II SA/Ka 1732/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędziowie NSA Wiesław Morys (spr.) Asesor WSA Beata Kalaga-Gajewska Protokolant stażysta ref. Maciej Ćwiertniak po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2004 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłku pogrzebowego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w B. na rzecz skarżacego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Skarżący M. W. dnia [...] r. skierował do Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w P.wniosek o wypłacenie mu zasiłku pogrzebowego, wskazując, że dnia [...] r. zmarł jego ojciec oraz załączając do tegoż wniosku rachunek poniesionych kosztów. Na wniosku skarżacego główny księgowy tej jednostki sporządził [...] r. adnotację, z której wynika, iż podjął decyzję o wstrzymaniu wypłaty zasiłków pogrzebowych do czasu ukazania się przepisów wykonawczych do ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (t.j. Dz.U. nr 76, poz. 693 z 2002r. ze zm.), regulujących warunki i tryb wypłacania zasiłków pogrzebowych z tytułu śmierci członków rodziny żołnierza zawodowego. W adnotacji powołano się na art. 20 ust. 3b ustawy o uposażeniu żołnierzy, zawierający delegację ustawową dla Ministra Obrony Narodowej do ustanowienia w drodze rozporządzenia stosownych przepisów. Po otrzymaniu swego wniosku z poczynioną nań adnotacją skarżący złożył pismo zatytułowane "odwołanie" do organu wyższego stopnia – Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w B., wnosząc o ponowne rozpatrzenie jego sprawy i uchylenie decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej na [...] w P. W piśmie tym skarżący przedstawił sprawę podnosząc, iż do dnia złożenia tego pisma nie otrzymał odpowiedzi na swój wniosek z [...]r., a odpowiedź na złożony przez niego kolejny wniosek z [...]r. stanowi rażące naruszenie art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazał nadto, że w jednostce tej wypłacane były zasiłki pogrzebowe innym żołnierzom zawodowym znajdującym się w podobnej, co skarżący sytuacji. Zaskarżoną decyzją Dowódca Jednostki nr [...] w B. utrzymał w mocy "decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...]r. w P. odmawiającą przyznania zasiłku pogrzebowego skarżącemu". W jednozdaniowym uzasadnieniu swej decyzji organ wyższego stopnia stwierdził, iż brak określenia przez Ministra Obrony Narodowej w drodze rozporządzenia, o którym mowa w ust. 3b art. 20 ustawy z dnia 17 grudnia 1974r. szczegółowych warunków i trybu wypłacania zasiłków pogrzebowych z tytułu śmierci członków rodziny żołnierza zawodowego uniemożliwia wypłatę tych należności. Na powyższe rozstrzygnięcie M. W. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach. W skardze skarżący powtórzył argumenty zawarte w swoim odwołaniu, podkreślając, że formalnie Dowódca Jednostki nr [...] w P. nie wydał decyzji w rozumieniu art. 107 k.p.a., albowiem jest to wyłącznie adnotacja głównego księgowego informująca, że we własnym imieniu wstrzymuje wypłaty zasiłków pogrzebowych, a zatem utrzymanie jej w mocy przez organ wyższego stopnia jest bezprzedmiotowe. Skarżący wskazał nadto na błędy w podstawie prawnej decyzji ostatecznej z dnia [...]r. W odpowiedzi na skargę organ wyższego stopnia wniósł o oddalenie skargi, podnosząc, że wniosek skarżącego nie został rozpatrzony merytorycznie, a postępowanie w tym zakresie zawieszono. Jednakże w dalszej części uzasadnienia, wbrew poprzednim twierdzeniom, organ wyższego stopnia podzielił argumentację organu pierwszej instancji dotyczącą odmowy przyznania zasiłku pogrzebowego, z uwagi na brak odpowiednich przepisów wykonawczych do ustawy o uposażeniu żołnierzy. Dowódca Jednostki [...] w B. wskazał nadto, iż nadal istnieje możliwość pozytywnego rozpatrzenia zawieszonego wniosku, gdyby skarżący cofnął skargę, albowiem zgodnie z przepisami przejściowymi zawartymi w opublikowanym już w dniu sporządzania odpowiedzi na skargę Rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 lipca 2002r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wypłacania zasiłków pogrzebowych z tytułu śmierci członków rodziny żołnierza zawodowego (Dz.U 120, poz. 1026), do spraw wszczętych a nie zakończonych ostateczną decyzją stosuje się przepisy niniejszego rozporządzenia Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga musiała odnieść skutek. Na wstępie godzi się wszak wyjaśnić, iż – stosownie do brzmienia art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) – z dniem 1 stycznia 2004 r. utraciła moc ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz.368 ze zm.), zaś po myśli jej art.97§1, sprawy, w których skargi zostały wniesione przed tym dniem i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270). Nadto należy podnieść, że, jak głosi art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem podanych jego kognicji aktów administracyjnych. W jej toku badają czy owe akty nie uchybiają przepisom prawa materialnego lub procesowego, bacząc, iż tylko naruszenie prawa mające wpływ na wynik sprawy bądź stanowiące podstawę wznowienia postępowania skutkuje uchyleniem kwestionowanej decyzji. Badają także czy wspomniane akty nie są dotknięte kwalifikowaną wadą prawną skutkującą ich nieważnością, a więc czy nie zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a.. Przy czym, jak głosi art.134§1 przywołanej ustawy, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zatem kontroli zgodności z prawem dokonuje również z urzędu, badając legalność niezależnie od zarzutów skargi. Przeprowadzając ocenę legalności zaskarżonej decyzji w tych ramach niepodobna było nie dostrzec rażącego naruszenia prawa procesowego, jakim jest ona dotknięta. Stosownie do brzmienia art. 138§1 Kodeksu postępowania administracyjnego rozpoznający sprawę organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo też umarza postępowanie odwoławcze, zaś art. 138§2 k.p.a., stanowi, iż organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zatem, obowiązek rozpoznania sprawy oznacza, że organ II instancji prowadzi postępowanie wyjaśniające, w oparciu o zasady ogólne postępowania administracyjnego i przy odpowiednim zastosowaniu przepisów o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Z brzmienia powołanych wyżej przepisów wynika, iż organ odwoławczy zobowiązany jest do merytorycznego załatwienia sprawy, a nie tylko do kontroli postępowania organu pierwszej instancji oraz sposobu zakończenia sprawy przed tym organem, w tym legalności zapadłego rozstrzygnięcia. Przede wszystkim musi wszak ocenić czy odwołanie zostało skierowane przeciwko decyzji administracyjnej i czy wniesiono je w terminie. Nadto organ wyższego stopnia zobowiązany jest również badać treść i charakter składanego środka zaskarżenia w odniesieniu do stanu i całokształtu sprawy, celem orzeczenia o jego dopuszczalności. Powyższe obowiązki wynikają przede wszystkim z treści przepisów art. 127 k.p.a, art. 63 k.p.a regulującego formę i wymagania stawiane podaniom i art. 134 k.p.a. nakazującego organowi badanie dopuszczalności i terminowości złożonego odwołania. Przyszło zauważyć, że organ wyższego stopnia w niniejszej sprawie naruszył powyższe przepisy, zwłaszcza art. 138§1 pkt.1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy adnotacji głównego księgowego Jednostki Wojskowej nr [...] w P. nie stanowiącej decyzji administracyjnej. Niewątpliwie skuteczność odwołania zależy od wskazania zarzutów odnoszących się do decyzji organu pierwszej instancji, określenia istoty i zakresu zadania, wskazania dowodów uzasadniających to żądanie (por. B.Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, s. 572). Jednakże skuteczność odwołania w pierwszym rzędzie zależy od istnienia przedmiotu zaskarżenia - decyzji organu I instancji (warunkującego jednocześnie jego dopuszczalność) oraz terminowości złożenia odwołania. Przeto w tym miejscu koniecznym jest przeprowadzenie oceny zasadności zakwalifikowania przez organ wyższego stopnia notatki głównego księgowego, jako decyzji administracyjnej. W orzecznictwie administracyjnym utrwalony jest pogląd, wedle którego nie nazwa lecz forma i wyczerpanie podstawowych wymogów zastrzeżonych dla decyzji decyduje o tym, czy dany akt może być – mimo innego jego określenia, czy nawet jego braku – uznany za decyzję administracyjną. Stosownie do art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1974r. o uposażeniu żołnierzy w brzmieniu obowiązującym na dzień sporządzenia tej notatki w przedmiotowej sprawie rozpatrując roszczenie żołnierza zawodowego z tytułu prawa do zasiłku pogrzebowego organ wojskowy winien był wydać decyzję administracyjną. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem od decyzji wydanych przez organy wojskowe w sprawach roszczeń z tytułu prawa do uposażenia i innych należności pieniężnych, żołnierz mógł wnieść, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia mu decyzji, odwołanie do organu wojskowego wyższego stopnia, a także skargę do sądu administracyjnego - na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Konsekwencją rozstrzygania przez organy wojskowe spraw o roszczenia z tytułu uposażenia i innych należności w drodze indywidualnej decyzji administracyjnej jest obowiązek stosowania przez te organy przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w myśl art. 1 ust.2 k.p.a. Organy wojskowe winny zatem wydając decyzje administracyjne baczyć, aby spełniały one wymogi określone w art. 107§1 i 3 k.p.a, a także w innych przepisach, jeśli takowe mają zastosowanie (art. 107§2 k.p.a.). Wskazany wyżej przepis stanowi, iż decyzja administracyjna powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Spośród wymienionych wyżej elementów decyzji zaledwie cztery decydują o możliwości zakwalifikowania pisma jako decyzji. Są nimi oznaczenie organu administracji wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 lipca 1981r. S.A. 1163/81, OSPiKA 1982, z.9-10 poz. 169.; por. także wyrok SN z 28 listopada 1990r., sygn. akt III ARN 30/90, OSP 1991/7/171, postanowienie NSA z dnia 13 lipca 1983 sygn. akt II S.A. 593/83 ONSA 1983/2/55). Również według utrwalonego stanowiska doktryny pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 k.p.a., pod warunkiem wszakże, że zawierają wskazane wyżej minimum elementów. (glosa J Borkowskiego do wyroku NSA z 1981.07.20 sygn.akt SA 1163/81, OSP 1982/9-10/169). Brak podpisu upoważnionego pracownika organu administracji powoduje, że mamy do czynienia z projektem decyzji. Również pismo zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwianej w drodze decyzji, lecz pozbawione oznaczenia organu je wydającego lub określenia podmiotu nabycia praw czy też ustalenia obowiązku (adresata decyzji) należy traktować jako nie akt. (por. W. Taras, glosa do wyroku SN z dnia 28 listopada 1990 r., III ARN 30/90; OSP 1992/5/116) Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy wypada stwierdzić, iż adnotacja głównego księgowego Jednostki Wojskowej nr [...] w P. uczyniona na wniosku skarżacego i potraktowana przez organ odwoławczy jako decyzja zawiera istotne braki nie pozwalające zakwalifikować jej jako decyzji administracyjnej. Ogólnie rzecz ujmując decyzja administracyjna winna być wydana przez organ administracyjny właściwy rzeczowo i miejscowo, mieć oparcie w przepisach prawa materialnego i procesowego, być skierowana do strony postępowania i nadawać się do wykonania. Tymczasem utrzymana zaskarżoną decyzją adnotacja została podpisana przez nieuprawniony podmiot, bo przez głównego księgowego Jednostki Wojskowej, bez upoważnienia Dowódcy tej jednostki, który był w sprawie organem właściwym. Jak powiada bowiem przepis §1 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 marca 1993r. w sprawie określenia organów wojskowych i organów wojskowych wyższego stopnia, właściwych w sprawach określonych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz w ustawie o uposażeniu żołnierzy (Dz.U. nr 23, poz. 101), organami wojskowymi w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, właściwymi w sprawach określonych w ww. ustawach są dowódcy jednostek wojskowych stosownie do ich uprawnień w zakresie danych spraw wynikających z przepisów wymienionych ustaw i aktów prawnych wydanych na ich podstawie. W konsekwencji czego przyjąć należy, iż uprawnienie dowódcy jednostki do wydawania decyzji w zakresie uposażeń i innych należności pieniężnych (w tym zasiłku pogrzebowego) jest uprawnieniem wyłącznym. Przepisy ustawy o uposażeniu żołnierzy ani tez powołanego wyżej rozporządzenia nie zawierają uregulowania, z którego można byłoby wywieść upoważnienie do wydawania decyzji przez inny podmiot albo prawo do upoważnienia innego podmiotu do wydawania rozstrzygnięć w tej materii. Przeto ewentualnego uprawnienia w tym kierunku można byłoby co najwyżej poszukiwać w treści przepisu art.268a k.p.a.. Z akt sprawy nie wynika aby takie upoważnienie dla głównego księgowego Jednostki Wojskowej istniało. Wątpliwym jest również, czy za oznaczenie organu można przyjąć nagłówek wniosku skarżącego, a za oznaczenie adresata wpisane przez samego wnioskującego własne dane. Wskazane istotne braki przesądzają o niemożliwości zakwalifikowania sporządzonej odręcznie na wniosku skarżacego notatki jako decyzji administracyjnej. Powyższe skutkuje uznaniem pisma organu administracji co najwyżej za informację urzędową. Należy podzielić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 13 lipca 1983r. sygn.akt. II S.A. 593/83 ONSA 1983/2/55, iż nie jest decyzją administracyjną pismo informujące stronę o niemożliwości załatwienia sprawy, podpisane przez urzędnika bez powołania się na upoważnienie organu administracji. Zatem notatka taka oznacza uchylenie się od rozstrzygnięcia sprawy podlegającej załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. Wobec tego organ wyższego stopnia błędnie zakwalifikował notatkę z [...] r. jako decyzję administracyjną. Odwołanie od decyzji nieistniejącej nie mogło być zatem skuteczne i nie podlegało rozpatrzeniu, a już z pewnością nie mogło doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 138§1 pkt.1 k.p.a., a co najwyżej do wydania postanowienia w trybie art. 134 k.p.a. Skoro jednak pismo skarżącego pomimo tytułu "odwołanie" z dnia [...]. wyraźnie wskazywało na naruszenie przepisów przez organ wojskowy pierwszej instancji, obowiązkiem organu wyższego rzędu było potraktowanie go jako zażalenia złożonego w trybie art. 37 k.p.a., szczególnie, że w treści tego pisma skarżący stanowczo wskazuje, że do dnia jego złożenia nie otrzymał odpowiedzi na swój wcześniejszy wniosek, a odpowiedź na kolejny stanowi rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. O tym, iż pismo skarżacego z [...] r.– wbrew kwalifikacji dokonanej przez organ wojskowy wyższego stopnia – stanowi zażalenie złożone w trybie art. 37 k.p.a. świadczy również fakt jego bezpośredniego skierowania do tego organu – Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w B., oraz to, że w istocie zostało ono wniesione blisko cztery miesiące po otrzymaniu przez M.W. wniosku z adnotacją o wstrzymaniu wypłaty zasiłków pogrzebowych, a więc – na marginesie – z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania (co winno wywołać wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do jego wniesienia). Tymczasem Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w B. rozpatrzył sprawę merytorycznie. Powyższe jest przy tym przejawem daleko idącej niekonsekwencji organu wojskowego w podejściu do przedmiotowej sprawy, która widoczna jest również w treści odpowiedzi na skargę, gdzie z jednej strony wnosi on o oddalenie skargi podkreślając, iż decyzja odmawiająca wypłaty zasiłku pogrzebowego jest prawidłowa, zaś z drugiej - twierdzi, że w rzeczywistości wniosek skarżacego nie został rozpatrzony merytorycznie, a postępowanie w tym zakresie zostało zawieszone. Konsekwencją prawidłowej kwalifikacji pisma złożonego przez M.W. jako zażalenia na niezałatwienie przez organ wojskowy pierwszej instancji sprawy w terminie byłoby wyznaczenie dodatkowego terminu do załatwienia przez Dowódcę Jednostki Wojskowej nr [...] sprawy skarżacego w formie decyzji administracyjnej, przewidzianej w art. 9 ustawy o uposażeniu żołnierzy, co doprowadziłyby w efekcie do wydania przez organ I instancji decyzji administracyjnej w sprawie wypłaty zasiłku pogrzebowego, bądź umożliwiło stronie – w przypadku dalszego uchylania się organu od załatwienia sprawy w formie przewidzianej prawem – złożenie skargi na bezczynność organu. Trzeba w tym miejscu podkreślić, że brak rozporządzenia wykonawczego nie może wywoływać negatywnych skutków dla realizacji zagwarantowanego ustawowo uprawnienia. Tym bardziej, gdy uregulowane w ustawie zasady pozwalały na wypłatę żądanego świadczenia. Tymczasem nieprawidłowe działanie organu wojskowego wyższego stopnia doprowadziło do utrzymania w mocy "decyzji" dotkniętej istotnymi wadami, której istnienia w obrocie prawnym niepodobna – w świetle przedstawionych już wyżej argumentów – uznać. Utrzymanie w mocy notatki głównego księgowego, która nie posiada elementów konstytutywnych decyzji, a tym samym uznanie jej za decyzję administracyjną i pozostawienie w obrocie prawnym w takim kształcie należy ocenić jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156§1 pkt.2 k.p.a. Treść takiej decyzji organu wyższego stopnia pozostaje bowiem w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z przepisami prawa, a charakter takiego naruszenia przesądza o nie nadającej się do usunięcia rażącej wadliwości zaskarżonej decyzji i powoduje, że nie może ona być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 1992r. VSA 86/92 i 436-466/92, ONSA 1993 nr 1, poz. 23) Już na marginesie należy wskazać, że sama decyzja ostateczna daleka jest w swoim kształcie od wymogów określonych w art. 107 k.p.a. zawiera ona bowiem nieprawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia, niepełne pouczenie oraz niedopuszczalną i sprzeczną ze wskazaniami powołanego wyżej artykułu formułę i treść uzasadnienia. W toku ponownego rozpatrzenia zażalenia skarżącego z dnia [...] r. na niezałatwienie sprawy w terminie, właściwy organ podejmie działania określone w przepisie art. 37 k.p.a, pozwalające organowi I instancji na wyjaśnienie sprawy w przepisanym terminie, w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie, zwłaszcza w kierunkach naprowadzonych przez Sąd w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Organ wojskowy właściwy w I instancji rozpatrzy wniosek o wypłatę zasiłku pogrzebowego uwzględniając aktualnie obowiązujący stan prawny, przy czym eliminacja zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego ex tunc i braku rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego wywołuje taki skutek, jakby sprawa nigdy nie była załatwiona decyzją ostateczną, zaś skarżącego nie mogą dotykać negatywne skutki opieszałości organów stanowiących prawo i organów orzekających. Nadto organy wojskowe prowadząc postępowanie i wydając odpowiednie rozstrzygnięcia baczyć winny przede wszystkim na zgodność swego postępowania z przepisami procedury administracyjnej, a w szczególności aby wydawane przez nie decyzje odpowiadały bezwzględnym wymaganiom określonym w art. 107 k.p.a i § 2 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie określenia organów wojskowych (...) w szczególności zaś były wydane przez organ do tego uprawniony, zawierały właściwą podstawę prawna merytorycznego rozstrzygnięcia oraz prawidłową formułę uzasadnienia zawierającą wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (uzasadnienie faktyczne) oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (uzasadnieni prawne), chyba, że zajdzie przypadek określony w art. 107§4 k.p.a. Mając przytoczone okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na zasadzie art.145 §1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Natomiast na mocy art.152 tej ustawy orzekł o niewykonalności zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia, zaś na podstawie art.200 tej ustawy rozstrzygnął o kosztach postępowania.