II SA/Ka 1417/03

Dnia 22 kwietnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędziowie: WSA Stanisław Nitecki Asesor WSA Rafał Wolnik – spr. Protokolant: sekr. sądowy Beata Malcharek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2005 roku, sprawy ze skargi S. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oddala skargę Decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] nałożył na inwestorów M., J. i S. P. obowiązek doprowadzenia budowy budynku gospodarczego na nieruchomości położonej w C. do stanu zgodnego z prawem. Obowiązek ten został przez inwestorów wykonany, co zostało potwierdzone pismem PINB z dnia [...] roku, do którego dołączona została inwentaryzacja budowlana budynku oraz inwentaryzacja geodezyjna-powykonawcza. Następnie wnioskiem z dnia [...] roku inwestorzy wystąpili do Urzędu Miasta w C. o zezwolenie na użytkowanie przedmiotowego budynku gospodarczego. W wyniku przeprowadzonego postępowania Burmistrz Miasta C. decyzją z dnia [...] roku, nr [...] udzielił pozwolenia na użytkowanie obiektu, wskazując jako podstawę materialnoprawną swojego rozstrzygnięcia przepisy art. 55 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.). W uzasadnieniu wskazano, że inwestorzy wypełnili obowiązki nałożone na nich decyzją PINB z dnia [...] roku, a ponadto, że przedmiotowy obiekt jest w dostatecznym stanie technicznym, roboty remontowo-budowlane zostały wykonane prawidłowo, zgodnie ze sztuka budowlaną. Nie stwierdzono niebezpieczeństwa zagrożenia życia i mienia. Budynek w pełni nadaje się do użytkowania. Ponadto zaznaczono, że inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołanie od tej decyzji wniosła skarżąca S. M. – właścicielka sąsiedniej nieruchomości. Podniosła, że realizując sporną inwestycję inwestorzy bezprawnie "przyłączyli się" do jej domu. Inwestycja realizowana była bez pozwolenia na budowę. W trakcie jej realizacji został zdrapany tynk ze ściany budynku należącego do skarżącej, a także wylewano wodę na tą ścianę. Wskazała, że zlikwidowany został odstęp, jaki istniał pomiędzy jej budynkiem, a szopką, która istniała w miejscu zrealizowanej inwestycji. Dalej skarżyła się na sposób w jaki prowadzone były roboty, a także na sposób użytkowania spornego budynku, wskazując na szereg związanych z tym uciążliwości. Podniosła, że odkopanie fundamentów prowadzić może do ich wysadzenia oraz że powoduje przemarzanie murów. Domagała się aby inwestorzy doprowadzili ścianę jej budynku oraz otoczenie do stanu sprzed realizacji inwestycji. Rozpoznając to odwołanie Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podzielił przy tym argumenty, jakimi posłużył się organ pierwszej instancji przy wydaniu swojej decyzji. Dodatkowo wskazał, iż pozostawienie przestrzeni pomiędzy budynkami byłoby niewłaściwe z uwagi na zamakanie ścian, brak dostępu do ich konserwacji, gromadzenie się śmieci, a ponadto byłoby niezgodne z § 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 roku, Nr 75, poz. 690). Wskazał, że w przypadku naruszenia granic własności, jak również niszczenia cudzej własności, właścicielowi przysługują roszczenia odszkodowawcze, których można dochodzić na drodze sądowej. Zaznaczono także, że pokrycie dachu dachówką cementową zwiększa bezpieczeństwo pożarowe. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także w późniejszym piśmie procesowym skarżąca nie zgadzając się z treścią zaskarżonej decyzji powtórzyła swoje argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Zwróciła dodatkowo uwagę na naruszenie przez inwestorów jej instalacji kominowej i elektrycznej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy w pierwszej kolejności, że sądy administracyjne powołane zostały do kontroli legalności decyzji administracyjnych, a kontrola ta polega na badaniu zgodności zaskarżonych aktów z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają uregulowaniom prawnym obowiązującym w datach ich wydania. Sąd nie dopatrzył się także takiego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności zważyć należy, że zgodnie z art. 55 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest wymagane m.in. wtedy, gdy właściwy organ wydał, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 lub art. 71 ust. 3, decyzję nakazującą dokonanie określonych czynności, zmian lub przeróbek. W rozpatrywanej sprawie decyzja taka wydana została przez PINB dla Powiatu [...] w dniu [...] roku i wykonana przez inwestorów, co zostało przez ten organ potwierdzone. Z kolei właściwym do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie był organ administracji architektoniczno-budowlanej, do którego inwestorzy zwrócili się ze stosownym wnioskiem. Zgodnie z powołanymi przepisami o konsekwencjach samowoli budowlanej rozstrzygał organ nadzoru budowlanego, którego decyzja stała się ostateczna. Jej wykonanie przez inwestorów uprawniało i zobowiązywało ich do wystąpienia o pozwolenie na użytkowanie w trybie art. 55 prawa budowlanego. Z kolei organ wydając pozwolenie na użytkowanie nie badał już kwestii związanych z samowolą budowlaną, gdyż jego kompetencje ograniczały się do badania przesłanek umożliwiających wydanie pozwolenia na użytkowanie. W tym przypadku przesłankami tymi było wykonanie nałożonych na inwestorów obowiązków w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz zgodność z planem zagospodarowania przestrzennego. Przeprowadzone w sprawie postępowanie administracyjne wykazało, że przesłanki te zostały spełnione. Zarzuty skarżącej w kwestii sposobu przeprowadzonych robót budowlanych, a także w kwestii naruszenia i ingerencji w jej prawo własności nie były i nie są przedmiotem postępowania o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, prowadzonym w oparciu o powołane przepisy prawa budowlanego. Stąd też zarzuty te nie mogły zostać uwzględnione w postępowaniu odwoławczym, ani też w postępowaniu sądowoadministracyjnym wszczętym na skutek skargi na decyzję organu administracji architektoniczno-budowlanej. Mając powyższe na uwadze Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów orzekających niezgodności tego działania z przepisami prawa, co na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271), skutkować musiało oddaleniem skargi.