II SA/Ka 1773/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Asesor WSA Beata Kalaga-Gajewska Protokolant referent Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2004 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie prawa jazdy 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. Ś. z dnia [...] r, numer [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...] ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...]r. nr: [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta P. Ś. na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.) cofnięto M. K. prawo jazdy kategorii B numer [...] wydane przez Prezydenta Miasta P. Ś. w dniu [...]r. Powyższej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności w oparciu o art. 108 kpa, podkreślając, że oznacza to zwrot posiadanego prawa jazdy niezwłocznie po jej otrzymaniu. W uzasadnieniu decyzji organ wywiódł, iż na wniosek Prokuratury Rejonowej w T. G. M. K.decyzją Prezydenta Miasta P. Ś. z dnia [...]r. został skierowany na badania lekarskie stwierdzające istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Badanie to należało przeprowadzić do dnia [...]r. Orzeczeniem lekarskim lekarza Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. nr [...]z dnia [...]r. stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kategorii B do dnia [...]r. przez M. K. Organ wywiódł, że w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego stwierdzono, iż w dniu [...]r. M. K. został powiadomiony przez lekarza wykonującego badanie o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, odmówił jednak odebrania orzeczenia w tej sprawie. Okoliczności te wynikają, jak wskazał organ I instancji, z pisma Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...]r. oraz przesłuchania zainteresowanego w dniu [...]r. Nadto organ wskazał, że przywrócenie uprawnień będzie uzależnione od przedłożenia po dniu [...]r. badania lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oraz zdania z wynikiem pozytywnym egzaminu sprawdzającego kwalifikacje w myśl art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a c ustawy prawo o ruchu drogowym. W odwołaniu od powyższej decyzji M. K. wniósł o jej uchylenie i wstrzymanie rygoru jej wykonalności. Odwołujący zarzucił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia [...]r. którą uchyliło poprzednią decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, zwróciło uwagę, iż postępowanie administracyjne w tej sprawie winno odpowiadać wymogom praworządnego i sprawiedliwego postępowania. Zarzucił, że co prawda został zawiadomiony o wszczęciu postępowania datowanego na dzień [...]r., jednakże organ I instancji uwzględnił materiał dowodowy sprzed zawiadomienia, tzn. orzeczenie lekarskie z dnia [...]r. Tym samym nie miał możliwości skutecznego wzruszenia tego orzeczenia lekarskiego. Powołując się na korespondencję prowadzoną z Wojewodą Ś. i Urzędem Marszałkowskim zarzucił, że trwa procedura powołania konsultantów w sprawie wydawania tych orzeczeń, co dowodzi, iż w tym czasie, gdy orzeczenie to było wydane istniała w tym przedmiocie sprawy luka prawna. Oznacza to zdaniem odwołującego się, że działania organu I instancji były prowadzone dla pozoru, co spowodowało, iż badanie lekarskie nie zostało przeprowadzone. W uzupełnieniu odwołania zawartym w piśmie z dnia [...]r. podkreślił, że organ I instancji powinien był ponownie skierować go na badanie lekarskie. Zarzucił naruszenie art. 65 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] w oparciu o art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Przywołując treść ww. przepisu prawa Kolegium stwierdziło, że w sprawie zaistniała przesłanka powołana w tym przepisie uzasadniająca cofnięcie uprawnień do kierowania. M. K. nie odwołał się bowiem od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]r., którą został skierowany na badania lekarskie i poddał się tym badaniom w wyznaczonym terminie. Z treści orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...]r. wynika, że lekarz uprawniony do badań lekarskich osób kierujących pojazdami stwierdził, w wyniku badań, przeprowadzonych na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy, istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B, oraz wyznaczył datę ponownego badania lekarskiego na dzień [...]roku. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że nie są one zasadne, gdyż podstawą uchylenia poprzedniej decyzji organu I instancji były stwierdzone w tym postępowaniu uchybienia o charakterze proceduralnym, nie zaś merytoryczna ocena zgromadzonych w aktach sprawy dowodów. Nadto odnosząc się do korespondencji na którą powoływał się odwołujący, Kolegium stwierdziło, że nie wynika z niej, by pojawiły się w sprawie nowe dowody czy choćby, że przesłanki, podważające orzeczenie lekarskie z dnia [...]r. i dające podstawę do ponownego skierowania M. K. na badanie lekarskie, przed wyznaczonym terminem. W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję M. K. wniósł o jej uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana bez uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego, a w szczególności została oparta na nieprawdziwych okolicznościach tzn., że odwołujący nie odwołał się w wyznaczonym terminie od orzeczenia sporządzonego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. Skarżący wywiódł, iż przedmiotowe orzeczenie nigdy nie zostało mu wydane, wobec braku wniesienia jego opłaty. Przez to nie miał prawnej możliwości wniesienia odwołania. Ponadto zarzucił, że zaskarżona decyzja została podpisana przez 3 członków Kolegium, z tym, że jeden podpis został złożony bez czytelnej pieczątki i co do tego podpisu wnosi zastrzeżenie formalne. Skarżący dodał, że samochód prowadzi od [...] lat i do tej pory nie popełnił żadnego wykroczenia drogowego, nie był też ukarany mandatem. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie prezentując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało w tym czasie zakończone. Zatem stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawa ta podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) – zwanej dalej p.s.a. W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269 ) Sąd Administracyjny dokonuje kontroli aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.s.a. pod względem zgodności z prawem. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie spełnia ona wymogów obowiązującego prawa. Skarga zasługiwała zatem na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty okazały się trafne. Zgodnie z treścią art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym ( tj. 2003 r. Dz. U. Nr 58, poz. 515 ze zm.) starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w razie stwierdzenia, na podstawie orzeczenia lekarskiego, istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Z kolei w myśl art. 122 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy, badaniu lekarskiemu, przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach naruszających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. W rozpoznawanej sprawie M. K. legitymuje się wydanym w dniu [...] r. przez Prezydenta Miasta P. Ś. prawem jazdy kategorii B numer [...]. Wniosek Prokuratora Rejonowego Prokuratury Rejonowej w T. G. z dnia [...]r. stanowił podstawę do wszczęcia postępowania o skierowanie skarżącego na badanie lekarskie w celu stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego, istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez niego pojazdami. Postępowanie to zakończyło się wydaniem w dniu [...]r. przez Prezydenta Miasta P. Ś. decyzji w oparciu o art. 122 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy, mocą której skarżący został skierowany na badanie lekarskie w terminie do dnia [...]r. do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. Decyzja ta stała się ostateczna, gdyż skarżący nie wniósł od niej odwołania. Ostateczność tego skierowania wymagała jego wykonania poprzez wydanie orzeczenia lekarskiego. Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 października 1999 r. ( Dz. U. Nr 88, poz. 994 ) zgłaszając się na badanie lekarskie osoba, o której mowa w § 2 i 3 ( m.in. – osoba wobec której została wydana decyzja w oparciu o art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym ), okazuje skierowanie lekarzowi uprawnionemu do jego przeprowadzenia. Fakt okazania skierowania jest potwierdzony przez uprawnionego lekarza na decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie. Po przeprowadzeniu badania lekarskiego osoba podlegająca badaniu zwraca skierowanie do organu, który je wydał, wraz z otrzymanym orzeczeniem lekarskim o stwierdzeniu istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. ( § 4 ust. 2). Wszczęcie postępowania w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy i skuteczne jego zakończenie wymagało dokonania przez organ administracyjny I instancji odpowiednich czynności z uwzględnieniem przepisów art. 64 § 1 i 81 kpa. Ocena stanu zdrowia kierowcy leży oczywiście w gestii uprawnionych lekarzy. Ich ostateczne orzeczenie stanowi podstawę i warunek rozstrzygnięcia sprawy. Bez tego orzeczenia lub sprzecznie z nim starosta nie może dokonywać samodzielnych ocen predyspozycji zdrowotnych kierowcy do kierowania pojazdami. Starostę prowadzącego postępowanie administracyjne obowiązują jednakże wszystkie reguły postępowania administracyjnego, a w szczególności mają tu zastosowanie art. 7, 77 § 1 i 80 kpa. Z akt sprawy wynika, że skarżący zgłosił się do właściwej jednostki celem przeprowadzenia wymaganego badania oraz, że w dniu [...]r. lekarz uprawniony ( co wynika – wbrew zarzutom skarżącego – z pieczęci zamieszczonej na tym orzeczeniu w myśl § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30.06.1999 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców - Dz. U. Nr 69 poz. 772 ) wydał orzeczenie lekarskie, w którym stwierdził istnienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, w stosunku do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B. Jednakże na decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie, lekarz uprawniony, wbrew uregulowaniom zawartym w § 4 ust. 1 zd. 2 cyt. rozporządzenia MTiGM z dnia 19 października 1999 r. nie odnotował faktu okazania skierowania ( karta 21 strona 3 decyzji ). Nie wiadomo więc dokładnie kiedy skarżący zgłosił się na to badanie tzn. czy w terminie wynikającym z decyzji o skierowaniu ( § 3 ust. 2 cyt. rozporządzenia , czy też dopiero w dniu [...] r. kiedy zostało wydane orzeczenie lekarskie ( karta 23 akt ). Z pisma Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...]r. ( karta 51 akt) wynikało, że skarżący nie chciał odebrać orzeczenia lekarskiego i za nie zapłacić. Z kolei skarżący twierdził, że orzeczenia tego mu nie przekazano, tylko poinformowano o jego treści i zażądano opłaty ( karta 38 akt ). Z treści art. 122 ust. 6 ustawy prawo o ruchu drogowym wynika, że badanie lekarskie wykonywane jest na koszt osoby badanej, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Z kolei § 20 cyt. rozporządzenia MZiOS z dnia 30.06.1999 r. zawiera stawki opłat za przedmiotowe badania. Przepisy te nie warunkują otrzymania orzeczenia lekarskiego przez osobę badaną od uprzedniego uiszczenia należnej opłaty. Należność ta może więc być wyegzekwowana w sposób przewidziany prawem. Przepisy regulujące sposób przeprowadzenia badań lekarskich nie przewidują też, aby oryginał orzeczenia lekarskiego należało przesłać do organu, który wydał skierowanie na badanie. Z treści § 18 ust. 2 cyt. rozporządzenia MZiOS z dnia 30.06.1999 r. wynika, że orzeczenie lekarskie lekarz uprawniony wystawia z kopią; oryginał orzeczenia otrzymuje osoba badana. Natomiast kopia orzeczenia lekarskiego stanowi załącznik do karty badania ( § 18 ust. 3 ). Z treści § 13 ust. 1 cyt. rozporządzenia wynika też, że od orzeczenia lekarskiego badany lub podmiot kierujący na badanie może wnieść odwołanie wraz z uzasadnieniem, w terminie 7 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarskiego. Orzeczenie lekarskie wydane przez lekarza podmiotu odwoławczego w takiej sytuacji jest ostateczne i powinno być dostarczone właściwemu organowi w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia jego wydania ( § 14 ust. 2 i 3 cyt. rozporządzenia ). Z powyższych uregulowań nie wynika wprost co ma lekarz zrobić, gdy osoba badana nie chce odebrać orzeczenia lekarskiego, co może mieć miejsce w szczególności, gdy jego wynik jest dla badanego niekorzystny. Przepis § 18 ust. 2 cyt. rozporządzenia jedynie mówi, że : "oryginał orzeczenia otrzymuje osoba badana". Skoro z powyższych uregulowań wynika, że od tego orzeczenia przysługuje osobie badanej prawo wniesienia odwołania, to musi mieć ona zagwarantowaną możliwość zapoznania się z treścią orzeczenia oraz trybem i terminem wniesienia odwołania. Przepisy omawianego rozporządzenia nie posługują się sformułowaniem : " doręcza", jakiego ustawodawca użył np. w treści art. 129 § 2 kpa. Zarówno w § 13 ust. 1 jak i § 18 ust. 2 cyt. rozporządzenia użyte zostało sformułowanie "otrzymuje". Słowo "otrzymać" wg języka polskiego znaczy "stać się odbiorcą czegoś, dostać coś" ( "Słownik j. polskiego" PWN pod red. M. Szymczyka, W-wa 1982, t .II, str. 569). Zatem "otrzymanie", o którym mowa w § 18 ust. 2 cyt. rozporządzenia może być dokonane bezpośrednio do rąk osoby badanej w uprawnionej jednostce organizacyjnej, o której mowa w § 10 tego rozporządzenia, bądź też wyjątkowo w innym trybie np. przez pocztę gdy wystąpią przeszkody w odbiorze orzeczenia w tej jednostce. Powyższe uregulowania nie zawierają zakazów w tym przedmiocie. Za taką interpretacją ww. przepisów przemawia też wykładnia celowościowa. Skoro bowiem osobie badanej przysługuje prawo odwołania od orzeczenia, to właściwy podmiot musi też dysponować dowodem stwierdzającym odbiór orzeczenia czy też dowodem potwierdzającym odmowę odbioru takiego orzeczenia przez osobę badaną. Prawidłowe działanie w tym zakresie jest konieczne dla ustalenia następnie przez organ, który prowadzi -postępowanie – w sprawie cofnięcia prawa jazdy, czy wydane orzeczenie lekarskie jest ostateczne. Wątpliwości w tym zakresie nie występują jedynie w sytuacji gdy to badany zwróci skierowanie na badanie wraz z oryginałem orzeczenia lekarskiego organowi właściwemu tj. w trybie § 4 cyt. rozp. MT i GM z dnia 19.10.1999 r. Z okoliczności rozpoznawanej sprawy wynika jednakże, że wystąpiły wyraźne sprzeczności w twierdzeniach skarżącego i pracownikach, uprawnionej do przeprowadzenia przedmiotowych badań lekarskich jednostki organizacyjnego co do tego, czy skarżący nie chciał odebrać orzeczenia lekarskiego w ogóle z uwagi na jego wynik, czy też uzależniono jego wydanie od uiszczenia należnej opłaty. Skoro organ I instancji otrzymał oryginał orzeczenia z dnia [...]r. przed upływem terminu do wniesienia od niego odwołania przez skarżącego ( wysłana w dniu [...]r. – stempel pocztowy na kopercie karta 22 akt ) z jednoczesnym brakiem adnotacji na skierowaniu na badanie, o której mowa w § 4 ust. 1 zd. 2 cyt. rozporządzenia MT i GM z dnia 19 października 1999 r. ( Dz. U. Nr 88, poz. 994 ) to miał występujące w tym zakresie niejasności wyjaśnić wszelkimi środkami dowodowymi przewidzianymi w KPA. Oparcie się w tym względzie jedynie na lakonicznej informacji pisemnej uzyskanej od lekarza uprawnionego ( pismo z [...]– karta 46 akt ) było w ocenie Sądu niewystarczające dla wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, czy przedmiotowe orzeczenie lekarskie stało się ostateczne. Wprawdzie załączona do pisma z dnia [...]r. nr [...]korespondencja wskazywała, że starania skarżącego w zakresie wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego z dn. [...]r. były bezskuteczne. Niemniej niewyjaśnienie w sposób wszechstronny np. poprzez szczegółowe przesłuchanie właściwych pracowników Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz żony skarżącego, która wedle jego twierdzeń była obecna przy sporządzaniu orzeczenia lekarskiego w dniu [...]r., okoliczności związanych z wydaniem skarżącemu w tym dniu przedmiotowego orzeczenia, miało w ocenie Sądu istotny wpływ na dokonanie prawidłowych ustaleń przez uprawniony organ co do tego, czy skarżący miał zapewnione w sposób przewidziany prawem, gwarancje co do otrzymania orzeczenia lekarskiego i ewentualnie wniesienia od niego odwołania, czy też gwarancji tych został pozbawiony. Konsekwencją prawidłowych ustaleń w powyższym zakresie będzie rozstrzygnięcie czy przedmiotowe orzeczenie lekarskie stało się ostateczne, a zatem czy wystąpiły przesłanki do wydania decyzji w oparciu o art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo o ruchu drogowym, czy też wystąpiły nieprawidłowości w doręczeniu skarżącemu orzeczenia lekarskiego w takim stopniu, że w rzeczywistości nie otrzymał on tego orzeczenia w rozumieniu § 18 ust. 2 cyt. rozporządzenia MZiOS, co mogłoby wskazywać, że tryb postępowania w zakresie przeprowadzenia badań lekarskich w związku z wydanym w tym przedmiocie skierowaniem nie został w sposób ostateczny zakończony. Oznacza to, że w sprawie nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności mające istotne znaczenie w sprawie co narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez Sąd administracyjny zaskarżonego aktu. Powyższe oznacza, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem zasad określonych w art. 7, 75 § 1 i 77 § 1 kpa oraz 80 kpa, które to naruszenie miało istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy tj. prawidłowe zastosowanie art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo o ruchu drogowym. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań. Oznacza to, że organ orzekający powinien uzupełnić postępowanie dowodowe w przedstawionym powyżej szczegółowo zakresie wykorzystując środki dowodowe zgodnie ze wskazaniem Sądu, ewentualnie dalsze, o ile rozstrzygnięcie istoty sprawy będzie tego wymagało, a następnie dokona ich pełnej i wszechstronnej oceny w myśl reguł zawartych w art. 80 kpa. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wskazać, że są one chybione. Przepis art. 107 § 3 kpa stanowi co powinna zawierać decyzja administracyjna. Do jej istotnych elementów należy też podpis osoby upoważnionej do jej wydania. Zachowanie tego wymogu obowiązuje oczywiście nie tylko organy jednoosobowe ale i kolegialne, które orzekając w zespołach muszą uwidaczniać w decyzjach osoby powołane do orzekania w sprawie oraz zawierać podpisy osób wydających decyzję. W zaskarżonej decyzji organu odwoławczego w tzw. rubrum decyzji wskazane zostały osoby wchodzące w skład trzyosobowego zespołu orzekającego poprzez wymienienie ich z imienia i nazwiska i wskazanie stanowiska służbowego. Następnie pod decyzją uwidocznione zostały trzy różne podpisy. Brak przy złożonym podpisie pieczątki, która określałaby dane personalne osoby podpisującej nie stanowi uchybienia, które skutkowałoby nieważnością decyzji. Skoro na wstępie decyzji zostały wymienione wszystkie osoby powołane do orzekania w sprawie i złożyły podpisy, to spełniony został tym samym wymóg zawarty w art. 107 § 3 kpa co do "podpisu decyzji przez osoby upoważnione". Ponieważ jednak z przedstawionych na wstępie uzasadnienia powodów skarga okazała się zasadna, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.s.a. orzekł jak w sentencji. Z uwagi na fakt, że mocą uchylonej decyzji organ orzekający pozbawił skarżącego prawa do kierowania pojazdami uwzględnienie skargi wpłynie na jej wykonanie. Dlatego Sąd po myśli art. 152 p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 i 209 p.s.a.