II SA/Ka 1426/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Łucja Franiczek /spr./ Asesor WSA Iwona Bogucka Protokolant stażystka Ewa Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2004 r. sprawy ze skargi B.B., M.B., A.F., W.Z. i W.J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...], 2) orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną z up. Starosty [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm./, zatwierdzono projekt budowlany i udzielono K. i K.B. pozwolenia na budowę zakładu fryzjerskiego na działce nr ewid. [...] w J., nakładając na inwestorów obowiązek uzyskania pozwolenia na jego użytkowanie. Zdaniem organu I instancji, inwestorzy przedłożyli bowiem projekt budowlany z korektami, wynikającymi z poprzedniej decyzji organu odwoławczego. W odwołaniu od decyzji B. i M.B., A.F., A.J. i W.Z. jako współwłaściciele działki sąsiedniej, stanowiącej drogę dojazdową nr [...], sprzeciwili się budowie z uwagi na zbyt małą szerokość działki inwestora /ok. 6 m/ oraz spór co do przebiegu granicy. Jak podnieśli, w projekcie zagospodarowania działki nie naniesiono przebiegu granic, lecz jedynie przebieg drogi w terenie. Wreszcie, zdaniem odwołujących się, nie sprawdzono uprawnień projektanta, zaś przedłożony projekt w dalszym ciągu nie odpowiada w pełni przepisom szczególnym i nie posiada wymaganych uzgodnień. Zaskarżoną decyzją, wydaną z up. Wojewody [...] utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że projektowany budynek usytuowany został w granicy z działką nr [...] oraz 1,5 m od granicy z działką nr [...], stanowiącą drogę prywatną, przy czym budowa nie ograniczy dostępu do drogi publicznej. Zdaniem organu, skoro projekt architektoniczno-budowlany został sprawdzony przez architekta posiadającego uprawnienia do projektowania wszelkich obiektów budowlanych, należy uznać go za współautora projektu. Ze względu na wprowadzenie niewielkich zmian w projekcie, organ odwoławczy uznał, iż nie wymagał on ponownych uzgodnień. Wreszcie, organ stwierdził, iż ze względu na spełnienie wymogów określonych w art. 35 ust. 1 i 2 i art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego, brak było podstaw prawnych do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Stąd też odwołania nie uwzględniono. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego B. i M.B., A.F., W.J. /jako następca prawny zmarłej A.J./ i W.Z. ponowili zarzuty, zawarte już w odwołaniu od decyzji organu I instancji co do usytuowania obiektu w odległości 1,5 m od granicy działki, której przebieg jest sporny, zatwierdzenia projektu budowlanego, wykonanego przez osobę nie posiadającą uprawnień w wymaganym zakresie oraz brak uzgodnienia projektu z rzeczoznawcą d/s BHP. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. Zdaniem organu, projekt zagospodarowania działki [...] sporządzony został na kopii mapy, potwierdzonej przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej w dniu [...], z naniesionymi granicami własności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty należało podzielić. Z mocy art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /obecnie tekst jednolity Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm./ - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji – przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochro- ny środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Z kolei wymogi projektu budowlanego regulował przepis art. 34 Prawa budowlanego. W szczególności, projekt budowlany winien zawierać projekt zagospodarowania działki sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący m.in. określenie granic działki lub teren oraz projekt architektoniczno-budowlany, zawierający m.in. oświadczenia właściwych jednostek o warunkach przyłączenia obiektu do dróg lądowych. Szczegółowy zakres i formę projektu budowlanego określało nadto rozp. MSWiA z dnia 3 listopada 1998 r. /Dz.U. Nr 140, poz. 906/ - obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z § 8 ust. 1 cyt. rozp., projekt zagospodarowania działki winien zawierać część rysunkową, sporządzoną na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Tymczasem w niniejszej sprawie mimo nałożenia obowiązku wykonania projektu zagospodarowania terenu na aktualnej kopii mapy zasadniczej z naniesionymi granicami własności na mocy postanowienia organu I instancji z dnia [...] nr [...], zatwierdzony następnie decyzją organu I instancji z dnia [...] projekt budowlany wymogów tych nie spełniał. Fakt ten jest oczywisty, a przy tym organ odwoławczy bez podstawy prawnej, bo pismem z dnia [...] /k. [...]/ zwrócił się ponownie do inwestorów o naniesienie granicy działki budowlanej pgr [...] od strony działki [...]. W odpowiedzi inwestor przesłał kolejny projekt zagospodarowania działki i na tej podstawie organ odwoławczy z naruszeniem art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, obarczonego brakami oraz udzieleniu pozwolenia na budowę. Przedłożone wszak w postępowaniu odwoławczym dokumenty nie stanowiły integralnej części projektu budowlanego, podlegającego uzupełnieniu w innym trybie. Nadto, w dalszym ciągu część rysunkowa nie została sporządzona na kopii aktualnej mapy, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Tymczasem jedynie na tej podstawie możliwe jest ustalenie granic własności oraz zachowania wymaganych odległości obiektu budowlanego od granic działki, określonych w § 12 rozp. MGPiB z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /tekst jednolity Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm./, obowiązującego w dacie orzekania przez organy obydwu instancji. Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, wymienione w tym przepisie warunki sytuowania budynku mają zastosowanie także wówczas, gdy działka sąsiednia nie ma charakteru działki budowlanej, stanowiąc jedynie dojazd od drogi publicznej. Zauważyć też przyjdzie, iż organy administracji nie zbadały zachowania odległości projektowanego budynku od budynku mieszkalnego na działce nr [...], w granicy której zaprojektowano sporny obiekt, zaś właściciele tej nieruchomości nie brali udziału w niniejszym postępowaniu /art. 145 § 1 pkt 4 kpa/. Zasadnie skarżący wskazali także na brak wymaganych opinii przedłożonego projektu budowlanego. Projekty budowlane, w których przewiduje się pomieszczenia pracy, wymagają bowiem zaopiniowania przez rzeczoznawcę d/s bezpieczeństwa i higieny pracy zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy /tekst jedn. Dz.U. nr 54, poz. 276 ze zm./. Nadto działając z urzędu Sąd stwierdził, iż udzielenie pozwolenia na budowę nastąpiło bez przedłożenia przez inwestora zapewnienia zarządcy drogi o możliwości przyłączenia obiektu do drogi wojewódzkiej nr [...], od której przewidziano dojazd do budynku. Wreszcie, organy administracji nie zbadały zgodności projektu zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji Wójta Gminy J. o warunkach zabudowy z dnia [...] nr [...]. Działka inwestorów położona jest bowiem w strefie chronionego krajobrazu, gdzie obowiązują rygory dotyczące formy architektonicznej i gabarytów. Dopuszczalna jest realizacja budynków o wysokości 1, ½ kondygnacji nadziemnych z poddaszem użytkowym w dachu 2-spadowym o jednakowym nachyleniu połaci ok. 40 – 45o, forma architektoniczna nawiązująca do tradycji budownictwa B. Sąd nie podzielił natomiast zarzutu skargi co do wykonania projektu przez osobę nieuprawnioną. Projekt został bowiem opracowany przez uprawnionego do projektowania w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń. Uprawnienia budowlane w takim zakresie uprawniały zaś do projektowania budynków o kubaturze do 1000 m3 § 5 ust. 2 rozp. MPGPiB z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie /Dz.U. Nr 8, poz. 38 z 1995 r. ze zm./. Jednakże stwierdzając wyżej opisane naruszenie prawa materialnego oraz uchybienie regułom procedury administracyjnej, skutkujące wznowieniem postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzje organów obydwu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./. Orzeczenie o niewykonalności zaskarżonej decyzji oparto na przepisie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Roszczenie skarżących o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wygasło z powodu niezłożenia stosownego wniosku /art. 210 § 1 cyt. ustawy/. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy z udziałem wszystkich stron organ I instancji winien w pierwszym rzędzie wyjaśnić, czy inwestorzy zrealizowali sporne zamierzenie. W takim wypadku postępowanie niniejsze winno ulec umorzeniu jako bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 kpa. W przeciwnym zaś razie zachodzą podstawy do wydania decyzji o odmowie pozwolenia na budowę z powodu nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków projektu budowlanego /art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego/. SJ/