II SA/Ka 1521/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędzia WSA Włodzimierz Kubik( spr.) Asesor WSA Rafał Wolnik Protokolant referent sądowy Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi C. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. i w trybie art. 51 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 ze zm.) nakazał współwłaścicielowi budynku przy ul [...] w C. doprowadzenie rynny odprowadzającej wodę z dachu budynku przy ul. [...] i [...]. do właściwego stanu technicznego poprzez usunięcie samowolnie wykonanych przegród uniemożliwiających odpływ wody z dachu w/w budynku szeregowego wspólną dla wszystkich trzech segmentów rurą spustową. Organ I instancji Identyczną co do treści sformułowanego nakazu decyzję oparł na art. 66 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Budynek stanowiący współwłasność skarżącego i jego małżonki K. S. został wzniesiony w zabudowie szeregowej w latach 80-tych przez spółdzielnię mieszkaniową. Bezsporne w sprawie jest, że od momentu wzniesienia w/w budynku woda deszczowa z dachów trzech sąsiadujących ze sobą segmentów była odprowadzana za pomocą jednej rury spustowej zainstalowanej na budynku skarżącego. Poza sporem jest także, że skarżący zamontował w rynnie zainstalowanej na jego segmencie dwie przegrody uniemożliwiające spływ wody z dachów sąsiednich segmentów do rury spustowej zainstalowanej na jego segmencie. Powyższe roboty budowlane wykonał on z uwagi na zalewanie, w czasie intensywnych opadów przez wodę deszczową terenu jego działki, a także piwnicy. W skardze na powyższą decyzję C. S. wniósł o jej uchylenie zarzucając jej naruszenie przepisów ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że zainstalowanie przez niego wyżej opisanych przegród stanowiło samowolę budowlaną. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji podał bowiem, że budowa zewnętrznej instalacji deszczowej wymaga pozwolenia na budowę. Zarzucił on także, błędne przyjęcie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż w czasie budowy przedmiotowych budynków nie było wydzielonych "granic własności użytkowania działki", granice te były bowiem wydzielone od samego początku zasiedlania budynku o czym świadczyć może zagospodarowanie poszczególnych działek. Wreszcie skarżący powołał się na § 29 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 140 ze zm.), zgodnie z którym to przepisem dokonywanie zmiany naturalnego przepływu wód opadowych w celu kierowania go na teren sąsiedniej nieruchomości bez zgody jej właściciela lub zarządcy jest zabronione. Zgodził się on natomiast ze stanowiskiem organów nadzoru budowlanego, o konieczności rozstrzygnięcia kwestii odprowadzania wód opadowych przez właścicieli sąsiednich budynków na teren ich działek w drodze powództwa cywilnego przed sądem powszechnym z zastrzeżeniem, że nie on jednak winien inicjować takie postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Przede wszystkim należy stwierdzić, że zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) Sąd dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego jak i przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że wykonane przez niego roboty budowlane nie wymagały - wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego - pozwolenia na budowę. Wykonane przez skarżącego roboty budowlane zaliczyć należy bowiem do prac polegających na montażu (art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane) w wyniku którego zainstalowane zostały przez niego na obiekcie budowlanym przedmiotowe przegrody w rynnie odprowadzającej wodę z dachu sąsiednich segmentów. Z uwagi na to, że powyższe działania skarżącego doprowadziły jednak do zablokowania odpływu wody deszczowej z rynien sąsiednich budynków do wspólnej rury spustowej, upoważniało to organ nadzoru budowlanego do nakazania usunięcia zamontowanych przegród. Powyższe spowodować mogło bowiem zagrożenie zalaniem i zamoknięciem ścian sąsiednich budynków innymi słowy spowodowało zagrożenie dla bezpieczeństwa mienia stanowiącego własność sąsiadów. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w czasie wydawania kontrolowanych decyzji) obiekt budowlany należy m.in. utrzymywać w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. W tym stanie rzeczy zasadne było nakazanie skarżącemu usunięcia przedmiotowych przegród zamontowanych w rynnach dachowych. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie w opisanym stanie faktycznym organy winny oprzeć swoje rozstrzygnięcie na przepisie art. 66 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane (w jej ówczesnym brzmieniu) na który to przepis powołał się w swojej decyzji organ I instancji. Niezasadne było tym samym podanie jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia art. 51 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane, na który powołał w swojej decyzji organ II instancji. Powyższe dostrzeżone przez Sąd naruszenie prawa materialnego nie miało jednak wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) – dalej ustawa PoPPSA zważywszy, iż organ II instancji wskazując niewłaściwą podstawę prawną swojej decyzji wydał jednak rozstrzygnięcie w istocie- jak już wskazano wyżej - odpowiadające decyzji organu I instancji i decyzja ta miała swoje umocowanie w przepisach ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do innych zarzutów podniesionych przez skarżącego należy wskazać, że organy obu instancji szczegółowo wykazały iż kwestionowany sposób wykonania instalacji odprowadzającej wodę deszczową z przedmiotowych budynków był zgodny z obowiązującymi w czasie ich budowy przepisami rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. nr 17, poz. 62). Do inwestora nie można bowiem było odnieść sformułowanego również w tym rozporządzeniu, a to w § 79 ust. 1 zakazu odprowadzania wód opadowych na teren sąsiedniej nieruchomości, bowiem działki gruntu z posadowionymi na nich budynkami stały się odrębnymi nieruchomościami dopiero w wyniku podziału nieruchomości i ustanowienia na nich odrębnej własności budynków wraz z użytkowaniem wieczystym działek na których zostały one posadowione. W tym stanie rzeczy skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na mocy art. 151 ustawy PoPPSA w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.).