II SA/Ka 1397/03

Dnia 15 kwietnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędziowie: WSA Elżbieta Kaznowska Asesor WSA Rafał Wolnik – spr. Protokolant: sekr. sądowy Beata Malcharek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2005 roku, sprawy ze skargi T. Z. i C. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę W dniu [...] roku Bank [...] w R. wystąpił do Prezydenta Miasta R. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczących zamierzonej rozbudowy budynku banku położonego w R. przy ulicy [...]. Zgodnie z treścią wniosku planowana inwestycja polegać miała na adaptacji i rozbudowie istniejącego poddasza na lokale biurowe, zmianie elewacji (wykusze) oraz zmianie części konstrukcji dachu. Po przeprowadzeniu postępowania przez organ pierwszej instancji, w tym dokonaniu uzgodnień z Miejskim Konserwatorem Zabytków (postanowienie z dnia [...] roku, Nr [...]), Prezydent Miasta R. w dniu [...] roku wydał decyzję nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na mocy której ustalił te warunki dla inwestora. Odwołanie od tej decyzji wnieśli skarżący T. i C. Z. W odwołaniu przede wszystkim wyrazili oni brak w zaskarżonej decyzji nałożenia na inwestora obowiązku wykonania badań gruntowych terenu pod nadbudowywanym obiektem i wykonania ekspertyzy technicznej dopuszczającej taką nadbudowę na starych fundamentach. Brak taki w ich ocenie może doprowadzić do pominięcia przez inwestora tych czynności, a to z kolei stanowić może zagrożenie dla ich budynku, przylegającego do budynku inwestora, a nawet katastrofę budowlaną. Rozpoznając to odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w dniu [...] roku wydało decyzję nr [...], na mocy której uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ. W uzasadnieniu częściowo został podzielony pogląd skarżących, w szczególności co do konieczności zamieszczenia w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu obowiązku wykonania przez inwestora badań gruntowych przed wydaniem pozwolenia budowlanego. Rozpoznając sprawę ponownie organ pierwszej instancji w dniu [...] roku wydał decyzję nr [...], na mocy której ponownie ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji. W kolejnym odwołaniu skarżący podtrzymując swój zarzut o konieczności wykonania stosownych badań i ekspertyz stwierdzili dodatkowo, iż winny one być wykonane przed wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Dodatkowo wskazali, że nie mieli możliwości zapoznania się z zamierzeniami inwestora, a także, że brak jest w decyzji warunków dotyczących ochrony interesów sąsiadów. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] roku, nr [...] ponownie orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji organ dopatrzył się wadliwości zaskarżonej decyzji polegającej na naruszeniu przepisu art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 roku nr 15, poz. 139 z późn. zm.). Wreszcie kolejną decyzją (nr [...]) wydaną w dniu [...] roku Prezydent Miasta R. po raz kolejny ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, uwzględniając przy tym wskazówki zawarte w decyzjach Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W odwołaniu od tej decyzji skarżący wnosząc o jej uchylenie podnieśli, że budynek banku, którego planowana jest rozbudowa stoi w granicy z innymi działkami i swoim obrysem wykracza poza istniejące budynki na działkach sąsiednich. Ponadto, że inwestycja przewiduje podniesienie budynku oraz przekroczenie wysokości przyległych budynków sąsiednich, a to powoduje, że planowana inwestycja nie jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz warunkami technicznymi. Po rozpoznaniu odwołania skarżących, zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu nie podzielił zarzutów skarżących i stwierdził, iż wbrew ich twierdzeniom inwestycja zgodna jest z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto organ zwrócił uwagę, że zastrzeżenia co do zgodności inwestycji z warunkami technicznymi winny być zgłaszane na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnieśli skarżący T. i C. Z. Poza powtórzeniem swoich argumentów prezentowanych w toku całego postępowania administracyjnego, skarżący wskazali, że w toku postępowania naruszona została zasada czynnego udziału strony w tym postępowaniu. O zasadności tego zarzutu świadczyć miałaby okoliczność, że wymieniana w rozdzielnikach decyzji wydanych w toku postępowania J. S. nie żyje od ok. dwóch lat. Dodatkowo, powołując się na art. 144 i 222 § 2 Kodeksu cywilnego żądali, aby wnikliwie zostało zbadane, czy projektowana inwestycja będzie przebiegać według wariantu optymalnego dla wszystkich właścicieli sąsiednich nieruchomości i w przyszłości nie spowoduje zakłócenia korzystania z tych nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odniesieniu natomiast do zastrzeżeń skarżących w przedmiocie nie zapewnienia udziału wszystkim stronom postępowania, organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, że planowana inwestycja ma być prowadzona na działkach gruntu, które nie graniczą z działką nr [...], której właścicielem ujawnionym w ewidencji gruntów była J. S. Taki stan rzeczy może w ocenie organu budzić wątpliwości, czy uznanie za stronę postępowania właściciela działki nr [...] było w ogóle uzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy w pierwszej kolejności, że sądy administracyjne powołane zostały do kontroli legalności decyzji administracyjnych, a kontrola ta polega na badaniu zgodności zaskarżonych aktów z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają uregulowaniom prawnym obowiązującym w datach ich wydania. Sąd nie dopatrzył się także takiego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracyjne przepisem art. 40 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 roku nr 15, poz. 139 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W toku postępowania administracyjnego bezspornie ustalono, że teren, na którym planowana jest inwestycja, znajdował się, zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego centralnej dzielnicy miasta R. m.in. w strefie usług cichych, typu biura, urzędy, banki, kancelarie, jednostki projektowe, bankowe, gabinety lekarskie itp. Ponadto dla strefy śródmiejskiej określonej w tym planie, do której zalicza się teren objęty wnioskiem, zakłada się intensyfikację usług ponadpodstawowych oraz wzbogacenie kompozycji przestrzennej. Sąd podziela stanowisko organu drugiej instancji, że decyzja w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wydana w niniejszej sprawie zawierała elementy wymagane przez art. 42 ust 1 powołanej ustawy. Podkreślić należy także, że zgodnie z przepisem art. 43 ustawy, organ mógł odmówić wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jedynie w przypadku, gdy planowana inwestycja nie byłaby zgodna z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem sytuacja określona w art. 2 ust. 2 ustawy (brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) w niniejszej sprawie nie zachodziła. W ocenie Sadu nie ulega wątpliwości, że planowana inwestycja była zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym znajduje się istniejący budynek banku. Zarzuty skarżących odnośnie warunków technicznych i usytuowania obiektu podniesione w skardze, jak i wcześniej w toku postępowania administracyjnego nie mogły zdaniem Sądu odnieść zamierzonego rezultatu. Organ administracyjny w toku postępowania zmierzającego do wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania bada w szczególności, jak już wyżej zaznaczono, zgodność zamierzonej inwestycji z zapisami planu miejscowego i z ogólnie obowiązującymi przepisami prawa. Nie posiada w tym postępowaniu uprawnienia do badania zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa budowlanego, albowiem na tym etapie postępowania, nie dysponuje żadnymi danymi, które umożliwiałyby mu weryfikację w tym zakresie. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 46 ust. 2 ustawy). Ponadto decyzja w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest aktem upoważniającym do podjęcia realizacji inwestycji, lecz jedynie stanowi podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę na terenie wskazanym w takiej decyzji i na warunkach w niej określonych. Stąd też zdaniem Sądu podnoszone przez skarżących argumenty są co najmniej przedwczesne w tym postępowaniu. Odnośnie zarzutu pozbawienia przez organy prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym właścicieli działki nr [...], to wobec faktu, że działka ta nie graniczy z działką, na której realizowana miała być inwestycja, jej właściciel lub właściciele nie są stroną w postępowaniu o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Brak jest bowiem takiego przepisu prawa materialnego, z którego wynikałby ich interes prawny w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów orzekających niezgodności tego działania z przepisami prawa, co na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271), skutkować musiało oddaleniem skargi.