II SA/Ka 1571/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.), Sędzia NSA Szczepan Prax, Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik, Protokolant st. sekr. sąd Urszula Smykała, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi A.N. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie należności przedemerytalnych oddala skargę Decyzją nr [...], wydaną w dniu [...], Zastępca Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w R.Ś., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta R.Ś., przyznał A.N. świadczenie przedemerytalne od dnia [...], w wysokości 80% kwoty emerytury określonej w decyzji organu rentowego. Przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, zaś jej materialnoprawną podstawę stanowiły przepisy art. 3, art. 6b ust. 1, art. 6 pkt 6 lit. b, art. 37k ust. 1 i 2, art. 37l ust. 2 w związku z art. 27 ust. 2 pkt 4 i art. 37o ustawy z dnia 14 grudnia 1994r., o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001r., Nr 6, poz. 56 ze zm.). W uzasadnieniu organ administracyjny wskazał, iż w dniu rejestracji przypadającym na [...], strona spełniała przesłanki warunkujące przyznanie prawa do świadczenia stanowiącego przedmiot sprawy. Nadto dodał, że skarżący otrzymał odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia umowy o pracę a zatem w świetle art. 37l ust. 2 w związku z art. 27 ust. 2 pkt 4 cytowanej ustawy z dnia 14 grudnia 1994r., świadczenie przedemerytalne przysługuje mu dopiero po upływie okresu pobierania rzeczonego odszkodowania. W odwołaniu do Wojewody Ś., A.N. wyraził niezadowolenie z rozstrzygnięcia organu I instancji kwestionując wysokość przyznanego mu świadczenia przedemerytalnego. Podkreślił bowiem, że już w dniu [...], czyli w okresie przed [...], spełniał warunki konieczne do nabycia przedmiotowego świadczenia a tym samym, zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 grudnia 2002r., o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003r., Nr 6 poz. 65) rozmiar przyznanych mu z tego tytułu środków powinien wynieść nie 80% lecz 90% kwoty emerytury określonej w decyzji organu rentowego. Decyzją z dnia [...], nr [...], Wojewoda Ś. utrzymał w mocy decyzję zapadłą w I instancji. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych przez stronę organ odwoławczy powołał się na art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r., wskazując, iż świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w tej ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Zgodnie przy tym z art. 37l ust. 1 cytowanej ustawy prawo powyższe przysługuje osobie, która spełniła warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Ustalenie uprawnień do wyżej wymienionego świadczenia następuje więc dopiero w momencie rzeczonej rejestracji. Mając na uwadze powyższe Wojewoda Ś. podkreślił, że art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002r., o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania. Przywołane unormowanie stanowi bowiem, iż prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 grudnia 1994r., w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001r., przysługuje bezrobotnym, którzy spełnili warunki ich nabycia do 12 stycznia 2002r. Cytowana regulacja odnosi się zatem jedynie do osób, które w okresie pomiędzy 1 a 12 stycznia 2002r., były zarejestrowane jako bezrobotne i spełniały warunki do uzyskania zasiłku lub świadczenia przedemerytalnego na "starych zasadach". Tymczasem data rejestracji A.N. przypadła dopiero na [...], co powoduje, iż brak jest podstaw prawnych, które uzasadniałyby przyznanie mu świadczenia przedemerytalnego w wysokości 90% kwoty emerytury. W tym miejscu organ II instancji dodał, że okres, na który powoływał się skarżący obejmuje czas jego pozostawania w stosunku pracy i dlatego nie ma on znaczenia dla ustalenia prawa do świadczenia przedemerytalnego. Jest ono bowiem ściśle związane z przymiotem zdolności do nabycia statusu bezrobotnego, a co za tym idzie z faktem rejestracji we właściwym urzędzie pracy. Ponadto Wojewoda Ś. wyjaśnił, że wartość 80% emerytury obliczonej dla skarżącego wynosi wprawdzie [...] zł, jednak wysokość przyznanego stronie świadczenia przedemerytalnego określona została jako [...] zł, gdyż w myśl art. 37k ust. 2 ustawy o zatrudnieniu..., podlega ona ograniczeniu do 200% wartości zasiłku dla bezrobotnych. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A.N. oświadczył, iż nie zgadza się z decyzją organu odwoławczego. Skarżący raz jeszcze powołał się na treść art. 3 ust. 1 i 2 wywodząc, że powinien otrzymać świadczenie przedemerytalne w rozmiarze 90% kwoty emerytury wynikającej z decyzji organu rentowego, gdyż do dnia 12 stycznia 2002r., spełniał przesłanki jego nabycia. Zdaniem strony brak jest bowiem podstaw do twierdzenia aby nabycie świadczenia w powyższej wysokości uwarunkowane było koniecznością zarejestrowania się przed wskazaną wyżej datą, to jest przed 12 stycznia 2002r., w urzędzie pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Organ odwoławczy powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji raz jeszcze podkreślając, że ze względu na datę rejestracji skarżącego w powiatowym urzędzie pracy, przypadającą na [...], art. 3 ustawy o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty z dnia 20 grudnia 2002r., nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania. Przyjęte w cytowanej regulacji rozwiązanie ma bowiem charakter wyjątkowy i nie może być stosowane uznaniowo. Jego intencją było bowiem umożliwienie nabycia świadczenia przedemerytalnego na wcześniejszych zasadach jedynie osobom, które utraciły taką możliwość z uwagi na fakt, iż wprowadzająca w tym zakresie zmiany nowelizacja ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, opublikowana została w dniu 29 grudnia 2001r., zaś weszła w życie już z dniem 1 stycznia 2002r., a zatem bez zachowania odpowiedniego vacatio legis. Mając na uwadze powyższe organ II instancji podkreślił, że wysokość przyznanego skarżącemu świadczenia ustalona została w sposób prawidłowy, zgodnie z zasadami obowiązującymi od dnia 1 stycznia 2002r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W punkcie wyjścia należy jednak stwierdzić, że przedmiotowa skarga wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., a więc w okresie, w którym postępowanie sądowoadministracyjne toczyło się według przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995r., o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Trzeba w tym miejscu zauważyć, że wspomniany akt prawny z dniem 1 stycznia 2004r., utracił moc. Obecnie w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym stosowana jest ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Zgodnie zaś z art. 97 §1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zasady dotyczące przyznawania świadczenia przedemerytalnego oraz określania jego wysokości obowiązujące w dniu wydania zaskarżonej decyzji, uregulowane zostały w ustawie z dnia 14 grudnia 1994r., o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. u z 2003r., Nr 58, poz. 514). Stosownie zatem do art. 37k ust. 2 cytowanej ustawy z dnia 14 grudnia 1994r., rozmiar rzeczonego świadczenia określony został jako 80% kwoty emerytury, wynikającej z decyzji organu rentowego, ustalającej wysokość tej emerytury w celu obliczenia wartości świadczenia przedemerytalnego dla danej osoby, nie mniej jednak niż 120% i nie więcej niż 200% zasiłku dla bezrobotnych. Wyjątek w tym zakresie stanowiło unormowanie zawarte w treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002r., o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003r., Nr 6, poz. 65), wprowadzające możliwość nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994r., w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001r. Wysokość świadczenia przedemerytalnego wynikająca z tych uregulowań wynosiła bowiem nie 80% a 90% kwoty emerytury wyliczonej dla osoby zainteresowanej w decyzji organu rentowego. W myśl przywołanego art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002r., świadczenie przedemerytalne w takim rozmiarze mogło zostać przyznane tylko bezrobotnym, którzy spełnili przesłanki warunkujące jego nabycie do dnia 12 stycznia 2002r. Godzi się tu podkreślić, że jedną z rzeczonych przesłanek było, w myśl art. 37k ust.1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, spełnienie przez wnioskodawcę wymogów, od których ustawa ta uzależniała uzyskanie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W tym miejscu należy odnieść się do definicji osoby bezrobotnej, sformułowanej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu..., zgodnie z którą bezrobotnym jest osoba, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy, nie zatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie, nie ucząca się w szkole w systemie dziennym oraz zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania powiatowym urzędzie pracy. Brzmienie przywołanej regulacji nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że nabycie statusu bezrobotnego uwarunkowane jest nie pozostawaniem osoby zainteresowanej w stosunku pracy lub innym stosunku zatrudnienia a także jej rejestracją w powiatowym urzędzie pracy. W świetle przedstawionych rozważań prawnych Sąd uznał, że argumentacja podniesiona w skardze nie mogła odnieść skutku. W sprawie jest bowiem poza sporem, że A.N. aż do dnia [...], a zatem w okresie następującym po 12 stycznia 2002r., świadczył pracę na podstawie umowy zawartej ze A Spółka z o.o. w Z. Ponadto z akt sprawy wynika jednoznacznie, że data jego rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w R.Ś. przypadła dopiero na [...]. W tym stanie rzeczy nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem aby strona do dnia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002r., to jest do 12 stycznia 2002r., spełniła wymogi warunkujące uzyskanie statusu osoby bezrobotnej, co stanowiło przesłankę uzależniającą nabycie prawa do świadczenia przedemerytalnego. W konsekwencji unormowanie zawarte w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002r., nowelizującej ustawę o zatrudnieniu..., nie mogło znaleźć w niniejszej sprawie zastosowania a zatem w sprawie brak było podstaw, które uzasadniałyby przyznanie A.N. świadczenia przedemerytalnego w rozmiarze ustalonym zgodnie z zasadami określonymi w ustawie z dnia 14 grudnia 1994r., według stanu prawnego obowiązującego w dniu 31 grudnia 2001r. Mając na uwadze wszystkie przedstawione okoliczności Sąd uznał, że wysokość przyznanego skarżącemu świadczenia ustalona została prawidłowo a tym samym podjęte w sprawie rozstrzygnięcie nie narusza obowiązującego prawa. Dlatego działając na podstawie art. 151 oraz art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) w związku z art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271), skargę oddalono.