II SA/Ka 1528/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędzia NSA Tadeusz Michalik Asesor WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Protokolant: sekr. sąd. Agnieszka Wita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2005 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie należności przedemerytalnych oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną z upoważnienia Starosty T., przez Zastępcę Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w T. G., na podstawie art. 6 pkt 6 lit. b i art. 37 k ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 roku, nr 6, poz. 56 z późn. zm.) odmówiono przyznania J.L. z dniem [...] r. prawa do świadczenia przedemerytalnego. Organ administracyjny ustalił, że w dniu złożenia wniosku, tj. [...] r. strona miała ukończone [...] lata życia i udokumentowała okres uprawniający do emerytury wynoszący ogółem [...] lat i [...] dni. Strona nie spełniła jednak warunków określonych w art. 37 k ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu – w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r., bowiem w dacie rejestracji tj. w dniu [...] r. nie nabyła prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W odwołaniu J. L. stwierdził, że wydana decyzja jest dla niego krzywdząca, ponieważ należy mu się świadczenie przedemerytalne. Podniósł, że na okres [...] miesięcy został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej, ale przywrócono mu ten status, w związku z tym niezrozumiała jest sentencja wydanego rozstrzygnięcia. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda Ś., po rozpatrzeniu odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 37 k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podzielając przedstawione w niej ustalenia i wnioski. W skardze złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący uznał zaskarżoną decyzję za krzywdzącą i wniósł o jej uchylenie. Zakwestionował wynik postępowania administracyjnego i podniósł, że długie lata sumiennie pracował, dlatego był przekonany, że otrzyma świadczenie przedemerytalne. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjne zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji nie narusza przepisów prawa. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż mimo, że skarga została wniesiona pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm./, to jednak podlega rozpoznaniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270, zwanej dalej w skrócie: " ustawą p.p.s.a."/. Konsekwencja taka wynika z przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm./, który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Na wstępie należy stwierdzić, iż stosownie do art. 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem jej rozstrzygnięć. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika natomiast, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w przypadku, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wtedy, w zależności od rodzaju naruszenia - stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Na mocy art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Przedmiotowa sprawa o świadczenie przedemerytalne była rozpatrywana po dniu 1 stycznia 2002 r., a więc po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. nr 154, poz. 1793), która dokonała m.in. nowelizacji ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz. U. z 2001 r. nr 6, poz.56 z późn. zm.). Stosownie do art. 11 ust. 2 tej ustawy nowelizacyjnej osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, to jest, przed dniem 1 stycznia 2002 r., zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium, nabywają oraz zachowują do nich prawo na dotychczasowych zasadach. Na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty ( Dz. U. z 2003 r., nr 6, poz. 65) prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy, o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r. przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002 r. spełnili warunki do ich nabycia. Zatem osoba rejestrująca się po dacie 1 stycznia 2002 r., tak jak ma to miejsce w przypadku skarżącego, w dniu [...] r. nie może nabyć prawa do świadczenia przedemerytalnego na zasadach obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2002 r. Tym samym zgodnie z art. 37l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełniła warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy, dlatego sytuację skarżącego należało ocenić na gruncie przepisów obowiązujących na dzień rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w S., czyli w dniu [...] r. Zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 37 k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu świadczenie przedemerytalne przysługiwało osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli : 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub 2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 1994 r. Nr 1, poz. 1, z 1995 r. Nr 87, poz. 435, z 1996 r. Nr 5, poz. 34, z 1997 r. Nr 28, poz. 153 i Nr 123, poz. 776, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 137, poz. 887 oraz z 2000 r. Nr 48, poz. 550). Zaznaczyć należy, że dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy podstawowe znaczenie ma okoliczność, że na dzień rejestracji tj. [...] r. skarżący nie posiadał statusu osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku dla bezrobotnych i tym samym nie spełnił warunku określonego w cytowanym wyżej art. 37 k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Wynika to bezspornie z ustaleń dokonanych przez organy administracji. Nadmienić należy, że błędnie skarżący wiąże prawo do świadczenia przedemerytalnego z pierwszą rejestracją dokonaną w dniu [...] r. w Powiatowym Urzędzie Pracy T. G., bowiem w jej wyniku uzyskał status osoby bezrobotnej wraz z prawem do zasiłku dla bezrobotnych, który utracił z dniem [...] r. z powodu upływu okresu jego pobierania. Prezentowane przez skarżącego stanowisko nie jest uzasadnione w świetle art. 23 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, bowiem na jego podstawie prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, o ile spełnia warunki określone w tym przepisie. Tak więc, prawo do zasiłku dla bezrobotnych wiąże się z rejestracją, jako czynnością techniczno-prawną, po której dokonaniu rejestrujący się może nabyć status bezrobotnego oraz domagać się świadczeń określonych w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W tym stanie faktycznym i prawnym Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153 poz. 1271/ skargę należało oddalić, co orzeczono w sentencji.