II SA/Ka 155/02

Dnia 17 maja 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr) po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2004 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. – B. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: umorzyć postępowanie. Decyzją Burmistrza Miasta U. z dnia [...] roku, wydaną na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (tekst jednolity: Dz. U. z 1998 r., nr 120, poz. 787 z późn zmianami) E. M. odmówiono przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że strona nie posiada tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego tylko wynajmuje część lokalu mieszkalnego od H. P., która ma spółdzielcze własnościowe prawo do całego lokalu mieszkalnego. W odwołaniu E. M. stwierdził, że nie zgadza się z taką interpretacją przepisów i uważa, że umowa najmu na część lokalu mieszkalnego stanowi tytuł prawny dający prawo do uzyskania dodatku mieszkaniowego. Organ odwoławczy w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i podniósł, że E. M. jest tylko podnajemcą zajmowanej części lokalu mieszkalnego, dlatego w rozumieniu art. 39 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych( tj. Dz. U. z 1998 r., nr 120, poz. 787 z późn. zmianami) nie ma tytułu prawnego do ubiegania się o dodatek mieszkaniowy. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego E. M. wniósł o pozytywne rozpatrzenie sprawy z uwagi na swoją trudną sytuację materialną. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, nie znajdując podstaw do zmiany niekorzystnej dla skarżącego decyzji i powołał się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W aktach sądowych sprawy znajduje się odpis skrócony aktu zgonu E. M. z dnia [...] wydany z upoważnienia Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w U. Z aktu zgonu wynika, że E. M. zmarł dnia [...] a w punkcie czwartym oznaczenia stanu cywilnego zaznaczone zostało, że był rozwiedziony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.(Dz. U. nr 78, poz.483,z 2001 r. nr 28,poz.319) zostało wprowadzone dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne i od 1 stycznia 2004 r. nie obowiązuje ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym( Dz. U. nr 74, poz.368 z późn. zmianami). Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.s.a. Przepisy te mają zastosowanie do przedmiotowej skargi z uwagi na datę jej wniesienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego tj. 19 stycznia 2002 roku Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 2 p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego chyba, że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. W tym stanie faktycznym i prawnym wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane w art. 161 § 1 pkt 2 p.s.a., ponieważ strona postępowania zmarła, a przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłą oraz nie ma osoby, która zgłosiłaby udział w postępowaniu ze względu na swój interes prawny związany z wynikiem postępowania. Dlatego też kierując się wskazanymi wyżej okolicznościami faktycznymi i prawnymi Sąd uznał, że spełniona została przesłanka stanowiąca warunek umorzenia postępowania i na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji postanowienia.