II SA/Ka 1589/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędzia NSA Tadeusz Michalik Asesor WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2005 r. sprawy ze skargi G. Z. na decyzję Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych bez uiszczenia opłaty oddala skargę. Komendant Miejski Policji w C. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm./ nałożył na G. Z., właściciela Przedsiębiorstwa "A" w P. karę pieniężną w wysokości [...],- zł. / [...] złotych/. W jej uzasadnieniu podał, że G. Z. kierując pojazdem wykonywał w dniu [...] r. transport drogowy bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Natomiast okazana karta serii [...] nr [...] (dobowa) nosiła ślady przerobienia i została wydana dnia [...] r., dlatego mogła być wykorzystana tylko w okresie do dnia [...] r. Od decyzji tej G. Z. wniósł odwołanie, w którym podniósł, że nie chciał nikogo oszukać i nie wiedział o wprowadzonym niedawno przepisie. Ś. Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 93 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm./ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ ten przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i przytoczył treść obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Stwierdził, że kontrolowana karta opłat nie stanowiła potwierdzenia uiszczenia opłaty i dlatego słusznie nałożono karę na przedsiębiorcę wykonującego określony rodzaj działalności transportowej. Skargę na powyższą decyzję wniósł G. Z. do Naczelnego Sądu Administracyjnego i domagał się jej uchylenia. Zarzucił jej błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż skarżący w trakcie wykonywania przewozu na potrzeby własne nie uiścił opłaty za przejazd po drogach krajowych mimo, że posiadał "na kolanie" wypełnioną kartę oraz obrazę przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwą ich interpretację i błędne zastosowanie ustawy o transporcie drogowym w związku z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie warunków i sposobu wykonywania kontroli dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego i przewozu na potrzeby własne oraz dokumentów stosowanych przez uprawnionych do kontroli, a także wzorów tych dokumentów /Dz. U. nr 120, poz. 1025/ i rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym /Dz. U. nr 115, poz. 999 ze zm./. W motywach skargi podniesiono, że w dniu przeprowadzania kontroli, skarżący uiścił opłatę za przejazd po drogach krajowych, gdyż posiadał zakupioną wcześniej kartę, która stanowiła dowód uiszczenia tej opłaty. W odpowiedzi na skargę Ś. Wojewódzki Komendant Policji w K. wniósł o jej oddalenie i przywołał argumenty jakimi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie wskazał, że skarżący winien posiadać przy sobie i okazywać nie jakąkolwiek kartę opłaty za przejazd, lecz prawidłowo wypełnioną i ważną kartę opłaty. Pismem z dnia [...] r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, że wykonanie postanowień wynikających z decyzji przyczyni się do pogorszenia i tak już trudnej sytuacji finansowej skarżącego, który znajduje zatrudnienie tylko w okresie letnim. Po rozpatrzeniu tego wniosku Sąd postanowieniem z dnia 16 lutego 2004 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu wydania wyroku w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom administracji zarzucić, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego, czy też procesowego. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż mimo, że skarga została wniesiona pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm./, to jednak podlega rozpoznaniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270, zwanej dalej w skrócie: " ustawą p.p.s.a."/. Konsekwencja taka wynika z przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm./, który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Na wstępie należy stwierdzić, iż stosownie do art. 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem jej rozstrzygnięć. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika natomiast, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w przypadku, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wtedy, w zależności od rodzaju naruszenia - stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Na mocy art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Tak więc w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym kontroli w aspekcie zgodności z prawem podlegała zaskarżona decyzja i postępowanie, które ją poprzedziło. Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy bezspornie wynika, iż w dniu [...] r. skarżący dokonując przewozu wykonywanego w ramach transportu drogowego podczas kontroli dokumentów okazał kartę opłaty dobowej serii [...] nr [...], która została zakupiona w dniu [...] r. Zgodnie z art. 42 ust. 1 , art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz. U. nr 125, poz. 1371 ze zm./ przedsiębiorca wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, a kierowca tego pojazdu zobowiązany jest mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli między innymi dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z tych dróg. Dlatego ten, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne bez uiszczenia opłat za przejazd po drogach krajowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 15.000 zł. Zaznaczyć należy, iż w § 5 ust. 2 pkt 1 i ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych /Dz. U. nr 150, poz. 1684 ze zm./ wskazano, że karta opłaty dobowej, a taką okazał skarżący, może być wypełniona w terminie 7 dni - od daty jej wydania. Natomiast karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż określony w ust. 1 i ust. 3-5 tego rozporządzenia oraz zawierająca poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. Mając na uwadze powyższe nie ulega wątpliwości, iż karta opłaty dobowej zakupiona w dniu [...] r. utraciła swoją ważność w dniu [...] r., gdyż najpóźniej tylko do tego dnia mogła być wypełniona. Fakt ten, iż została ona okazana przez skarżącego w dniu [...] r. decyduje w tym przypadku o bezskuteczności skargi, bowiem skarżący nie uiścił opłaty za przejazd po drogach krajowych. Istotnym jest, iż w dniu jej okazania karta opłaty dobowej była nieważna bez względu na to, czy była wypisana nieczytelnie. W dacie kontroli na podstawie § 5, § 6 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie warunków i sposobu wykonywania kontroli dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego i przewozu na potrzeby własne oraz dokumentów stosowanych przez uprawnionych do kontroli, a także wzorów tych dokumentów /Dz. U. nr 120, poz. 1025/ został sporządzony protokół z kontroli i w oparciu o art. 92 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w związku z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym /Dz. U. nr 115, poz. 999 ze zm./ wymierzona została skarżącemu w prawidłowej wysokości kara pieniężna za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Przedstawione powyżej ustalenia faktyczne wbrew zarzutom skarżącego pozwalają uznać, że wynikały z prawidłowej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów wynikających z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ administracyjny wydając rozstrzygnięcie działał zgodnie z powołanymi wcześniej przepisami prawa materialnego, które prawidłowo zastosował i omówił w uzasadnieniu. Również organ odwoławczy w ramach kontrolowanego postępowania nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procedury administracyjnej, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie budzi wątpliwości, co do jej zgodności z powołanymi wcześniej przepisami prawa. W tym miejscu podkreślić trzeba, że skład orzekający w niniejszej sprawie związany jest normą prawną wyrażoną w treści wskazanych przepisów prawa, które odzwierciedlają wolę ustawodawcy i nie może przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji brać pod uwagę negatywnych dla skarżącego skutków prawidłowo podjętych rozstrzygnięć. Zdaniem Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na cytowane na wstępie uregulowania ustawy p.p.s.a., ponieważ organy orzekające rozpatrujące niniejszą sprawę nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, gdyż prawidłowo oceniły zaistniały stan faktyczny, jak i prawa materialnego. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia skargi, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu i dlatego na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) orzeczono, jak w sentencji.