II SA/Ka 1459/02

Sygn.akt II SA/Ka 1459/02 Dnia 28 lipca 2004 roku W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Asesor WSA Rafał Wolnik – spr. Protokolant: referent Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2004 roku, sprawy ze skargi [...] Stowarzyszenia A w Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę Decyzją z dnia [...] Nr [...] w sprawie oznaczonej numerem [...], Prezydent Miasta Z. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę Centrum Handlowo-Usługowego "[...]" wraz z parkingiem i infrastrukturą zewnętrzną w Z. przy ul. M. i B. Adresatem tej decyzji była firma "B" S.A. z siedzibą w W. Odwołanie od tej decyzji wniósł skarżący [...] Stowarzyszenie A w Z., domagając się stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania, organ wydający pozwolenie na budowę sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie doszło przed wydaniem pozwolenia na budowę do "prawnego skasowania" decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a to z kolei nie dawało Prezydentowi Miasta Z. podstaw do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżący wskazał ponadto stanowisko zajęte w tej sprawie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wyrażone w piśmie z dnia [...], w którym stwierdza się, że z uwagi na niezgodność inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z., niezbędne jest przeprowadzenie zmian tego planu. Skarżący podniósł także kwestię wydania przez organ pierwszej instancji postanowienia z dnia [...] o niedopuszczeniu go do udziału na prawach strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym, na które to postanowienie wniósł zażalenie do Wojewody [...]. Zwrócił przy tym uwagę, że pomimo takiego stanowiska organu, skarżący de facto został dopuszczony do udziału w postępowaniu, a to z uwagi na skuteczne doręczanie mu pism dotyczących przedmiotowej sprawy. Powołał się w tym miejscu na wyrok NSA z dnia [...] roku w sprawie o sygn. akt [...]. Rozpoznając to odwołanie Wojewoda [...] zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją umorzył postępowanie odwoławcze w przedmiotowej sprawie. Jako podstawę prawną wydania takiego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu organ powołał się na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...], na mocy którego utrzymane zostało w mocy powoływane przez skarżącego w odwołaniu postanowienie Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] o odmowie dopuszczenia skarżącego do udziału na prawach strony w przedmiotowym postępowaniu. Stwierdził dalej, że skoro postanowienie Wojewody z dnia [...] jest ostateczne, to nie ma podstaw do rozpatrzenia pod względem merytorycznym odwołania, a postępowanie odwoławcze jako bezprzedmiotowe należało umorzyć. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucił jej naruszenie prawa poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, w szczególności świadczącego o wydaniu przez Prezydenta Miasta Z. decyzji bez podstawy prawnej oraz nieuwzględnienie dowodów o legitymacji skarżącego do wniesienia odwołania oraz jednolitej linii orzecznictwa popierającej twierdzenia skarżącego. W uzasadnieniu swojej skargi, poza argumentami wskazanymi w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, skarżący zwrócił dodatkowo uwagę na fakt, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] dopuścił skarżącego do udziału w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na nabycie nieruchomości, na której prowadzona ma być przedmiotowa inwestycja. To, zdaniem skarżącego, również powinno było przesądzić o dopuszczeniu go do udziału w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy w pierwszej kolejności, że sądy administracyjne powołane zostały do kontroli legalności decyzji administracyjnych, a kontrola ta polega na badaniu zgodności zaskarżonych aktów z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). W niniejszym postępowaniu kontroli sądowo-administracyjnej poddana została decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego w trybie art. 138 § 1 pkt 3 kpa, u motywów której powołano się na ostateczne rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy dopuszczenia skarżącego do udziału w postępowaniu w charakterze strony. Kognicja Sądu ogranicza się zatem do badania legalności wydania decyzji umarzającej postępowanie, a zatem Sąd rozstrzygając sprawę nie badał merytorycznych przesłanek i argumentów, jakimi kierował się skarżący formułując zarzuty w stosunku do decyzji organów administracji architektoniczno-budowlanej. Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny w rozumieniu powołanego przepisu musi być rozumiany jako interes materialnoprawny, a więc ewentualne naruszenie tego interesu winno mieć poparcie w konkretnym przepisie prawa materialnego. Musi zatem istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu. Na każdym etapie postępowania administracyjnego obowiązkiem organów administracyjnych jest ustalenie kręgu osób posiadających przymiot strony w rozumieniu art. 28 Kpa. Obowiązkiem organów jest również ustalenie, czy osoby, które w toku postępowania administracyjnego były traktowane jako strony w istocie nimi są. Dopuszczenie przez organ administracji publicznej osoby do udziału w postępowaniu nie czyni z niej automatycznie strony tego postępowania w rozumieniu art. 28 Kpa. O tym bowiem, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola czy subiektywne przekonanie danej osoby, bądź dopuszczenie jej przez organ do udziału w nim, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby, jako interes prawny (vide: wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 2001 roku, I SA 511/00, LEX nr 54725). W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję był związany swoim rozstrzygnięciem zawartym w postanowieniu z dnia [...], na mocy którego utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Z. o odmowie dopuszczenia skarżącego do udziału w sprawie na prawach strony. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja nie mogła zawierać innego rozstrzygnięcia, aniżeli o umorzeniu postępowania odwoławczego z uwagi na brak legitymacji po stronie skarżącego do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Dodatkowo należy wskazać, iż skarżący nie został pozbawiony prawa zaskarżenia ustaleń co do okoliczności odmowy przyznania mu praw strony. Powołane bowiem postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] podlegało również zaskarżeniu do sądu administracyjnego i jak wynika z akt sprawy zostało zaskarżone. Postępowanie w tym zakresie jest jednak odrębnym postępowaniem i z przyczyn wyżej naprowadzonych pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja wydana został zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a zatem brak jest podstaw do jej uchylenia. Wobec powyższego skarga nie mogła zostać uwzględniona przez Sąd i jako taka podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).