które mogłyby stanowić o zastosowaniu art. 37 dawnego Prawa budowlanego, podczas gdy jego zdaniem w sprawie winien znaleźć zastosowanie przepis art. 37 ust. 2 tego prawa. Wytknął ponadto naruszenie przez organ art. 107 § 3 kpa, a to wobec braku stwierdzenia w uzasadnieniu decyzji, które z dowodów i faktów organ uznał za udowodnione, a którym odmówił wiarygodności. Decyzją z dnia [...] roku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy w uzasadnieniu uznał argumenty naprowadzone w odwołaniu przez skarżącego, a dotyczące uchybień w prowadzonym postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Stwierdził, iż nie zachodziły podstawy do umorzenia postępowania w trybie art. 105 kpa i zalecił organowi pierwszej instancji dokonanie ustaleń odnośnie niezgodności z przepisami, jakie powstały w związku z dokonanymi odstępstwami przy realizacji przedmiotowej inwestycji i dokonać ich analizy w celu wyczerpania przesłanek do zastosowania art. 37 ust. 1 dawnego Prawa budowlanego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją wydaną w dniu [...] roku Nr [...] nakazał M.K. wykonanie projektu inwentaryzacyjnego przedmiotowego budynku gospodarczego wraz z orzeczeniem technicznym wykonanych elementów i przedłożenie ich w terminie jednego miesiąca od uprawomocnienia się decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że uwzględniając wskazania NSA zawarte w wyroku z dnia 7 marca 2001 roku, organ ustalił, że niezgodności polegające na wybudowaniu przedmiotowego budynku z zatwierdzonym projektem budowlanym nie wyczerpują okoliczności z art. 37 ust. 1 dawnego Prawa budowlanego. Nie ma również zdaniem organu podstaw do nakazywania w trybie art. 40 dokonywania zmian lub przeróbek, ponieważ budynek wykonano zgodnie ze sztuką budowlaną i nie narusza on obowiązujących w czasie budowy warunków technicznych. Również od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie. Ponownie zarzucił, że organ nadzoru budowlanego nie zastosował się do ustaleń i zaleceń poczynionych przez NSA w powoływanym wyroku. Ponadto skarżący zarzucił, że organ pierwszej instancji również nie wykonał zaleceń zawartych w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej organu odwoławczego z dnia [...] roku. Stąd, jego zdaniem decyzja ta, jako naruszająca przepisy kpa jest niezgodna z prawem. Zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją z dnia [...] roku organ odwoławczy postanowił utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu odnosząc się do zarzutów skarżącego przedstawił przebieg postępowania, nawiązał do wytycznych NSA i swoich własnych i oceniając poszczególne ich elementy doszedł do wniosku, że tak postępowanie, jak i decyzja organu pierwszej instancji są prawidłowe, w szczególności wobec faktu, że w sposób wyczerpujący doszło do ustalenia, że przedmiotowy budynek spełnia kryteria określone przepisami wykonawczymi do dawnego prawa budowlanego, co wyklucza okoliczności z art. 37 ust. 1 dawnego prawa budowlanego i wobec tego podstawę rozstrzygnięcia stanowi art. 40 tego prawa. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w dalszych pismach procesowych, skarżący domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji wskazywał ponownie argumenty przemawiające za tym, że organy administracji nie zastosowały się do wcześniejszych ustaleń NSA. Dodatkowo wskazywał, że budowa przedmiotowego obiektu została ukończona w roku [...], a więc w sprawie mogły znaleźć jego zdaniem zastosowanie przepisy nowej ustawy Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy w pierwszej kolejności, że sądy administracyjne powołane zostały do kontroli legalności decyzji administracyjnych, a kontrola ta polega na badaniu zgodności zaskarżonych aktów z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Z uwagi na to, że w sprawie było już wydane orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazać należy, że zgodnie z art. 30 wówczas obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. W świetle przepisów obowiązującej od dnia 1 stycznia 2004 roku ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.s.a., również ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia (art. 153 p.s.a.). Nie może zatem budzić wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie znajdą zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 roku. O tym bowiem przesądził już Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając wcześniej tę sprawę. Skoro zatem mamy do czynienia z reżimem dawnego prawa budowlanego, to stwierdzić należy, że obowiązkiem organów nadzoru budowlanego było w postępowaniu administracyjnym ustalenie, czy zachodzą przesłanki z art. 37 dawnego Prawa budowlanego, czy też do rozstrzygnięcia sprawy wystarczy zastosowanie przesłanek określonych w art. 40 tego prawa. Po wydaniu przez NSA wyroku z dnia 7 marca 2001 roku w sprawie o sygn. akt II SA/Ka 952/99 oczywistym się stało, jakie czynności i działania winny były podjąć organy administracji w celu doprowadzenia do rozstrzygnięcia zgodnego z prawem. Rozstrzygnięcie takie zapadło w niniejszej sprawie i w ocenie Sądu jest ono zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. W szczególności Sąd podziela stanowisko organów orzekających, że w sprawie miały zastosowanie przepisy dawnego Prawa budowlanego. Skoro tak, to przy wyłączeniu w postępowaniu administracyjnym przesłanek do zastosowania art. 37 dawnego prawa budowlanego, należało, tak jak uczyniły to organy, wydać decyzję w trybie art. 40 dawnego prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a zatem brak jest podstaw do jej uchylenia. Wobec powyższego skarga nie mogła zostać uwzględniona przez Sąd i jako taka podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).