II SA/Ka 1541/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik( spr.) Sędzia NSA Ewa Krawczyk Asesor WSA Rafał Wolnik Protokolant sekretarz sądowy Elwira Karasek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi Spółki A S.A. w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę. Skarga została wniesiona na decyzję Wojewody [...] w części utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...]r. o odmowie udzielenia Spółce A S.A. w K. pozwolenia wodnoprawnego na zrzut do rzeki B. wód dołowych wypompowywanych z wyrobisk górniczych zlikwidowanej kopalni "[...]". Wskazaną decyzją organu I instancji umorzone zostało także postępowanie w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie przez skarżącą spółkę z własnych wód kopalnianych. Wnioskiem z dnia [...]r. Spółka A S. A. w K. Zakład KWK "[...]" wystąpiła o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie 17366 m³ na dobę wód wypompowywanych ze zlikwidowanego zakładu górniczego KWK "[...]" bezpośrednio do rzeki B., z pominięciem – z uwagi na ponoszone koszty - dotychczas stosowanego procesu ich oczyszczania w Zakładzie "[...]" Sp. z o. o. w C. Nadto skarżąca wystąpiła także o udzielenie pozwolenia na szczególne korzystanie z wydobywanych wód w ilości 30 m³/d celem zasilania sieci przeciwpożarowej oraz odsprzedaży ich 300 m³/d Koksowni "[...]". Z dołączonego do wniosku operatu wodnoprawnego wynikało, że wody wypompowywane ze zlikwidowanej kopalni zawierają 7020 mg/dm³ chlorków, 600 mg/dm³ siarczanów, 12580 mg/dm³ substancji rozpuszczonych oraz zawiesinę do 50 mg/dm³. Po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej Starosta [...] odmówił na podstawie art. 126 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. nr 115, poz. 1229) udzielenia skarżącej pozwolenia wodnoprawnego na zrzut wód dołowych do rzeki B. oraz umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie pozwolenia na szczególne korzystanie z własnych wód. W uzasadnieniu swojej decyzji organ ten podał, że zrzut zasolonych wód do rzeki B. na warunkach określonych we wniosku nie spełnia wymogów ochrony środowiska przewidzianych w odrębnych przepisach, a to z uwagi na fakt ponadnormatywnego przekroczenia wartości chlorków siarczanów i substancji rozpuszczonych. Odnosząc się do uzgodnienia przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w G. przedłożonego operatu wodnoprawnego, Starosta wskazał, iż powołane w tym uzgodnieniu rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 5 listopada 1991 r. w sprawie klasyfikacji wód oraz warunków, jakim powinny odpowiadać ścieki wprowadzane do wód lub do ziemi (Dz. U. nr 116, poz. 503 ze zm.) utraciło swoją moc prawną w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. W oparciu o wskazane wyżej rozporządzenie Rady Ministrów, organ udzielający pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód mógł odstąpić od wymaganych nim wartości wskaźników jakim powinny odpowiadać zanieczyszczenia zawarte w ściekach. Umarzając jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na szczególne korzystanie z własnych wydobytych wód Starosta wskazał na art. 8 ust 2 ustawy Prawo wodne, zgodnie z którym to przepisem wymienione pozwolenie w aktualnym stanie prawnym nie jest wymagane. W odwołaniu do Wojewody [...] skarżąca podała, że ciążący na niej obowiązek odwadniania wyrobisk górniczych po zlikwidowanej KWK "[...]" wynika z konieczności zabezpieczenia sąsiednich czynnych zakładów górniczych przed ich zalaniem. Projekt bezpośredniego zrzutu wypompowywanych wód dołowych do rzeki B. z pominięciem procesu ich odsalania, wynika z braku środków na ten cel w dotacji budżetowej przekazywanej spółce. Odwołująca się spółka wskazała, że zaproponowany sposób odprowadzania wód dołowych jest technicznie możliwy za pomocą przebudowanego kolektora zrzutowego, a zrzucane do rzeki B. wody nie pogorszyłyby znacząco jakości jej wód. Powyższy sposób odprowadzania wypompowywanych wód dołowych został także pozytywnie uzgodniony przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w G. – zarządcę rzeki B. Nadto skarżąca podała, że wcześniej uzyskała pozwolenia wodnoprawne na odprowadzanie wód dołowych o zbliżonych parametrach z innych zlikwidowanych kopalń. Wskazała także, że względy socjalne związane z dalszym funkcjonowaniem Zakładu "[...]" Sp. z o. o., z którego usług dotychczas korzystała, nie mogą stanowić argumentu warunkującego wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, nie podzielił jednak w pełni stanowiska organu I instancji zawartego w uzasadnieniu decyzji. Podniósł on, że na mocy art. 218 ustawy Prawo wodne do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w tej ustawie, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia jej wejścia w życie, stosuje się dotychczasowe przepisy wykonawcze, stąd też w przedmiotowej sprawie wbrew stanowisku organu I instancji winny znaleźć zastosowanie przepisy cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 1991 roku. Jednocześnie jednak Wojewoda uznał, że przewidziana w tym rozporządzeniu możliwość odstąpienia na podstawie przepisów § 4 ust. 4 i § 5 ust. 3 od wymogów jaki winny odpowiadać ścieki wprowadzane do wód nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem wprowadzenie wód dołowych do rzeki B. spowoduje zasolenie tej rzeki w jej górnym biegu, co spowoduje degradację ekosystemów okolicznych rzek w tym O. Organ II instancji zwrócił także uwagę, iż ustawa z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne wprowadziła w art. 122 ust. 1 pkt 8 nową regulację prawną nie występującą na gruncie ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz. U. nr 38, poz. 230 ze zm.). Zgodnie ze wskazanym przepisem pozwolenia wodnoprawnego wymaga również odwodnienie obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów górniczych. Zdaniem więc tego organu postępowanie winno toczyć się nie tylko w przedmiocie udzielenia pozwolenia na zrzut do rzeki wód dołowych będących w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. e ustawy Prawo wodne ściekami, ale także w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na odwodnienie zakładu górniczego. W związku z powyższym do operatu wodnoprawnego na mocy art. 132 ust. 8 cytowanej ustawy spółka winna dołączyć dokumentację hydrogeologiczną. Odnośnie umorzenia postępowania w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z własnych wydobytych wód Wojewoda podzielił w całości stanowisko organu I instancji. W skardze złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody [...] w części dotyczącej odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego na zrzut do rzeki B. wód dołowych wypompowywanych z wyrobisk górniczych pozostałych po KWK "[...]" skarżąca domaga się uchylenia tej części przedmiotowej decyzji ewentualnie stwierdzenia jej nieważności. Zaskarżonej decyzji Spółka A S.A. w K., zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a to art. 122 ust. 1 pkt 8) ustawy Prawo wodne poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca prowadzi odwodnienie zakładu górniczego, a także art. 126 pkt 1) tej ustawy polegające na przyjęciu, iż wydanie pozwolenia wodnoprawnego na zrzut zasolonych wód kopalnianych do rzeki B. nie spełnia wymagań ochrony środowiska z uwagi na fakt ponadnormatywnego przekroczenia wartości zanieczyszczeń. Ponadto skarżąca spółka zarzuciła naruszenie wymienioną decyzją przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 6, 7, 28, 77 § 1, 84 § 1 i 156 § 1 pkt 2 kpa. W obszernym uzasadnieniu skargi podniesiono, że przepis art. 122 ust. 1 i 2 ustawy Prawo wodne wymienia enumeratywnie czynności, które wymagają pozwolenia wodnoprawnego, przy czym wśród tychże czynności nie zostało wymienione odprowadzanie wód podziemnych napływających do byłych – zlikwidowanych zakładów górniczych, a jedynie przewidziane dyspozycją art. 122 ust. 1 pkt 8) tej ustawy odwadnianie zakładów górniczych. Skoro więc - wywodzi skarżąca - ustawodawca w art. 80 ust. 1 pkt 4) i 82a ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. nr 27, poz. 96 ze zm.) nałożył na przedsiębiorcę w razie likwidacji zakładu górniczego obowiązek przedsięwzięcia niezbędnych środków chroniących wyrobiska sąsiednich zakładów górniczych, a jednocześnie nie przewidział konieczności uzyskiwania pozwoleń wodnoprawnych na odprowadzanie podziemnych wód kopalnianych ze zlikwidowanych zakładów górniczych, czynności takie nie stanowiące odwadniania zakładów górniczych, nie wymagają pozwolenia wodnoprawnego. Dodała także, że zgodnie z art. 6 pkt 7) ustawy Prawo geologiczne i górnicze zakładem górniczym jest wyodrębniony technicznie i organizacyjnie zespół środków służących bezpośrednio do wydobywania kopaliny ze złoża, w tym wyrobiska górnicze, obiekty budowlane oraz technologicznie związane z nimi obiekty i urządzenia przeróbcze. Zdaniem skarżącej wody podziemne wobec wyżej opisanych okoliczności faktycznych i prawnych nie mogą być tym samym traktowane jako ścieki w rozumieniu art. 3 pkt 38) lit. e) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62, poz. 627 ze zm.) oraz art. 9 ust. 1 pkt 14) lit. e) ustawy Prawo wodne. W opisanej sytuacji, wywodzi dalej skarżąca, nie znajdują więc zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 5 listopada 1991 r. w sprawie klasyfikacji wód oraz warunków jakim powinny odpowiadać ścieki odprowadzane do wód lub do ziemi. W tym stanie rzeczy, zdaniem skarżącej, obowiązek uzyskania przez nią pozwolenia wodnoprawnego wynika z art. 37 pkt 1) ustawy Prawo wodne, według którego to przepisu pobór oraz odprowadzanie wód powierzchniowych lub podziemnych jest szczególnym korzystaniem z wód na które zgodnie z art. 122 pkt 1) tej ustawy wymagane jest pozwolenie wodnoprawne. Wreszcie skarżąca wskazała, że jej zdaniem odmowa udzielenia pozwolenia wodnoprawnego przez organy obu instancji miała swoje źródło w bezprawnym uznaniu za strony postępowania Gminy C., Zakładu "[...]" Sp. z o.o. oraz [...] Spółki Węglowej KWK "[...]". W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wskazał on, że zasadnym było zastosowanie do zlikwidowanego zakładu górniczego przepisów ustawy Prawo wodne z 2001 r. odnoszących się do zakładów górniczych. Zgadza się ze stanowiskiem skarżącej, że skoro w Prawie wodnym brak jest definicji zakładu górniczego to należy jej poszukiwać w ustawie Prawo geologiczne i górnicze. Ta ostatnia ustawa zawiera w art. 3 delegację dla Rady Ministrów objęcia w drodze rozporządzenia przepisami tej ustawy prowadzenia określonych robót podziemnych z zastosowaniem techniki górniczej. Zgodnie z wydanym na podstawie wymienionego przepisu rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 lipca 1997 r. w sprawie objęcia przepisami Prawa geologicznego i górniczego prowadzenia określonych robót podziemnych z zastosowaniem techniki górniczej (Dz. U. nr 75, poz. 472 ze zm.), przepisy tej ustawy m.in. o ruchu zakładu górniczego należy odpowiednio stosować przy budowie lub utrzymaniu systemu odwadniania w zlikwidowanych podziemnych zakładach górniczych węgla kamiennego (§ 1 ust. 2 pkt 4)). Zapis taki znalazł się także w § 1 ust. 1 pkt 5) aktualnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie objęcia przepisami Prawa geologicznego i górniczego prowadzenia określonych robót podziemnych z zastosowaniem techniki górniczej (Dz. U. nr 62, poz. 561). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przede wszystkim należy stwierdzić, że zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) Sąd dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja mimo, że Sąd dopatrzył się w niej uchybień nie narusza, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie wskazać przyjdzie, iż z uwagi na nieobjęcie skargą części decyzji umarzającej postępowanie o udzielenie pozwolenia na korzystanie z własnych wód kopalnianych, Sąd pozostawił tę kwestię poza granicami rozpoznania. Dokonując kontroli zaskarżonej części decyzji w pierwszym rzędzie przyjdzie zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej Spółki, że nie występowała ona o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego o jakim jest mowa w art. 122 ust. 1 pkt 8) ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, stąd też toczące się postępowanie nie mogło dotyczyć tej kwestii. W opisanym bowiem wniosku z dnia [...]r. Spółka A S.A. w K. Zakład KWK "[...]" wystąpiła o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na zrzut do rzeki B. wód dołowych wypompowywanych z wyrobisk górniczych kopalni "[...]" oraz o pozwolenie na szczególne korzystanie z własnych wód kopalnianych. W tym stanie rzeczy podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumenty odnoszące się do braku w aktach sprawy dokumentacji hydrogeologicznej o jakiej jest mowa w art. 132 ust. 8 ustawy Prawo wodne nie zasługują na akceptację. Na marginesie należy tutaj wskazać, iż w aktach sprawy brak informacji o sposobie prowadzenia odwadniania wyrobisk pozostałych po KWK "[...]", a wymieniona dokumentacja jest wymagana jedynie w przypadku prowadzenia odwadniania za pomocą otworów wiertniczych. Co się tyczy pozwolenia wodnoprawnego na zrzut wypompowanych wód dołowych z wyrobisk zlikwidowanej KWK "[...]" bezpośrednio do rzeki B. należy zauważyć co następuje. Organy obu instancji w uzasadnieniach swoich decyzji przyjęły, że wypompowywane wody kopalniane należy zaliczyć do kategorii ścieków w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 14) lit. e) ustawy Prawo wodne. Z przepisu art. 37 pkt 2) cytowanej ustawy wynika, że wprowadzanie ścieków do wód jest szczególnym korzystaniem z wód i jako takie po myśli art. 122 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego wymaga pozwolenia wodnoprawnego. W konsekwencji uznać należy, że wyżej opisane postępowanie organy obu instancji prowadziły w przedmiocie wydania pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, a więc odpowiada to przedstawionemu w skardze stanowisku pełnomocnika skarżącej. W sentencji zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji, a także w przytoczonych podstawach prawnych brak jest jednak bezpośrednich odniesień do tej kwestii, co wydaje się zrozumiałe w związku z konieczną konkretyzacją w sentencji decyzji przedmiotu jej rozstrzygnięcia. Jedynie w uzasadnieniu decyzji Wojewody [...] zamieszczone zostały rozważania dotyczące kwestii rozstrzygania w przedmiocie o jakim jest mowa w art. 122 pkt 8) ustawy Prawo wodne. Z brzmienia uzasadnienia wynika jednak, że organ ten utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji głównie z powodu nie spełniania przez zaproponowany sposób zrzucania wód dołowych wymogów ochrony środowiska. Co zaś dotyczy uznania przez organy obu instancji wód dołowych wypompowywanych z kopalni "[...]" za ścieki zauważyć przyjdzie, że stanowisko organów obu instancji znajdowało swoje oparcie w treści dołączonego do wniosku operatu wodnoprawnego, a także w piśmie uzgadniającym ten operat przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w G. W obu dokumentach jest bowiem mowa o możliwości zastosowania w przedmiotowym postępowaniu odstępstw od wymogów jakim powinny odpowiadać ścieki wprowadzane do wód, na co zezwalało wskazywane w wymienionych dokumentach rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 5 listopada 1991 r. w sprawie klasyfikacji wód oraz warunków, jakim powinny odpowiadać ścieki wprowadzane do wód lub do ziemi (Dz. U. nr 116, poz. 503 ze zm.). Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, rozważania, którym tak wiele uwagi poświęcono we wniesionej skardze jak i w odpowiedzi na skargę, a dotyczące kwestii czy wody kopalniane wydobywane z wyrobisk zlikwidowanego zakładu górniczego KWK "[...]", są ściekami, czy też nie mieszczą się w w ustawowych definicjach tego pojęcia, są pozbawione znaczenia w ocenie legalności zaskarżonej decyzji. Powyższe stanowisko wynika przede wszystkim z braku, w czasie wydawania decyzji przez organy obu instancji, regulacji prawnych określających najwyższe dopuszczalne wartości wskaźników zanieczyszczeń w ściekach wprowadzanych do wód i możliwości zastosowania odstępstw od wartości wymienionych wskaźników. Przedmiotowe kwestie regulowało przywołane wyżej rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 5 listopada 1991 r. utraciło jednak ono swoją moc z dniem 1 października 2001 r. w części określającej warunki jakim powinny odpowiadać ścieki wprowadzane do wód lub ziemi. Utrata mocy wymienionej części rozporządzenia wynika z nowelizacji art. 62 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne w których to przepisach zawarta była delegacja ustawowa na której podstawie wydano przedmiotowy akt wykonawczy. Nowelizacja o jakiej mowa wyżej dokonana została art. 45 pkt 19 i 20 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 100, poz. 1085 ze zm.). Błędnie więc uznał organ II instancji za podstawę obowiązywania powyższego aktu przepis art. 218 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Nie miał racji również organ I instancji wskazując, że akt ten utracił moc prawną z dniem 1 stycznia 2002 r., a w mocy pozostały jedynie załączniki do wymienionego rozporządzenia. W sytuacji braku przepisów prawnych regulujących kwestię dopuszczalnych wskaźników jakie powinny zawierać ścieki odprowadzane do wód lub ziemi, rozstrzygającą dla wydania pozwolenia wodnoprawnego staje się kwestia wartości wskaźników zanieczyszczeń występujących w wypompowywanych wodach dołowych, a nie kwestia właściwego zakwalifikowania przedmiotowych wód w oparciu o przepisy ustaw Prawo wodne, czy Prawo ochrony środowiska. Na uwzględnienie nie zasługuje też zarzut skarżącej dotyczący dopuszczenia do udziału w postępowaniu podmiotów nie będących stronami postępowania administracyjnego w kontrolowanej sprawie, a to Gminy C., Zakładu "[...]" Sp. z o.o. oraz [...] Spółki Węglowej KWK "[...]", co w konsekwencji, zdaniem skarżącej, miało wpływ na wynik postępowania. Zgodzić się należy ze stanowiskiem co do wątpliwości w kwestii posiadania przez wymienione podmioty interesu prawnego do udziału w przedmiotowym postępowaniu na prawach stron, jednak w ocenie Sądu ich udział nie miał wpływu na wynik toczącego się postępowania z uwagi chociażby na przywołane w decyzjach podstawy prawne zapadłych rozstrzygnięć. Jak się wydaje poza sporem jest okoliczność, że organy obu instancji wydając decyzje o odmowie udzielenia skarżącej Spółce pozwolenia wodnoprawnego na zrzut do rzeki B. wód dołowych wypompowywanych z wyrobisk górniczych Kopalni "[...]" rozstrzygnięcie swoje oparły na art. 126 pkt 1) ustawy Prawo wodne. Przepis ten stanowi, że pozwolenia wodnoprawnego odmawia się m.in., jeżeli projektowany sposób korzystania z wody (...) nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3 tej ustawy. Ten ostatni przepis stanowi zaś, że pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska oraz dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków, wynikających z odrębnych przepisów. Ze znajdującego się w aktach sprawy operatu wodnoprawnego wynika, że rzekę B. będącą dopływem O. , należało zaklasyfikować do II klasy czystości zgodnie z zał. Nr 1 wielokrotnie już cytowanego rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 5 listopada 1991 r. w sprawie klasyfikacji wód oraz warunków, jakim powinny odpowiadać ścieki wprowadzane do wód lub do ziemi – które zachowało swoja moc w czasie wydawania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej klasyfikacji wód na podstawie art. 4 ust. 4 pkt 1) ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw. Wody rzeki zaliczonej do II klasy czystości winny zgodnie z wymienionym załącznikiem cechować się wartościami zawartych w nich m.in. chlorków na poziomie 300 mg/l i poniżej, siarczanów 200 mg/l i poniżej wreszcie substancji rozpuszczonych 1000 mg/l i poniżej. Wobec powyższego wprowadzenie do rzeki B. wypompowanych z wyrobisk KWK "[...]" wód dołowych zawierających zanieczyszczenia w postaci chlorków, siarczanów i substancji rozpuszczonych o stężeniach znacznie przekraczających wskaźniki zanieczyszczenia tej rzeki i to w ilości 17366 m³ na dobę, bez wątpienia pogorszyłoby jej jakość. Działanie takie zaś byłoby niezgodne z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62, poz. 627 ze zm.) zgodnie z którym to przepisem ochrona wód polega na zapewnieniu ich jak najlepszej jakości, w tym utrzymywaniu ilości wody na poziomie zapewniającym ochronę równowagi biologicznej, w szczególności przez: 1) utrzymanie jakości wód powyżej albo co najmniej na poziomie wymaganym w przepisach, 2) doprowadzenie jakości wód co najmniej do wymaganego przepisami poziomu, gdy nie jest on osiągnięty. Również art. 38 ust. 3 pkt 1) ustawy Prawo wodne stanowi, że ochrona wód polega w szczególności na: unikaniu, eliminacji i ograniczeniu zanieczyszczenia wód (...). Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, iż zasadnie organy obu instancji odmówiły na mocy art. 126 pkt 1) ustawy Prawo wodne wydania przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego. W tym stanie rzeczy skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.).