II SA/Ka 1585/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędziowie WSA Małgorzata Jużków NSA Henryk Wach (spr.) Protokolant Joanna Spadek po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2004 r. przy udziale- sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie wymeldowania oddala skargę. Decyzją z [...] r. nr [...] Prezydent Miasta G. orzekł o wymeldowaniu J. K. z miejsca pobytu stałego w G. przy ul. A. Jako jej podstawę prawną wskazał art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. z 1984 r. Nr 32, poz. 174 ze zm.). W uzasadnieniu wyjaśnił, że w tym wypadku chodzi o sytuację opisaną w zdaniu drugim wskazanego przepisu prawa, ponieważ nie ustalono miejsca pobytu strony. Wobec tego, Sąd Rejonowy w G. postanowieniem z [...] r. ustanowił dla osoby nieobecnej przedstawiciela w osobie W. P.. Organ pierwszej instancji ustalił, że J. K. nie zamieszkiwał we wskazanym lokalu przez okres dłuższy niż sześć miesięcy, co potwierdziło wejście komisyjne, w wyniku którego stwierdzono, że lokal jest pusty. Tę decyzję doręczono W. P. [...] r. [...] r. J. K. otrzymał odpis decyzji, ponieważ zwrócił się o to pismem z [...] r. [...] r. złożył od niej odwołanie adresowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. W uzasadnieniu podniósł, że dokonano wadliwych ustaleń faktycznych w sprawie, ponieważ pominięto ten fakt, iż od [...] r. do [...] r. przebywał w zakładzie karnym, co wynika ze świadectwa zwolnienia. Następnie wyjaśnił, że istniały możliwości ustalenia jego miejsca pobytu. Decyzją z [...] r. nr [...] Wojewoda [...], powołując się na art.134 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wyjaśnił, że decyzję organu pierwszej instancji odebrał [...] r. W. P. - przedstawiciel nieobecnego, który do [...]r. nie wniósł odwołania. W tej zaś sytuacji, decyzja stała się ostateczną. Skoro zaś, J. K. wniósł odwołanie dopiero [...] r., uchybił terminowi z art. 129 § 2 k.p.a. Na końcu, organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo sądowe stwierdził, że nie można przyjąć, iż bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczyna się od dnia, kiedy strona zastępowana przez przedstawiciela dowiedziała się o decyzji, gdyż czyniłoby to zbędną instytucję przedstawicielstwa z art. 34 k.p.a. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. K. wyjaśnił, że od [...] r. do [...] r. przebywał w zakładzie karnym. Organ I instancji nie podjął jednak czynności, które pozwalałyby na zweryfikowanie tej okoliczności. Błędnie i przedwcześnie ustanowiono zatem kuratora w osobie W. P., który będąc kierownikiem ROM [...] miał interes, aby nie bronić jego praw. Na końcu, skarżący podniósł, że tak kurator, jak i organ administracji nie podjęli niezbędnych czynności, aby ustalić jego miejsce pobytu. Powołując się na te okoliczności, wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie." Natomiast według art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola (...) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy). Skarga J. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w art. 129 stanowi, że odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Natomiast zgodnie z jej art. 134, organ odwoławczy stwierdza w drodze postawienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż decyzję organu pierwszej instancji doręczono skutecznie W. P. – przedstawicielowi dla osoby nieobecnej - [...] r., co wynika z potwierdzenia jej osobistego odbioru -odręczna adnotacja z podpisem k. 12. Wniesienie odwołania miało miejsce dopiero [...] r., a więc po upływie czternastodniowego ustawowego terminu. Wobec tych okoliczności, organ odwoławczy był obowiązany stwierdzić niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy przypomnieć, że zgodnie z art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.), orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Ta regulacja prawna oznacza, że zarówno organy administracji, jak i sąd administracyjny są związane prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r., sygn. akt [...], którym ustanowiono W. P. przedstawicielem dla osoby nieobecnej – J. K.. W konsekwencji, wszelkie czynności podejmowane przez przedstawiciela rodziły skutki prawne bezpośrednio po stronie skarżącego. W związku z tym, argumentacja podniesiona w skardze jako wykraczająca poza przedmiot tego postępowania sądowoadministracyjnego nie podlega ocenie Sądu. Jeśli nie upłynęły jeszcze terminy procesowe, skarżącemu przysługuje prawo wszczęcia postępowań nadzwyczajnych mających na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego oraz ostatecznej decyzji administracyjnej. Dopiero w ramach tych postępowań skarżący będzie mógł skutecznie podnosić zarzut nie brania nie z własnej winy udziału w postępowaniu sądowym oraz administracyjnym. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) oddalił skargę jako nieuzasadnioną.