II SA/Ka 178/02

Dnia 23 kwietnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie: NSA Wiesław Morys Asesor WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr) Protokolant: Sekr. sąd. Agnieszka Wita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2004 roku sprawy ze skargi J. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania do domu opieki społecznej postanawia: umorzyć postępowanie. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Z. na podstawie art. 4 ust. 1 i 2, art. 35 i art. 55e ust. 3 ustawy o pomocy społecznej z dnia 29 listopada 1990 r. ( tj. Dz. U. z 1998 r., nr 414 z późn. zmianami) oraz § 17 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 września 2000 r. w sprawie domów pomocy społecznej ( Dz. U. nr 82, poz. 929) odmówił skierowania J. H. do Domu Pomocy Społecznej. Strona wniosła odwołanie od decyzji i domagała się skierowania do domu pomocy społecznej z uwagi na fakt bycia osobą samotną wymagającą stałej opieki. Podniosła, że po przebytym wylewie i ataku padaczki powylewowej jest osobą schorowaną cierpiącą na zaniki pamięci, a ze względów finansowych nie może opłacać usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji i wskazał, że sytuacja zdrowotna strony pozwala na prawidłowe funkcjonowanie w miejscu zamieszkania przy wsparciu ze strony środowiska(sąsiadów). W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca, gdyż nie jest w stanie sam normalnie funkcjonować i domagał się umieszczenia w domu pomocy społecznej. Podniósł, że mieszkając sam naraża sąsiadów na niebezpieczeństwo, ponieważ już kilkakrotnie zapomniał zakręcić gaz w kuchence oraz cieknącą wodę z kranu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, nie znajdując podstaw do zmiany niekorzystnej dla skarżącego decyzji i powołał się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W aktach sądowych sprawy znajduje się odpis skrócony aktu zgonu J. H. z dnia [...] wydany z upoważnienia Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w B. Z aktu zgonu wynika, że skarżący zmarł dnia [...]., a w punkcie oznaczenia stanu cywilnego zaznaczone zostało, że był kawalerem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.(Dz. U. nr 78, poz.483,z 2001 r. nr 28,poz.319) zostało wprowadzone dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne i od 1 stycznia 2004 r. nie obowiązuje ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym( Dz. U. nr 74,poz.368 z późn. zmianami). Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej w skrócie p.s.a. Przepisy te mają zastosowanie do przedmiotowej skargi z uwagi na datę jej wniesienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego tj. dnia [...]. Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 2 p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego chyba, że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. W tym stanie faktycznym i prawnym wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane w art. 161 § 1 pkt 2 p.s.a., ponieważ strona postępowania zmarła, a przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłą oraz nie ma osoby, która zgłosiłaby udział w postępowaniu ze względu na swój interes prawny związany z wynikiem postępowania. Dlatego też kierując się wskazanymi wyżej okolicznościami faktycznymi i prawnymi Sąd uznał, że spełniona została przesłanka stanowiąca warunek umorzenia postępowania i na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.